Uzasadnienie
Decyzją z dnia 22 kwietnia 1951 r., podjętą przez Prezesa Centralnego Urzędu Drobnej Wytwórczości, został ustanowiony przymusowy zarząd państwowy nad przedsiębiorstwem "Zakład Stolarski Edmunda W. w P., ul. Ł. nr 8".
Następnie decyzją z 11 listopada 1959 r. Minister Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego orzekł o przejęciu przedsiębiorstwa na własność Państwa.
Od 1990 r. w Ministerstwie Przemysłu i Handlu toczy się sprawa z wniosku Jana W. o stwierdzenie nieważności powołanych na wstępie decyzji i fizyczny zwrot przedsiębiorstwa wraz z nieruchomością przy ul. Ł. nr 8 w P. W dniu 2 września 1993 r. pełnomocnik Jana W. wniósł skargę do NSA na bezczynność Ministra Przemysłu i Handlu w sprawie stwierdzenia nieważności powołanych na wstępie orzeczeń. Skarga została wniesiona w trybie art. 216 Kpa, po wniesieniu w dniu 24 maja 1993 r. zażalenia w tej sprawie do Prezesa Rady Ministrów za pośrednictwem Ministra, które nie zostało dotychczas załatwione. Skarga została uzasadniona faktem przekroczenia terminów przewidzianych w art. 35 Kpa, a także tym, że Ministerstwo Przemysłu i Handlu wydało zgodę na sprzedaż nieruchomości przy ul. Ł. nr 8 przez Likwidatora Ośrodka Badawczo-Rozwojowego Meblarstwa "O." w P., w którego władaniu znajduje się nieruchomość.
Następnie pełnomocnik skarżącego pismem z 4 października 1993 r. cofnął skargę na bezczynność Ministra Przemysłu i Handlu w zakresie wydania decyzji o stwierdzeniu nieważności orzeczenia o ustanowieniu przymusowego zarządu państwowego nad wymienionym na wstępie przedsiębiorstwem w związku z wydaniem przez tego Ministra stosownej decyzji, a NSA postanowieniem z dnia 9 listopada 1993 r. umorzył w tej części postępowanie sądowe.
W aktach sprawy przedstawionych Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu znajduje się decyzja Ministra Przemysłu i Handlu z dnia 15 września 1993 r., której mocą powyższy organ stwierdził nieważność powołanego na wstępie zarządzenia Prezesa Centralnego Urzędu Drobnej Wytwórczości w sprawie ustanowienia przymusowego zarządu państwowego nad przedsiębiorstwem "Zakład Stolarski Edmund W. w P., ul. Ł. nr 8".
W uzasadnieniu tej decyzji stwierdzono m.in., co następuje: "Stwierdzenie nieważności zarządzenia o ustanowieniu przymusowego zarządu państwowego wywołuje skutki prawne ex tunc /działa z mocą wsteczną/. Prawną zatem konsekwencją stwierdzenia nieważności jest cofnięcie skutków prawnych przez nie wywołanych. Bezprzedmiotowe jest zatem deklaratoryjne orzeczenie o stwierdzeniu przejęcia na własność Państwa przedmiotowego przedsiębiorstwa na podstawie przepisów ustawy z dni 25 lutego 1958 r. o uregulowaniu stanu prawnego mienia pozostającego pod zarządem państwowym. Orzeczenie takie zostało wydane w dniu 11 listopada 1959 r. przez Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego. Decyzja niniejsza jednak nie może ustosunkować się do tego orzeczenia i skutków prawnych przez nie wywołanych ze względu na brak rozstrzygnięcia kwestii wstępnej, jaką jest określenie organu właściwego do wydania decyzji w tym zakresie. W związku z powyższym decyzja merytoryczna będzie mogła być wydana przez właściwy organ po rozstrzygnięciu wskazanej kwestii wstępnej".
W odpowiedzi na skargę z 8 października 1993 r. Minister Przemysłu i Handlu wniósł o jej odrzucenie, relacjonując przebieg postępowania i wyjaśniając, że na podstawie art. 157 Kpa oraz w związku z postanowieniem Premiera z dnia 18 marca 1993 r. nr BAP.III.140-11/93/MH właściwy do rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji o przejęciu na własność Państwa spornego przedsiębiorstwa jest Minister Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa. Zdaniem Ministra Przemysłu i Handlu skarga jest bezprzedmiotowa.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Z materiału dowodowego, a w szczególności z treści odpowiedzi na skargę, udzielonej przez Ministra Przemysłu i Handlu, zawartej w piśmie z dnia 8 października 1993 r., oraz z treści pisma Dyrektora Departamentu Prawnego Ministerstwa Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 10 grudnia 1993 r., skierowanego do pełnomocnika skarżącego, wynika, iż między Ministrem Przemysłu i Handlu a Ministrem Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa powstał spór kompetencyjny negatywny co do tego, który z wymienionych organów jest właściwy do wydania decyzji w przedmiocie stwierdzenia nieważności orzeczenia o przejęciu na własność Państwa spornego przedsiębiorstwa. Nie może zatem być kwestionowane, iż przyczyną zwłoki w rozpoznawaniu niniejszej sprawy jest wspomniany wyżej spór.
W razie powstania sporu kompetencyjnego pomiędzy naczelnymi organami administracji państwowej, jak to ma miejsce w niniejszej sprawie, organem właściwym do rozstrzygnięcia sporu jest - zgodnie z art. 22 pkt 5 kodeksu postępowania administracyjnego - Prezes Rady Ministrów. W związku z powyższym dopiero po rozstrzygnięciu tego sporu przez Prezesa Rady Ministrów stanie się możliwe rozpoznanie skargi Jana W. na bezczynność Ministra Przemysłu i Handlu. Stan ten wypełnia dyspozycję art. 177 par. 1 pkt 3 Kpc w związku z art. 211 Kpa, obligując Naczelny Sąd Administracyjny do zawieszenia postępowania do czasu rozstrzygnięcia sporu.