Uzasadnienie
Wyrokiem z 15 stycznia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zobowiązał Zarząd Okręgowy Polskiego Związku B w C. do załatwienia wniosku skarżącego z dnia 8 września 2014 r., stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa oraz zasądził od wymienionego organu na rzecz skarżącego kwotę 357,00 złotych (słownie: trzysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.
W sentencji wyroku błędnie wskazano, że Sąd zobowiązuje Zarząd Okręgowy Polskiego Związku B w B. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 156 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 tekst jedn. ze zm.- dalej "P.p.s.a.") sąd administracyjny może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Przedmiotem sprostowania wyroku mogą być więc niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Wykładnia gramatyczna komentowanego przepisu wskazuje, że wszystkie opisane w nim nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny (por. Słownik języka polskiego..., t. 2, s. 440). Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami. Wyraża się ona bowiem w tym, że jest natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia.
Przedmiotem sprostowania może być każdy wyrok. Sprostowaniu mogą podlegać zarówno wadliwości sentencji, jak i uzasadnienia orzeczenia.
Odnosząc powyższe do przedmiotowej sprawy należy stwierdzić, że umieszczenie w sentencji wyroku stwierdzenia, że Sąd zobowiązuje Zarząd Okręgowy Polskiego Związku B w B. skoro jako organ oznaczono Zarządu Okręgowego Polskiego Związku B w C. stanowi oczywistą omyłkę.
Nadto niniejsze sprostowanie wyroku jest dopuszczalne, gdyż nie ma ono żadnego wpływu na treść orzeczenia Sądu i nie prowadzi do jego zmiany.
Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji na zasadzie art. 156 § 1 i § 2 P.p.s.a.