Uzasadnienie
W.G. wniósł skargę na bezczynność Prezydenta Miasta D. w zakresie udostępnienia informacji publicznej. W uzasadnieniu skargi podniósł, że w dniu 5 lipca 2016 r. złożył wniosek o udostępnienie informacji publicznej w zakresie zagadnień ujętych w sześciu punktach. Była to kolejna korespondencja kierowana do Prezydenta Miasta związana z problemem ochrony środowiska. Pismem z dnia 4 maja 2016 r. udzielono mu już odpowiedzi na pierwsze pięć pytań. Natomiast odnośnie punktu szóstego, w którym żądał wydania kopii protokółów z kontroli posesji z dnia 11 stycznia 2016 r., poinformowano go, że została wydana decyzja na podstawie ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 353 ze zm.), dalej: ustawa o informacji o środowisku, którą to decyzją odmówiono mu udostępnienia wskazanych kopii protokołów.
Z dalszych wywodów skargi zdaje się wynikać, że skarżący kwestionuje nieudzielenie mu odpowiedzi w zakresie tego punktu wniosku w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 1764), a także polemizuje ze stanowiskiem organu zajętym w powyższej decyzji.
W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta D. wniósł o jej oddalenie. Wskazał na bieżące informowanie skarżącego o podejmowanych działaniach urzędowych i kontrolnych. Powołał się nadto na wymieniona wyżej decyzję z dnia [...] r., która nie została przez skarżącego podważona w trybie odwoławczym. W tym stanie rzeczy organ nie dopuścił się bezczynności.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest bezzasadna. Już w świetle samych okoliczności w niej przedstawionych nie można mówić o bezczynności organu, do którego skarżący skierował przedmiotowy wniosek z dnia 5 lipca 2016 r. o udostępnienie informacji publicznej. W istocie chodzi tylko o punkt 6 tego wniosku, skoro w skardze przyznaje się, że organ udostępnił informację w zakresie pkt 1-5, co znajduje odzwierciedlenie w piśmie organu z dnia 19 lipca 2016 r. (skarga powołuje także pismo z 4 maja 2016 r.). Natomiast wydanie decyzji z dnia [...]r. odmawiającej wydania skarżącemu kserokopii protokołów kontrolnych, o których mowa w owym pkt 6 wniosku, oznacza powstanie stanu prawnego wykluczającego możliwość uwzględnienia tej części wniosku. Mianowicie decyzją tą przesądzono, że żądanie skarżącego, objęte obecnie pkt 6 wniosku, dotyczy informacji, do której ma zastosowanie ustawa o informacji o środowisku.
Należy ona do ustaw objętych przepisem art. 1 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, który daje prymat tym ustawom szczególnym. Jeżeli więc organ decyzją ostateczną rozstrzygnął odmownie określone żądanie skarżącego na podstawie ustawy o informacji o środowisku, to nie może on nadal domagać się udostępnienia przedmiotowej informacji w oparciu o przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej. Jeżeli nie zgadzał się z taką kwalifikacją swojego żądania, to mógł wykorzystać tryb odwoławczy w stosunku do podjętej decyzji. Ponieważ tego nie uczynił decyzja ta korzysta z przymiotu ostateczności, co rodzi ten skutek, że rozstrzygnięta nią kwestia nie może być ponownie rozpatrywana bez uprzedniego wzruszenia owej decyzji. Z materiału sprawy nie wynika, by to nastąpiło, w związku z czym udzielenie skarżącemu przez organ odpowiedzi na pkt 6 wniosku, przez wskazanie omawianej decyzji, było właściwym działaniem, wyłączającym zasadność zarzutu bezczynności.
W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) orzeczono, jak w sentencji.