Uzasadnienie
K. W. wnioskiem z dnia 20 kwietnia 2018 r. skierowanym do Rektora A w S.- dr hab. M. K. (Rektor Uczelni), zwróciła się o udostępnienie informacji publicznej poprzez przesłanie pocztą na wskazany adres kserokopii dokumentów i informacji pisemnych w zakresie:
- - szczegółowego rozliczenia finansowego i sprawozdań merytorycznych wszystkich uczestników projektów w ramach dotacji podmiotowej Ministerstwa Nauki Szkolnictwa Wyższego na finansowanie podstawowej działalności statutowej jednostki w 2015 r. (kopie sprawozdań i rozliczeń finansowych),
- - wstępnego wniosku do Ministerstwa o pozyskanie dotacji w 2015 r. (kopia wniosku)
- - szczegółowego rozliczenia finansowego i sprawozdań merytorycznych wszystkich uczestników projektów w ramach dotacji podmiotowej Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego na finansowanie podstawowej działalności statutowej jednostki w 2016 r. (kopie sprawozdań i ich indywidualnych rozliczeń finansowych),
- - szczegółowego rozliczenia finansowego i sprawozdań merytorycznych wszystkich uczestników projektów w ramach dotacji podmiotowej Ministerstwa Nauki Szkolnictwa Wyższego na finansowanie podstawowej działalności statutowej jednostki w 2017 r. (kopie sprawozdań i rozliczeń finansowych).
Wskazała dalej, że przekazany wnioskodawczyni ogólny raport z 2015 r. nie stanowi żądanej informacji.
Pismem z dnia 7 maja 2018 r. Rektor Uczelni poinformował wnioskodawczynię, że wniosek z dnia 20 kwietnia 2018 r. nie mógł zostać załatwiony w terminie określonym w art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz.1764 ze zm.- dalej "u.d.i.p.") z uwagi na jego szeroki zakres merytoryczny oraz ze względu na przerwę w pracy Uczelni w okresie od dnia 30 kwietnia do dnia 6 maja 2018 r. Jednocześnie wskazał, że wniosek złożony przez stronę zostanie załatwiony w terminie określonym w art. 13 ust 2 u.d.i.p.
W skardze z dnia 16 maja 2018 r. skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, K. W. (dalej: "skarżąca") zaskarżyła – na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – bezczynność Rektora A w S. w sprawie nieudzielenia informacji publicznej, wnosząc jednocześnie o zobowiązanie tego Rektora Uczelni do udzielenia żądanej informacji w terminie 14 dni, orzeczenie czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 ww. ustawy oraz o zasądzenie kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skarżąca podała, że w dniu 20 kwietnia 2018 r. (doręczonym za pośrednictwem Poczty Polskiej w dnium23 kwietnia 2008 r.) wystąpiła do Rektora Uczelni o udzielenie informacji publicznej, zgodnie z wnioskiem stanowiącym załącznik do skargi, zaś wnioskowane informacje podlegają udostępnieniu, bowiem dotyczą zadań wykonywanych w tej Uczelni wyłącznie ze środków publicznych, tj. z dotacji Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego, Rektor Uczelni jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, a wnioskowana informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. W związku z jej nieudostępnieniem nastąpiła bezczynność w rozpoznaniu jej wniosku. Stwierdziła, że pismo Rektora Uczelni z dnia 7 maja 2018 r. jest niezrozumiałe dla skarżącej bowiem treść wniosku jest mu znana od pięciu miesięcy.
W odpowiedzi na skargę Rektor Uczelni wniósł o jej oddalenie w całości z uwagi na jej merytoryczną niedopuszczalność, odrzucenie skargi z uwagi na jej niedopuszczalność oraz o zasądzenia od skarżącej na rzecz organu kosztów sądowych według norm przepisanych. Wyjaśnił, że na złożony przez skarżącą wniosek organ udzielił odpowiedzi pismem z dnia 7 maja 2018 r., w którym poinformował ją o niemożności załatwienia wniosku w terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. oraz o tym, że zostanie on rozpoznany i rozstrzygnięty w terminie wynikającym z ust. 2 powołanego przepisu. Uznał za chybiony argument skarżącej, że treść wniosku jest znany Rektorowi Uczelni od pięciu miesięcy ponieważ skarżąca składała wniosek do Prorektora Uczelni. Wskazał dalej, że wniosek skarżącej z dnia 18 grudnia 2017 r. (do Prorektora Uczelni) został przekazany Rektorowi Uczelni i organ ten udzielił skarżącej odpowiedzi - w jej ocenie odpowiedzi niepełnej.
