Uzasadnienie
We wniosku z dnia 19 września 1991 r. Bronisław P., Danuta P. i Monika P. domagali się przyznania im odszkodowania za działkę nr 6 "Willa G. P.", przejętą na rzecz Państwa na mocy dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy /Dz.U. nr 50 poz. 279/. Pismem z dnia 12 października 1992 r. rozszerzyli roszczenie także na działkę oznaczoną numerem 9.
Po złożeniu do Wojewody (...) kilku zażaleń na przewlekłość postępowania w tej sprawie, wnioskodawcy w dniu 4 lipca 1995 r. wnieśli do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę, w której domagali się na podstawie art. 216 Kpa zobowiązania Kierownika Urzędu Rejonowego do wydania decyzji w tej sprawie.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda (...) uznał jej zasadność co do przewlekłości postępowania, zarzucił natomiast, że w odniesieniu do działki oznaczonej numerem 9 sprawa została załatwiona decyzją z dnia 5 maja 1976 r.
Na rozprawie sądowej w dniu 8 listopada 1995 r. skarżący cofnęli skargę odnośnie do działki oznaczonej numerem 9, poparli ją natomiast w odniesieniu do działki nr 6.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W aktach sprawy znajduje się decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w W. z dnia 5 kwietnia 1995 r., orzekająca o przyznaniu skarżącym odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ul. P. róg W., stanowiącą część działki nr 6 z obrębu 3-05-24, uregulowanej w księdze wieczystej pod nazwą "Willa G. P.". Decyzja ta zatem stanowi rozstrzygnięcie sprawy zainicjowanej przez skarżących wnioskiem z dnia 19 września 1991 r.
Wprawdzie zarzut skarżących, iż decyzja ta nie stanowi rozstrzygnięcia co do całej działki nr 6, znajduje formalne podstawy w treści tej decyzji, szczególnie w sformułowaniu "stanowiąca część działki nr 6", jednakże nie daje to podstaw do domagania się przez skarżących zobowiązania organu orzekającego w trybie art. 216 Kpa do uzupełnienia decyzji z dnia 5 kwietnia 1995 r. Brak w decyzji administracyjnej rozstrzygnięcia - pozytywnego bądź negatywnego - co do niektórych żądań strony daje - stosownie do art. 111 par. 1 Kpa- podstawę do żądania przez stronę uzupełnienia decyzji. Ponieważ przepis art. 111 par. 1 Kpa stanowi w tym zakresie normę szczególną i uprawnienie do żądania uzupełnienia decyzji zastrzeżone jest tym przepisem dla strony postępowania, to nie może ono być realizowane w ramach przepisu art. 216 Kpa; obowiązku uzupełnienia decyzji nie jest władny nałożyć na organ orzekający Naczelny Sąd Administracyjny.
Strona może skorzystać z ochrony prawnej przewidzianej w art. 216 Kpa dopiero wówczas, gdy po złożeniu żądania uzupełnienia decyzji właściwy organ nie rozstrzygnie tego żądania w ustalonym w przepisach prawa terminie, oraz po wyczerpaniu środków przewidzianych w art. 37 Kpa.
Zważywszy na powyższe oraz na fakt, iż decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w W. została wydana po upływie około czterech lat od daty wszczęcia postępowania, lecz była znana już w dniu rozpatrywania niniejszej skargi, a także uwzględniając cofnięcie skargi co do działki nr 9, Naczelny Sąd Administracyjny z mocy art. 355 par. 1 Kpc w związku z art. 211 Kpa orzekł jak w sentencji.