Uzasadnienie
W pkt 3) wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 23 października 2014 r. zasądzono od Burmistrza Miasta i Gminy S.z na rzecz skarżącego kwotę 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Sąd uznał bowiem, że na wyżej wymienione koszty składa się wyłącznie uiszczony przez skarżącego wpis od skargi w kwocie 100 zł.
Pismem z dnia 26 listopada 2014 r. pełnomocnik skarżącego – radca prawny T.K. wniósł zażalenie, w którym domagał się zmiany powyższego rozstrzygnięcia o kosztach postępowania, gdyż nie uwzględniono w nim kosztów zastępstwa procesowego. Jednocześnie pełnomocnik skarżącego złożył wniosek o zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 195 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej jako P.p.s.a., jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo. Od ponownie wydanego postanowienia przysługują środki odwoławcze na zasadach ogólnych.
Według wskazanego przepisu uchylenie zaskarżonego postanowienia jest możliwe wtedy, gdy zażalenie jest oczywiście uzasadnione. Zatem podstawę uchylenia mogą stanowić zarówno przyczyny formalne, jak i względy merytoryczne. Natomiast sama zasadność zażalenia musi być oczywista, nie rodząca żadnych wątpliwości i widoczna bez potrzeby dokonywania głębszej analizy zaskarżonego postanowienia.
Tym samym należy zauważyć, że zażalenie skarżącego jest uzasadnione, gdyż w pkt 3) wyroku z dnia 23 października 2014 r. rzeczywiście nie uwzględniono kosztów zastępstwa procesowego pomimo tego, że wniosek o zasądzenie tych kosztów został zawarty zarówno w skardze z dnia 14 sierpnia 2014 r., jak i piśmie procesowym z dnia 2 września 2014 r.
Zgodnie z art. 200 P.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Natomiast w art. 205 § 2 P.p.s.a doprecyzowano, że do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony.
W związku z powyższym orzekając o obowiązku zwrotu na rzecz skarżącego kosztów postępowania należy zauważyć, że na koszty te składa się uiszczony przez niego wpis od skargi oraz koszty zastępstwa prawnego, ustalone według stawki opłat określonej w § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 490). A zatem należy od organu administracji zasądzić zarówno kwotę 100 zł, czyli równowartość wpisu, jak i wynagrodzenie dla pełnomocnika skarżącego w wysokości 240 zł oraz kwotę 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.
Reasumując, przy zastosowaniu art. 195 § 2 P.p.s.a. i na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 i 2 P.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach orzekł jak w pkt 1 i 2 sentencji postanowienia.
Jednocześnie w punkcie 3 sentencji postanowienia Sąd oddalił wniosek o zasądzenie od organu na rzecz strony kosztów postępowania zażaleniowego, albowiem nie istnieje prawna podstawa do rozstrzygnięcia o kosztach postępowania w orzeczeniu wydanym na podstawie art. 195 § 2 P.p.s.a. Tym samym zgodnie z art. 209 P.p.s.a. wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204 tej ustawy (por. NSA w postanowieniu z 1 grudnia 2010 r. sygn. akt I FSK 1443/10, czy też w postanowieniu z 15 lutego 2007 r. sygn. akt II FZ 12/07).