Uzasadnienie
Postanowieniem wydanym w dniu 5 sierpnia 2014 r. starszy referendarz sądowy uwzględnił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy ustanawiając dla niego pełnomocnika z urzędu, na którego Okręgowa Izba Radców Prawnych w K. wyznaczyła radcę prawnego K.M.
Wyrokiem z dnia 14 października 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, oddalił wniosek o wymierzenie organowi grzywny, zaś w pozostałym zakresie postępowanie umorzył.
Następnie, postanowieniem z dnia 3 listopada 2014 r. Sąd przyznał pełnomocnikowi skarżącego kwotę 295,20 zł tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (w postępowaniu sądowym pierwszej instancji).
W dniu 29 grudnia 2014 r. wskazany wyżej radca prawny wniósł skargę kasacyjną od wspomnianego wyroku z dnia 14 października 2016 r. zarzucając temu orzeczeniu naruszenie prawa materialnego oraz przepisów postępowania. Równocześnie zażądał przyznania kosztów pomocy prawnej udzielonej stronie z urzędu składając oświadczenie, iż koszty te nie zostały opłacone.
Wyrokiem z dnia 6 września 2016 r. (sygn. akt I OSK 296/15) Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej. Jak wynika z protokołu (karta nr 103 akt sprawy), na rozprawie przed NSA nikt się nie stawił.
Rozpoznając wniosek zważono, co następuje.
Artykuł 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718) stanowi, że pełnomocnik procesowy wyznaczony w ramach przyznanego prawa pomocy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
W niniejszym przypadku, na kwotę 147,60 zł, należną pełnomocnikowi strony zgodnie z § 15 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490 ze zm.) składa się wynagrodzenie za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej ustalone na podstawie § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b) wspomnianego rozporządzenia jako 50 % stawki minimalnej wskazanej w § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) tego aktu wykonawczego, w kwocie 120 zł, którą podwyższono - stosownie do § 2 ust. 3 tego rozporządzenia - o podatek od towarów i usług obliczony według stawki 23 %, wynoszący 27,60 zł;
Mając na uwadze powyższe postanowiono jak w sentencji, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 p.p.s.a.
Należy w tym miejscu podnieść, że chociaż problematyka objęta niniejszym postanowieniem podlega aktualnie regulacjom rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. poz. 1715), to jednak uwzględniono fakt, iż w świetle § 22 tego rozporządzenia, podobnie jak i na mocy § 22 wcześniejszego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. poz. 1805), w sprawach wszczętych i niezakończonych przed wejściem w życia tych aktów wykonawczych stosuje się przepisy dotychczasowe. Postępowanie w zakresie niniejszej sprawy zostało zainicjowane w dniu 8 lipca 2014 r., z kolei skargę kasacyjną od wyroku tutejszego Sądu wniesiono w dniu 3 grudnia 2014 r. (czyli przed wejściem w życie obu wspomnianych rozporządzeń, które nastąpiło odpowiednio 1 listopada 2016 r. oraz 1 stycznia 2016 r.). W tym stanie rzeczy, podejmując niniejsze rozstrzygnięcie zastosowano przepisy dotychczasowe, czyli unormowania rozporządzenia z dnia 28 września 2002 r.