Uzasadnienie
D. W. pismem z dnia l września 2003r. wezwał Wojewodę do załatwienia odwołania i wniosku o przywrócenie terminu wniesionego przez niego od decyzji Wójta Gminy S. z dnia 17 lipca 2002r. w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie. Pismo to wpłynęło do organu w dniu 3 września 2003r.
W dniu 23 września 2003r. skarżący wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Wojewody, zarzucając iż organ ten nie rozpatrzył jego odwołania oraz złożonego wraz z nim wniosku o przywrócenie terminu do jego wniesienia.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie. Organ podniósł, że odwołanie D. W. od jego decyzji z dnia 20 sierpnia 2003 r., odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji wójta Gminy S. z dnia 17 lipca 2002 r. udzielającej T. B. pozwolenia na użytkowanie budynku gospodarczego położonego na działce nr 154 w B., zostało rozpatrzone przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 27 października 2003 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Stosownie do art. 97 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyj- 2 nymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1271 z późniejszymi zmianami), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem l stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270).
Stosownie do art. 34 ust. l z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, póz. 368 ze zm.), obowiązującej w czasie wniesienia skargi, jednym z koniecznych warunków jej dopuszczalności było wyczerpanie środków odwoławczych w postępowaniu administracyjnym. Przez wyczerpanie środków odwoławczych należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek odwoławczy przewidziany ustawą. Środkiem, od którego wyczerpania zależy dopuszczalność wniesienia do sądu skargi na bezczynność organu jest przewidziane w art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. -Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, póz. 1071 z późn. zm.) zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie, przysługujące stronie do organu administracji państwowej wyższego stopnia. Takiego zażalenia skarżący nie składał, a w aktach znajdują się jedynie decyzje zapadłe w wyniku rozpatrzenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji wójta.
Z kolei ustęp 3 art. 34 powołanej wyżej ustawy o NSA stwierdza, że jeżeli ustawa nie przewiduje środków odwoławczych w sprawie będącej przedmiotem skargi, należy przed wniesieniem jej do Sądu, zwrócić się do właściwego organu z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Skarga może być wniesiona po upływie 30 dni od dnia doręczenia wezwania.
'U y
Skarżący zwrócił się z pismem do Wojewody o załatwienie w terminie 14 dni jego odwołania i wniosku o przywrócenie terminu, ale skargę na bezczynność tego organu wniósł przed upływem wskazanego w ustawie 30-dniowego terminu.
W tym stanie rzeczy skargę wniesioną bez spełnienia przesłanek wynikających z powołanego przepisu art. 34 ustawy o NSA należało odrzucić jako niedopuszczalną, po myśli art. 58 § l pkt 6 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.