Uzasadnienie
A.K. wniósł skargę ba bezczynność Kierownika Zakładu Gospodarki Mieszkaniowej i Komunalnej w R. w zakresie udostępnienia informacji publicznej. W uzasadnieniu podniósł, że z wnioskiem o udzielenie informacji publicznej wystąpił w dniu [...].
Wymieniony organ odpowiedział pismem z dnia [...], w którym stwierdził, że wniosek nie dotyczy informacji publicznej, a nadto żądane dane objęte są tajemnicą handlową przedsiębiorstwa, a od podmiotów, których te dane dotyczą, nie uzyskał zgody na ujawnienie owych danych. W tej sytuacji skarżący uznaje, że organ dopuścił się bezczynności.
Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że żadne z pism poprzedzających skargę nie miało charakteru wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Nie stanowiło takiego wniosku także wymienione w skardze pismo Wspólnot Mieszkaniowych z ul. [...] i [...] oraz ul. [...], [...] i [...] z dnia [...]. Ponadto informacje o zużyciu ciepła przez poszczególnych kontrahentów i związanych z tym rozliczeniami jest objęta tajemnicą handlową i nie jest informacją publiczną, a nadto pozostałe wspólnoty mieszkaniowe sprzeciwiły się udostępnieniu tych danych. Natomiast zbiorcze dane związane z rozliczeniem kosztów sezonu grzewczego 2014/15 zostały szczegółowo opisane i przekazane skarżącemu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie mogła być uwzględniona.
Zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (j.t. Dz. U. z 2015 r., poz. 2058, ze zm.) do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.), dalej: p.p.s.a. Odesłanie to obejmuje zatem również zagadnienie legitymacji skargowej uregulowane w art. 50 p.p.s.a. W § 1 tego artykułu uprawnienie do wniesienia skargi przyznaje się każdemu, kto ma w tym interes prawny. Na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej, w ramach której wniosku o udzielenie takiej informacji nie trzeba opierać na wykazanym interesie prawnym lub faktycznym (art. 2 ust. 2), chodzi o specyficzny interes prawny, który polega na tym, że uprawnionym do wniesienia skargi jest tylko ten, kto wystąpił o udostępnienie informacji publicznej (pomijając szczególne podmioty wymienione w art. 50 p.p.s.a.).
Wyjaśnienie to odnosi się wprost do okoliczności niniejszej sprawy. Otóż skarżący powołuje się na wniosek z dnia [...]. W piśmie tym w jednym ze zdań znajduje się odniesienie do prawa dostępu do informacji publicznych, w związku z czym ponowione w tym piśmie żądanie udzielenia informacji można zakwalifikować jako wniesione w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Jednakowoż wniosek ten nie pochodzi od skarżącego jako osoby fizycznej, tak jak się on oznaczył w skardze, lecz od pięciu wspólnot mieszkaniowych. Wspólnota mieszkaniowa nie ma wprawdzie osobowości prawnej, ale na podstawie art. 6 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (j.t. Dz. U. z 2015 r., poz. 1892) może nabywać prawa i zaciągać zobowiązania, pozywać i być pozywana. Można ewentualnie przyjąć, że wynikająca z tego przepisu zdolność sądowa obejmuje także uprawnienie do wniesienia skargi w zakresie dostępu do informacji publicznej, jednak rozpoznawana skarga nie pochodzi od żadnej wspólnoty mieszkaniowej spośród tych, które złożyły wniosek o udostępnienie informacji publicznej lecz wniósł ją skarżący bez powołania się na działanie w umieniu którejkolwiek z tych wspólnot.
W nagłówku skargi oznaczył się jednoznacznie jako samodzielny podmiot (osoba fizyczna), a własnoręczny podpis opatrzył pieczątką wskazującą na jego uprawnienia zawodowe, a nie na reprezentowanie wspólnoty mieszkaniowej wskazanej w nagłówku wniosku. Podpis skarżącego na wniosku miał więc inny charakter niż na skardze, bowiem w tym pierwszym przypadku stosownie do art. 21 ust. 1 ustawy o własności lokali reprezentował wspólnotę z racji sprawowanego zarządu.
W ramach niniejszej sprawy zbędne jest wyjaśnienie zakresu tego zarządu i możliwości działania skarżącego w jego ramach. Dla wyniku postępowania sądowego decydujące jest bowiem to, że skarga nie pochodzi od podmiotu, który wystąpił o udostępnienie informacji publicznej. Skarżący nie ma interesu prawnego, a więc i legitymacji skargowej do zaskarżenia bezczynności organu w omawianym przedmiocie. Wyłącza to możliwość badania merytorycznych aspektów sprawy.
W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji.
im