Uzasadnienie
M.K. w dniu [...] skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Wojewody Ś. W skardze tej skarżący określił, iż bezczynność Wojewody dotyczy celowego pominięcia treści pisma [...] Kuratora Oświaty (dokumenty o numerze [...]), oraz celowej, błędnej interpretacji art. 22 ust. 4 Karty Nauczyciela, co wiąże się z brakiem zajęcia stanowiska w sprawie przez [...] Kuratora Oświaty i Prezydenta Miasta K., a w konsekwencji braku działania Wojewody Ś. koniecznego ze względu na nieprawidłowe funkcjonowanie wskazanych organów administracji, do czego Wojewoda, jako reprezentant polityki Państwa jest szczególnie powołany.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Ś. wniósł o jej oddalenie podnosząc, iż wszystkie kierowane do niego skargi załatwiane były w trybie Działu VIII k.p.a. – Skargi i wnioski, którego przepisy nie przewidują dwuinstancyjności postępowania, lecz umożliwiają stronie wniesienie ponownej skargi. Skargi M.K. nie pozostawały bez rozpoznania, a o sposobie ich załatwienia skarżący każdorazowo był zawiadomiony zgodnie z wymogami procedury. Wojewoda wskazał nadto, iż sprawa M.K. była przedmiotem korespondencji prowadzonej z Ministerstwem Spraw Wewnętrznych i Administracji, do którego skarżący skierował skargi zawierające zarzuty braku odpowiedzi na kierowane pisma.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Właściwość sądów administracyjnych wyznacza przepis art. 184 Konstytucji RP, który stanowi, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej w zakresie określonym w ustawie. Ze wskazanego przepisu wynika, że to ustawa określa zakres kontroli działalności administracji publicznej sprawowanej przez sądy administracyjne.
Ustawą taką jest obowiązująca od dnia 1 stycznia 2004 r. ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 zwanej dalej p.p.s.a. oraz ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269).
Zakres kontroli działalności administracji publicznej został określony w tym ostatnim z wymienionych wyżej aktów prawnych, poprzez stwierdzenie, że sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości sprawuje kontrolę pod względem zgodności z prawem, chyba że ustawa stanowi inaczej (art. 1 § 2). W ustawie natomiast oznaczonej p.p.s.a., wyżej wskazane zostało, że właściwość sądu administracyjnego obejmuje rozpatrywanie skarg na określone prawne formy działania administracji publicznej oraz inne sprawy z zakresu działalności administracji publicznej, jeżeli ustawa tak stanowi (art. 3 § 2 i § 3), oraz w innych sprawach, jeżeli ustawa szczególna tak stanowi, a w art. 5 p.p.s.a. wskazane zostały sprawy, w których wyraźnie wyłączona jest właściwość sądu administracyjnego.
W ramach prawnych form działania administracji, po myśli wskazanego art. 3 § 2 p.p.s.a. ustawodawca wskazał decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo postanowienie kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie oraz inne niż określone wcześniej akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, oraz akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego, oraz bezczynność organów w zakresie spraw, w których winny być wydane decyzje administracyjne, postanowienia, na które służy zażalenie albo postanowienia kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, jeżeli służy na nie zażalenie.
Prowadzi to do wniosku, że właściwość sądu administracyjnego do rozpoznania skargi na bezczynność organu w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 1 – 3 p.p.s.a., występuje wówczas, gdy akt (czynność) podjęty jest w sprawie indywidualnej, skierowany jest do oznaczonego podmiotu administrowanego, dotyczy uprawnienia lub obowiązku tego podmiotu, samo zaś uprawnienie lub obowiązek, którego akt (czynność) dotyczy, jest określone w przepisie prawa powszechnie obowiązującego. Chodzi tu o takie akty lub czynności, które dotyczą uprawnień lub obowiązków określonych osób, wynikających z przepisów prawa, a więc takich uprawnień lub obowiązków, które określają przepisy prawa powszechnie obowiązującego.
Odnosząc się natomiast do treści art. 3 § 3 pkt 4 p.p.s.a., który stanowi, że sąd administracyjny orzeka w sprawach skarg na bezczynność w przypadku innych niż określone w pkt 1 – 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, należy uznać, iż przepis ten dotyczy prawnych form działania administracji publicznej, które mogą być i są podejmowane przez organy administracji publicznej w stosunku do podmiotów w sprawach, dla których załatwienia nie jest przewidziana forma decyzji lub postanowienia, jednakże i w tym przypadku chodzi tu o takie akty lub czynności, które dotyczą uprawnień lub obowiązków określonych osób, wynikających z przepisów prawa, a więc takich uprawnień lub obowiązków, które określają przepisy prawa powszechnie obowiązującego (vide postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 września 2004 r. sygn. OSK 247/04 publ. ONSA i WSA 2004/2/30).
Przedmiotem skargi jest bezczynność Wojewody Ś. w sprawie zgłoszonych przez skarżącego zastrzeżeń co do postępowania Prezydenta Miasta K. i [...] Kuratora Oświaty oraz brak satysfakcjonującej go odpowiedzi ze strony Wojewody Ś., a zatem bezczynność w zakresie rozpoznania skargi złożonej w trybie art. 227 k.p.a.
W tej sytuacji skarga, jako niedopuszczalna, podlegała odrzuceniu w oparciu o przepisy art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.