Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 8 października 1999 r., IV SAB 46/99

Wydany

8 października 1999 r.

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie

Rozpoznanie

w dniu 8 października 1999 r.

Skład

Sędzia NSA Alicja Plucińska-Filipowicz przewodniczący, sprawozdawca
Sędziowie NSA Andrzej Gliniecki
Zygmunt Niewiadomski
Mariola Błaszczyk protokolant

Sprawa

sprawy ze skargi S. W. na bezczynność Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie stwierdzenia nieważności pozwolenia na budowę w sprawie z odwołania Burmistrza Gminy Warszawa-Białołęka od decyzji Wojewody Warszawskiego z dnia […] listopada 1996 r. Nr […] w sprawie stwierdzenia nieważności pozwolenia na budowę budynku - w terminie jednego miesiąca od otrzymania wyroku wraz z aktami sprawy

Sentencja

1. zobowiązuje Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego do wydania orzeczenia
2. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz strony skarżącej – S. W. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania

r.

Uzasadnienie

S. W. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w sprawie rozpoznania odwołania Burmistrza Gminy Warszawa-Białołęka od decyzji Wojewody Warszawskiego z dnia […] listopada 1996 r. Nr […] w sprawie stwierdzenia nieważności pozwolenia na budowę budynku gospodarczego na nieruchomości położonej przy ul. […] stanowiącej własność skarżącego. W uzasadnieniu skargi podano, że pismem z dnia 23 stycznia 1997 r. odwołanie zostało przekazane organowi drugiej instancji i pomimo upływu dwóch lat oraz bezpośredniej interwencji w grudniu 1998 r. nie zostało rozpatrzone. Nie załatwienie tego odwołania uniemożliwia skarżącemu kontynuowanie procesu o odszkodowanie.

W odpowiedzi na skargę wyjaśnia się, że odwołanie wpłynęło do GINB, po czym pismem z dnia 21 lutego 1997 r. został przedłużony termin załatwienia sprawy do dnia 21 marca 1997 r. a następnie dokonano kolejnego przedłużenia do dnia 18 kwietnia 1997r.

Pismem z dnia 2 kwietnia 1997 r. Naczelny Sąd Administracyjny wystąpił do GINB o nadesłanie akt przedmiotowej sprawy /Sygn. akt IV SA84 i 85/97/, bowiem decyzja Wojewody Nr […] i […] z dnia […] listopada 1996 r. została zaskarżona przez skarżącego. W związku z tym GINB przekazał akta dot. budowy budynku gospodarczego do NSA przy piśmie z dnia 16 kwietnia 1997 r. Akta nie zostały zwrócone.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga jest zasadna.

Niesporny w sprawie fakt przekazania akt sprawy Naczelnemu Sądowi w kwietniu 1997 roku nie uzasadnia bezczynności organu administracji do czasu zwrotu akt. Jeżeli bowiem organ uzna, że zachodzą okoliczności określone w art. 97 § 1 pkt kpa, to jest od orzeczenia sądu administracyjnego zależy rozpoznanie odwołania od decyzji Wojewody Warszawskiego z dnia […] listopada 1996 r., powinien wydać postanowienie o zawieszeniu postępowania, co umożliwiłoby skarżącemu ewentualne wniesienie skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego na to postanowienie w celu skontrolowania jego legalności. W wypadku natomiast, gdy sprawy będące przedmiotem rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny nie mają bezpośredniego wpływu na rozpoznanie powyższego odwołania. a jedyną przeszkodą jest pozostawanie akt w Sądzie, organ właściwy do rozpoznania odwołania obowiązany jest podjąć czynności zmierzające do pozyskania wymaganej do rozpoznania sprawy dokumentacji poprzez np. wystąpienie o nadesłanie akt w celu ich wykorzystania do wydania orzeczenia, względnie sporządzenia odpisów niezbędnych dokumentów. Bierne natomiast oczekiwanie na załatwienie sprawy przez sąd administracyjny i zwrot akt może być ocenione tylko jako bezczynność organu.

Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny uznając, że w niniejszej sprawie zachodzą warunki do uznania, że zobowiązany do rozpoznania odwołania organ nie podjął w wymaganym przepisami terminie odpowiednich czynności, orzekł jak w sentencji wyroku z mocy art. 26 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 55 ust. 1 tej ustawy.