Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 14 kwietnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zobowiązał Komendanta Straży Gminnej K. do załatwienia wniosku skarżącego z dnia [...], stwierdził, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, wymierzył organowi grzywnę w wysokości [...] złotych oraz zasądził od organu na rzecz skarżącego kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
W sentencji wyroku błędnie wskazano kwotę grzywny podaną liczbowo tj [...] zł, zamiast [...] zł, natomiast słownie wysokość grzywny została określona prawidłowo [...] złotych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Zgodnie z art. 156 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 tekst jedn. ze zm.- dalej "P.p.s.a.") sąd administracyjny może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Przedmiotem sprostowania wyroku mogą być więc niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Wykładnia gramatyczna komentowanego przepisu wskazuje, że wszystkie opisane w nim nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny (por. Słownik języka polskiego..., t. 2, s. 440). Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami. Wyraża się ona bowiem w tym, że jest natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia.
Przedmiotem sprostowania może być każdy wyrok. Sprostowaniu mogą podlegać zarówno wadliwości sentencji, jak i uzasadnienia orzeczenia.
Odnosząc powyższe do przedmiotowej sprawy należy stwierdzić, że umieszczenie w sentencji wyroku cyfry "[...]" zamiast "[...]" stanowi oczywistą omyłkę pisarską, na co wskazuje również słowne określenie wysokości wymierzonej grzywny.
Nadto niniejsze sprostowanie wyroku jest dopuszczalne, gdyż nie ma ono żadnego wpływu na treść orzeczenia Sądu i nie prowadzi do jego zmiany.
Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji na zasadzie art. 156 § 1 i § 2 P.p.s.a.