Uzasadnienie
Pismem z dnia 2 września 2014 r. skarżący K. G., reprezentowany przez pełnomocnika adwokat M. T., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność organu - Prezesa Sądu Rejonowego w S. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej objętej wnioskiem z dnia 2 sierpnia 2014 r.
Organowi temu zarzucił naruszenie przepisów art. 13 ust. 1 i art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2014 r., poz. 782, w skrócie u.d.i.p.) przez ich niezastosowanie - mimo, że objęte żądaniem wniosku dane stanowią informacje publiczne w rozumieniu art. 1 ust. 1 i art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d tej ustawy. Na tej podstawie domagał się zobowiązania organu do rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia 2 sierpnia 2014 r. o udzielenie informacji publicznej w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt organowi, stwierdzenia, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa oraz zasądzenie od organu kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skarżący wskazał, że w e-mailu z dnia 2 sierpnia 2014 r. zwrócił się do Prezesa Sądu Rejonowego w S. (na adres e-mail wskazany na stronie internetowej tego sądu) o udostępnienie informacji publicznej w zakresie dat urodzenia i miejscowości zamieszkania wszystkich sędziów tego sądu z rozbiciem na poszczególne wydziały. Informacja zwrotna miała zostać udzielona w formie elektronicznej - na adres e-mail wnioskodawcy. Podniósł, że do dnia wniesienia niniejszej skargi organ nie rozpoznał powyższego wniosku.
Następnie skarżący, powołując się na ustawę o dostępie do informacji publicznej oraz ustawę z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz.U. z 2013 r., poz. 427 ze zm.) wywiódł, że dane dotyczące daty urodzenia sędziego oraz miejscowości jego zamieszkania są związane z pełnioną funkcją, a zatem stanowią informację publiczną w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d) u.d.i.p.. Na poparcie wyrażonego stanowiska przywołał wybrane orzeczenia sądów administracyjnych.
W odpowiedzi na skargę Prezes Sądu Rejonowego w S. wskazał, iż nie kwestionuje, że dane o jakie skarżący wnosił są informacją publiczną podlegającą udostępnieniu na wniosek w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, oraz że w terminie ustawowym informacji tej nie udzielił. Jednocześnie wskazał, że w dniu 5 września 2014 udzielono skarżącemu informacji w pełnym zakresie i w formie zgodnej z wnioskiem. Na tej podstawie organ wniósł o umorzenie postępowania w trybie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a.
Na wezwanie tut. Sądu skarżący w piśmie z dnia 3 października 2014 r. odniósł się do twierdzeń zawartych w odpowiedzi na skargę i wniósł o umorzenie postępowania w oparciu o art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. w zw. z art. 54 § 3 P.p.s.a. oraz zasądzenie od organu zgodnie z art. 201 § 1 P.p.s.a. kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa adwokackiego wg norm przepisanych. Natomiast skarżący wskazał, że tylko w przypadku gdyby Sąd podzielił stanowisko prezentowane w orzecznictwie, że cofnięcie skargi u podstaw którego legło uwzględnienie jej przez organ w całości w trybie art. 54 § 3 P.p.s.a., stanowi podstawę do zastosowania art. 201 § 1 P.p.s.a., to pismo niniejsze można potraktować jako oświadczenie o cofnięciu skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.
Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej w skrócie: "P.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1- 4a P.p.s.a., w tym aktów i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
Z kolei stosownie do treści art. 149 P.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności albo stwierdzenia bądź uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, a nadto rozstrzyga w kwestii, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
W piśmiennictwie i judykaturze przyjmuje się, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub gdy prowadził postępowanie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności (zob. T. Woś, H. Krysiak-Molczyk i M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 86; por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 14 stycznia 2010 r. o sygn. akt IV SAB/Wr 66/09; wyrok NSA z dnia 20 lipca 1999 r. o sygn. akt I SAB 60/99; publ. OSP 2000, nr 6, poz. 87). Wniesienie skargi na "milczenie władzy" jest przy tym uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu, mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy tego nie wymaga (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Komentarz, Warszawa 2006, s. 37). W takich przypadkach kontroli poddany jest brak aktu lub czynności w sytuacji, gdy organ, względnie inny podmiot zobowiązany, miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i to w określonym przez prawo terminie. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie mają bowiem znaczenia powody, przez które akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, jak również czy bezczynność spowodowana została okolicznością zawinioną lub niezawinioną.