Nadto zauważył, że skoro w dniu 20 kwietnia 2018 r. skarżąca złożyła kolejny wniosek, jest on procedowany odrębnie, a wobec istniejącej możliwości załatwienia go w terminie określonym w art. 13 ust. 2 u.d.i.p. zarzut bezczynności uznał za całkowicie bezzasadny. Wnosząc o odrzucenie skargi Rektor Uczelni zauważył, że skarżąca wniosła również skargę na bezczynność organu Prorektora Uczelni.
W piśmie procesowym z dnia 26 czerwca 2018 r. skarżąca stwierdziła, że podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej jest zobowiązany do jej udzielenia w terminie nie dłuższym niż dwa miesiące od daty złożenia wniosku, a do 26 czerwca 2018 r. nie udostępniono jej informacji, o które wnosiła we wniosku z dnia 20 kwietnia 2018 r. Podkreśliła, że informacja o rozliczeniu finansowym projektu jest ważna dla skarżącej.
W kolejnym piśmie procesowym z dnia 17 sierpnia 2018 r., będącym uzupełnieniem skargi skarżąca poinformowała, że nadal do dnia 17 sierpnia 2018 r. nie została jej udzielona wnioskowana informacja. Wskazała, że zgodnie z informacją Dyrektor Departamentu Szkolnictwa Wyższego z dnia 17 lipca 2018 r. to Rektor Uczelni jest dysponentem dokumentów dotyczących szczegółowego finansowego rozliczenia i sprawozdań i z projektów finansowanych ze środków publicznych. Stwierdziła, że ma prawo do informacji o wydatkowaniu środków publicznych nie tylko jako dziennikarz, ale przede wszystkim obywatel, a Rektor Uczelni nie może pozostać poza kontrolą publiczną.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
W myśl art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. - dalej "p.p.s.a."), kontrola, o której mowa powyżej, obejmuje m.in. orzekanie w sprawie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.
Jednocześnie stosownie do art. 119 pkt 4 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.).
W myśl art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.:
- 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;
- 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;
- 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.
Zgodnie z art. 149 § 1a p.p.s.a. jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Z kolei § 1b tego przepisu stanowi, że sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. sąd, w przypadku o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.
Z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym przez przepisy prawa. Powyższe oznacza więc, że zarzut bezczynności powinien się pojawić wówczas, gdy organ, będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność ma na celu spowodowanie wydania przez organ administracji publicznej oczekiwanego aktu. Przechodząc do zagadnienia dostępu do informacji publicznej i ewentualnej bezczynności w tym zakresie stwierdzić na samym początku należy, że Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 61 ust. 1 stanowi, iż obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, zaś według ust. 2, prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu, przy czym tryb udzielania informacji, o których mowa w ust. 1 i 2, określają ustawy (ust. 3).
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1330 ze zm.- dalej "u.d.i.p.") stanowi konkretyzację prawa dostępu do informacji publicznej. Ustawa o dostępie do informacji publicznej nie zawiera jednak przepisów, które dotyczyłyby bezczynności organu. Jednocześnie ustawa w bardzo wąskim zakresie odsyła do przepisów kodeksu postępowania administracyjnego - dalej k.p.a. - stanowiąc, że jedynie w kwestii wydania decyzji stosuje się przepisy k.p.a. Wobec powyższego, w przypadku gdy skarga na bezczynność dotyczy udostępnienia informacji publicznej, nie musi być ona poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej.
W sprawach dostępu do informacji publicznej zakres przedmiotowy wyznacza pojęcie informacji publicznej (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.), zaś zakres podmiotowy - wykonywanie zadań publicznych przez adresata wniosku (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.). Rzeczą organu, do którego wpływa wniosek o udostępnienie informacji publicznej jest załatwienie go w przepisany sposób, czyli udostępnienie informacji, jeśli ją wytworzył bądź jest w jej posiadaniu, albo odmowa lub umorzenie postępowania z przyczyn uregulowanych ustawą, albo wreszcie poinformowanie, że żądane dane nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy.
Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. W ich świetle, informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. Ponieważ sformułowania te nie są zbyt jasne, należy przy ich wykładni kierować się art. 61 Konstytucji RP, zgodnie z którym prawo do informacji jest publicznym prawem obywatela, realizowanym na zasadach skonkretyzowanych w ustawie o dostępie do informacji publicznej.
W orzecznictwie przyjęto, że informację publiczną stanowi każda informacja wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa w zakresie tych kompetencji. Taki charakter ma również wiadomość niewytworzona przez podmioty publiczne, lecz odnoszące się do tych podmiotów. Żądana informacja stanowi informację publiczną, wobec brzmienia art. 6 u.d.i.p. Walor informacji publicznej posiada także treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego takim organem, związanych z nimi bezpośrednio poprzez ich wytworzenie bądź też przez nie niewytworzonych, lecz używanych przy realizacji przewidzianych prawem zadań.
