Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] r. M.K. zwrócił się do Komendanta Miejskiego Policji w C. o wydanie zaświadczenia potwierdzającego interwencję podległych mu funkcjonariuszy. Postanowieniem z dnia [...] r. sprostowanym następnie postanowieniem z dnia [...]r. Komendant Miejski Policji w C. odmówił wydania zaświadczenia, z uwagi na to, że Policja nie jest organem właściwym do orzekania w sprawach dotyczących stosunków cywilnoprawnych pomiędzy stronami a w niniejszej sprawie – do zajmowania stanowiska w sprawie łamania ugody zawartej przed Sądem powszechnym. Na to postanowienie skarżący złożył zażalenie do Ś. Komendanta Wojewódzkiego Policji. Jako że do dnia [...] r. M.K., pomimo złożenia zażalenia do Komendanta Głównego Policji w trybie art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. nr 98 poz. 1071 z 2000r.), nie otrzymał rozstrzygnięcia w sprawie, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Ś. Komendanta Wojewódzkiego Policji.
Po otrzymaniu w dniu [...] r. skargi M.K., Ś. Komendant Wojewódzki Policji dnia [...] r. wydał postanowienie, którym utrzymał w mocy postanowienie Komendanta Miejskiego Policji w C., a następnie przesłał akta administracyjne sprawy i odpowiedź na skargę do tut. Sądu, wnosząc o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Analizując stan sprawy przyszło zważyć, iż w świetle przytoczonych okoliczności zaszłych, co prawda, po wydaniu zaskarżonego postanowienia, lecz podlegających uwzględnieniu w chwili orzekania, postępowanie w niniejszej sprawie okazało się w tej dacie bezprzedmiotowe. Istotą żądania dochodzonego w skardze na bezczynność organu jest zobowiązanie organu przez sąd administracyjny do załatwienia sprawy w wyznaczonym terminie. Gdy żądanie to zostanie uwzględnione przez organ po wniesieniu skargi, to postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie o bezczynność staje się bezprzedmiotowe. Taka sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie. Oto bowiem rozstrzygnięcie, którego wydania domagał się skarżący zapadło, a tym samym postępowanie administracyjne w przedmiocie wydania zaświadczenia zostało zakończone postanowieniem z dnia [...] r. Skarga na to postanowienie – jeśli zostanie złożona – będzie przedmiotem odrębnego postępowania sądowoadminstracyjnego.
Przeto zbędne jest poddawanie obecnie kontroli legalności postępowania Ś. Wojewódzkiego Komendanta Policji w kontekście bezczynności, skoro stan ten przestał istnieć wskutek podjęcia działania w sprawie i wydania koniecznego rozstrzygnięcia, którego domagał się skarżący.
Zgodnie więc z treścią 161 § 1 pkt. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz.U. 153, poz. 1270), postępowanie w niniejszej sprawie należało umorzyć. O kosztach orzeczono na podstawie art. 201§1 powołanej wyżej ustawy, dochodząc do przekonania, iż skarga w dacie jej wniesienia była zasadna, gdyż organ w ustawowym terminie nie załatwił zażalenia skarżącego ani nie powiadomił go o przyczynach przedłużenia terminu. W konsekwencji czego ustanie bezczynności, jako że nastąpiło po wniesieniu skargi, nosi znamiona uwzględnienia skargi w trybie przepisu art. 54§3 cytowanej ustawy.