Ocena, co do bezczynności organu, dokonana być musi na gruncie właściwego dla załatwienia sprawy prawa materialnego, gdyż ono rozstrzyga o legitymacji organu oraz wynikających z przepisów uprawnieniach i obowiązkach.
W kontrolowanej sprawie prawem materialnym, na podstawie którego należy ocenić postępowanie organu jest ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112 poz. 1198 z późn. zm.), zwana dalej "u.d.i.p.". Na podstawie tej ustawy podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej do którego złożono wniosek o udzielenie informacji publicznej, powinien albo udostępnić tę informację w formie czynności materialno-technicznej (art. 10 u.d.i.p.), albo w drodze decyzji odmówić jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Możliwe jest także umorzenie postępowania w drodze decyzji w trybie art. 16 ust. 1 w związku z art. 14 ust. 2 u.d.i.p.
W rozpatrywanej sprawie jest poza sporem, że Prezes Sądu Rejonowego w S. jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej na podstawie art. 4 ust. 1 u.d.i.p., co więcej informacje o udostępnienie których strona skarżąca wystąpiła, mieszczą się w katalogu informacji publicznych określonych w art. 1 w związku z art. 6 u.d.i.p.
Z akt sprawy wynika, że w dacie wniesienia skargi Prezes Sądu Rejonowego pozostawał w bezczynności, bowiem w określonym w u.d.i.p. terminie nie załatwił wniosku skarżącej w żaden sposób przewidziany w tej ustawie. Niemniej po wpływie skargi organ wywiązał się z tego obowiązku w całości i w dniu 5 września 2014 r. udzielił stronie skarżącej odpowiedź na wszystkie zawarte we wniosku pytania i w formie w nim wskazanej, co potwierdził skarżący w piśmie z dnia 3 października 2014 r.
W tym stanie rzeczy uznając, iż na moment wnoszenia skargi na bezczynność skarżący nie otrzymał żądanej informacji publicznej a jednocześnie, że na dzień orzekania przez Sąd wniosek skarżącego został przez organ w pełni załatwiony, to postępowanie sądowoadministracyjne w zakresie bezczynności organu stało się bezprzedmiotowe i podlega w związku z tym umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., co orzeczono w punkcie 2 sentencji niniejszego wyroku.
Jednocześnie w realiach niniejszej sprawy Sąd uznał, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Ocena taka wynika z faktu, że udostępnienie stronie skarżącej żądanych informacji nastąpiło niezwłocznie po skierowaniu skargi do Sądu. Wobec tego na podstawie art. 149 § 1 zdanie drugie P.p.s.a, orzeczono jak w punkcie 2 sentencji.
Natomiast o kosztach postępowania, na które składa się wpis sądowy i koszty zastępstwa procesowego, w związku z umorzeniem postępowania w trybie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. w zw. z art. 54 § 3 P.p.s.a., o co skarżący w pierwszej kolejności wnosił, orzeczono na podstawie art. 200, art. 201 § 1 w związku z art. 209 P.p.s.a., w punkcie 3 sentencji. Jednocześnie Sąd stwierdza, że poza przypadkiem wymienionym w art. 201 P.p.s.a. nie ma podstaw do zasądzenia zwrotu kosztów postępowania od organu na rzecz skarżącego, gdyby postępowanie sądowe zostało umorzone z innej przyczyny, np. na skutek cofnięcia skargi. W związku z tym orzeczono zgodnie z wnioskiem strony.