W myśl art. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w tym akcie prawnym. Natomiast realizacja tego prawa spoczywa na określonych w tej ustawie podmiotach. Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p., obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności:
- 1) organy władzy publicznej,
- 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych,
- 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa,
- 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego,
- 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.
W rozpoznawanej sprawie skarżąca wniosła skargę na bezczynność Rektora A w S.- dr hab. M. K. W związku z tym rozważania należało także przenieść na grunt ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym (t. j.: Dz. U. z 2017 r., poz. 2183 ze zm.), w której art. 1 ust. 1 stanowi, że przepisy ustawy stosuje się do publicznych i niepublicznych szkół wyższych. Z art. 2 ust. 1 pkt 3 tej ustawy wynika, że uczelnią niepubliczną jest uczelnia utworzona przez osobę fizyczną albo osobę prawną niebędącą państwową ani samorządową osobą prawną. W myśl art. 4 ust. 3 ustawy uczelnie, pełniąc misję odkrywania i przekazywania prawdy poprzez prowadzenie badań i kształcenie studentów, stanowią integralną część narodowego systemu edukacji i nauki. Na podstawie art. 15 ust. 1 powołanej ustawy władze publiczne udzielają pomocy uczelniom niepublicznym w zakresie i formach określonych w ustawie.
Z kolei minister właściwy do spraw szkolnictwa wyższego sprawuje nadzór nad zgodnością działań uczelni niepublicznej z przepisami prawa i statutem oraz z treścią udzielonego pozwolenia na utworzenie uczelni niepublicznej, a także nad prawidłowością wydatkowania środków publicznych (art. 33 ust. 1 ww. ustawy). Natomiast stosownie do art. 94 ust. 4-6, art. 94b Prawa o szkolnictwie wyższym uczelnia niepubliczna może otrzymać dotację na dofinansowanie kosztów realizacji zadań tam wymienionych.
Ze wskazanych przepisów jednoznacznie wynika, że uczelnia niepubliczna, a taką jest A w S.., stanowi część państwowego systemu edukacji i nauki, a Państwo ustala warunki jej utworzenia i funkcjonowania. Ustawodawca umożliwił zatem wykonywanie zadań oświatowych również uczelniom niepublicznym, prowadzonym przez osoby prawne lub osoby fizyczne, tak więc zadania przez nie wykonywane mają charakter zadań publicznych (por. m.in. wyrok WSA w Warszawie z 23 stycznia 2014 r. sygn. akt III SAB/Wa 311/13 dostępny www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Oznacza to, że uczelnia niepubliczna, niebędąca organem administracji publicznej, jest jednostką, która powołana została do wykonywania zadań publicznych, jest uprawniona do nawiązywania stosunków administracyjno-prawnych w zakresie określonym w ustawie Prawo o szkolnictwie wyższym, dysponuje także majątkiem publicznym w zakresie udzielanych jej dotacji z budżetu Państwa.
Powyższe przesądza o tym, że jest ona podmiotem obowiązanym do realizowania postanowień ustawy o dostępie do informacji publicznej. Należy przy tym zauważyć, że uczelnia wyższa wykonuje zadania przez swoje organy, które są zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej. Zgodnie z art. 66 ust. 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym rektor kieruje działalnością uczelni i reprezentuje ją na zewnątrz. W świetle powyższego, nie ulega zatem wątpliwości, że rektor uczelni niepublicznej jest podmiotem zobowiązanym na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej do udzielenia informacji, mającej walor informacji publicznej, będącej w jego posiadaniu (art. 4 ust. 1 pkt 5 i ust. 3 u.d.i.p.).
Z tego względu należało uznać, że żądana przez skarżącą informacja w postaci dokumentów i informacji pisemnych w zakresie szczegółowego rozliczenia finansowego i sprawozdań merytorycznych wszystkich uczestników projektów w ramach dotacji podmiotowej Ministerstwa Nauki Szkolnictwa Wyższego na finansowanie podstawowej działalności statutowej jednostki w 2015 r., wstępnego wniosku do Ministerstwa o pozyskanie dotacji w 2015 r., szczegółowego rozliczenia finansowego i sprawozdań merytorycznych wszystkich uczestników projektów w ramach dotacji podmiotowej Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego na finansowanie podstawowej działalności statutowej jednostki w 2016 r. oraz szczegółowego rozliczenia finansowego i sprawozdań merytorycznych wszystkich uczestników projektów w ramach dotacji podmiotowej Ministerstwa Nauki Szkolnictwa Wyższego na finansowanie podstawowej działalności statutowej jednostki w 2017 r. ], jest informacją publiczną w rozumieniu u.d.i.p.
Spełniony zatem został zakres podmiotowy i przedmiotowy ustawy.
Ustawa o dostępie do informacji publicznej nakłada na podmioty dysponujące informacjami publicznymi obowiązek ich udostępnienia bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.). W przypadku, gdy informacja publiczna nie może zostać udostępniona w czternastodniowym terminie, należy powiadomić wnioskodawcę o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni się informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). Przepisy u.d.i.p. precyzują, że podmiot zobowiązany, rozpatrując wniesione do niego żądanie, winien zachować się w jeden z następujących sposobów:
- - przede wszystkim udzielić informacji publicznej pod warunkiem, że nie zachodzą okoliczności wyłączające możliwość jej udzielenia i znajduje się ona w jego posiadaniu, lub
- - poinformować wnioskodawcę w formie zwykłego pisma, że jego żądanie nie znajduje podstaw w przepisach ustawy, gdyż nie dotyczy informacji mających charakter publicznej lub też wskazać, że organ nie jest dysponentem informacji, o których udzielenie wnioskodawca się zwrócił lub podmiotem zobowiązanym do jej udostępnienia (art. 4 u.d.i.p.), bądź też zawiadomić stronę, że w sprawie obowiązuje inny tryb udzielenia informacji, niż ten, w którym strona się zwróciła (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.), lub
- - umorzyć postępowanie (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.) albo odmówić udostępnienia informacji (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.) w formie decyzji administracyjnej z uwagi na ochronę prywatności osoby fizycznej lub tajemnicy przedsiębiorcy, a także w związku z niespełnieniem przez stronę warunku wskazanego w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., a więc wówczas, gdy mimo wezwania strona nie wykaże, w jakim zakresie uzyskanie danej informacji będzie szczególnie istotne dla interesu publicznego.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy uznać należy, że wniosek skarżącej z dnia 20 kwietnia 2018 r. powinien być rozpatrzony na podstawie u.d.i.p, dotyczy bowiem rozliczenia dotacji pochodzącej ze środków publicznych. Z analizy akt sprawy wynika, że wniosek skarżącej o udostępnienie informacji publicznej wpłynął do organu drogą pocztową w dniu 23 kwietnia 2018 r. Skarżąca we wniosku domagała się informacji dotyczących dotacji podmiotowej Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego. Jakkolwiek Rektor Uczelni w piśmie z dnia 7 maja 2018 r. poinformował skarżącą o powodach opóźnienia w udzieleniu wnioskowanej informacji to jednak co najmniej do dnia 28 sierpnia 2018 r. jej nie udzielił.
Aktualnie z przedłożonych Sądowi akt sprawy wynika, że wniosek strony z dnia 20 kwietnia 2018 r. w dalszym ciągu pozostaje nierozpoznany.
W tym miejscu podkreślenia wymaga, że na dzień wyrokowania podstawą do oceny zasadności skargi na bezczynność zawsze będzie stan faktyczny istniejący w dacie orzekania, czy też ściślej, w chwili zamknięcia rozprawy poprzedzającej wydanie orzeczenia (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 września 2013 r. sygn. akt II OSK 1591/13 oraz z dnia 27 maja 2015 r. sygn. akt I OSK 2331/13, dostępne w centralnej bazie orzeczeń: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
W związku z tym należało uznać, że Rektor Uczelni pozostaje w bezczynności w przedmiocie rozpoznania wniosku skarżącej, rozumianej jako niezałatwienie sprawy w terminie wynikającym z art. 13 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p., tj. 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Nie ulega bowiem wątpliwości, że Rektor Uczelni we wskazanym terminie nie udostępnił dokumentów, o które wnioskowała skarżąca, jak również nie załatwił jej wniosku w inny sposób, w szczególności poprzez wydanie decyzji o odmowie udostępnienia żądanej informacji publicznej.
W konsekwencji Sąd uznał, że Rektor Uczelni dopuścił się bezczynności, a stwierdzona bezczynność miała charakter rażącego naruszenia prawa, o czym - na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. - orzeczono w punkcie 1 i 2 sentencji niniejszego wyroku. Orzeczenie rażącego naruszenia prawa jest zastrzeżone dla najbardziej jaskrawych przypadków długotrwałej bierności organów. Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, bowiem mimo wskazania w piśmie z dnia 7 maja 2018 r., że udostępni informację w terminie późniejszym to do dnia wyrokowania takiej informacji nie udzielił. Organ pozostaje bezczynny w zakresie udostępnienia wnioskowanych w dniu 20 kwietnia 2018 r. informacji. Z urzędu jest wiadome Sądowi, że przed tutejszym Sądem toczyły się różne sprawy skarżącej w przedmiocie bezczynności organów uczelni.
Na postawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. należało zobowiązać Rektora Uczelni do załatwienia wniosku skarżącej w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi sprawy, o czym orzeczono w punkcie 3 sentencji.
Jednocześnie w pozostałym zakresie skargę należało uznać za niezasadną, w związku z czym - na podstawie art. 151 p.p.s.a. - orzeczono jak w pkt 4 sentencji.