Uzasadnienie
Pismem z dnia 3 listopada 2017 r. A. M., redaktor naczelny portalu "A" (dalej wnioskodawca, strona lub skarżący) wniósł skargę na bezczynność B S.A. z siedzibą w K. (dalej spółka lub organ) w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej w postaci umowy zawartej pomiędzy spółką a C sp. z o.o. w K. (dalej C w K.), o której udostępnienie wystąpił wnioskiem z dnia 30 sierpnia 2017 r., przesłanym poczta elektroniczną. Skarga została wniesiona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach za pośrednictwem spółki (data wpływu do spółki: 6 listopada 2017 r.).
Skarżący wniósł o:
- 1) uznanie, że spółka pozostaje w bezczynności w przedmiocie udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej,
- 2) zobowiązanie spółki do dokonania czynności w przedmiocie udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej lub uznanie uprawnienia skarżącego do uzyskania tej informacji publicznej, a tym samym stwierdzenie obowiązku ciążącego w tym zakresie na stronie przeciwnej,
- 3) względnie zobowiązanie spółki do wydania decyzji odmawiającej udostępnienia informacji publicznej,
- 4) zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.
W uzasadnieniu przytoczył treść wniosku z dnia 30 sierpnia 2017 r., w którego punkcie 7 wniesiono o udostępnienie informacji publicznej w formie wiadomości e-mail poprzez przedstawienie umowy/umów sponsorskich podpisanych z C w K. Wskazał, że otrzymał informacje żądane w punktach 1-6 wniosku. Spółka nie ujawniła natomiast umowy zawartej pomiędzy nią a C w K. wskazując, że jej treść objęta jest tajemnicą handlową. Na tę okoliczność przedstawił wydruk z odpowiedzi e-mailowej z dnia 29 października 2017 r., który w zakresie żądania oznaczonego we wniosku cyfrą 7 zawiera następującą treść: "Między Spółką a Miejskim Przedsiębiorstwem Gospodarki Komunalnej podpisana jest jedna umowa o współpracy, zawarta w dniu 22 sierpnia 2017 r. Ze względu na tajemnicę handlową treść umowy nie może zostać ujawniona".
Skarżący stwierdził, że żądane informacje należą do kategorii informacji publicznej w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tj.: Dz. U. z 2016 r., poz. 1764, dalej ustawa) i podlegają udostępnieniu na podstawie art. 2 ust. 1 tej ustawy. Spółka jest obowiązana do udostępnienia informacji publicznej, na mocy art. 4 ust. 1 pkt 5 tej ustawy, jako osoba prawna, w której jednostka samorządu terytorialnego (Miasto K.) posiada pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Nie udostępniając umowy spółka znajduje się w bezczynności. Tajemnica handlowa nie stanowi przesłanki do ograniczenia prawa do dostępu do informacji publicznych. Jeżeli zamiarem spółki była odmowa udostępnienia informacji publicznej, to winna była tego dokonać poprzez wydanie decyzji o odmowie udostępnienia - czego nie uczyniła.
Końcowo skarżący wywiódł na okoliczność braku konieczności poprzedzenia skargi ponagleniem.
W odpowiedzi na skargę spółka reprezentowana przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, wniosła o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania.
W uzasadnieniu przytoczyła treść wniosku z dnia 30 sierpnia 2017 r. o udostępnienie informacji publicznej oraz treść odpowiedzi z dnia 29 października 2017 r. Potwierdziła, że w dniu 6 listopada 2017 r. wpłynęła do jej siedziby skarga na bezczynność o przybliżonej wyżej treści.
Następnie przytoczono treść art. 5 ust. 1 i 2 ustawy oraz definicję legalną tajemnicy przedsiębiorstwa zawartą w art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji; dokonując jego interpretacji, w ramach której eksponowano element poufności. Powyższe odniesiono do pojęcia tajemnicy przedsiębiorcy wskazując na jej szerszy zakres niż tajemnicy przedsiębiorstwa, gdyż w przypadku tajemnicy przedsiębiorcy nie jest wymagana przesłanka gospodarczej wartości informacji. Spółka stwierdziła, że utrzymanie danych informacji jako tajemnicy wymaga podjęcia przez przedsiębiorcę działań zmierzających do wyeliminowania możliwości dotarcia do nich przez osoby trzecie w normalnym toku zdarzeń, bez konieczności podejmowania szczególnych starań. Podała, że w § 4 ust. 2 umowy o współpracy z C w K. zawarta została klauzula zachowania w poufności postanowień umowy oraz wszelkich informacji o drugiej stronie umowy uzyskanych w związku z realizacją umowy.
Skoro cała umowa objęta jest tajemnicą przedsiębiorcy, to należy uznać, że informacja o którą wystąpił skarżący pomimo, że ma charakter informacji publicznej, nie mogła zostać udostępniona ze względu na ograniczenia wynikające z art. 5 ust. 1 i 2 ustawy. Podkreślono, że spółka podjęła działania mające na celu zachowanie poufności treści tej umowy oraz że treść umowy ma wartość gospodarczą i dlatego mogła zostać objęta tajemnicą przedsiębiorstwa; nadto informacje o warunkach, na jakich została zawarta umowa mają wartość negocjacyjną. Warunki handlowe umów o współpracę są wynikiem negocjacji, gdyż w spółce nie istnieje cennik usług. Akcentowano, że ujawnienie treści umowy stanowiłoby naruszenie tajemnicy przedsiębiorstwa i łączącej strony umowy, dlatego spółka podjęła decyzję o odmowie udostępnienia jej treści skarżącemu. Była przy tym przekonana, że przesłanie informacji zawartej w tym zakresie w odpowiedzi na wniosek stanowi prawidłowe załatwienie wniosku o udostępnienie informacji publicznej.
Wywodząc na okoliczność nie przekazania w terminie skargi do Sądu spółka podała, że była przekonana, iż otrzymany egzemplarz skargi jest tylko jej kopią, a oryginał został skierowany bezpośrednio do Sądu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Na podstawie art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj.: Dz. U. z 2017 r. poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która według art. 1 § 2 tej ustawy – co do zasady - sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.
Natomiast zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2017, poz. 1369 ze zm., dalej ustawa p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a cytowanego art. 3 § 2 tej ustawy.
W art. 3 § 2 pkt 4 ustawy p.p.s.a. zostały wymienione – inne niż określone w pkt 1 – 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w Kodeksie postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI Ordynacji podatkowej oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.
Zgodnie z art. 149 § 1 ustawy p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.
Jednocześnie Sąd – na podstawie art. 149 § 1a ustawy p.p.s.a. - stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Natomiast w myśl art. 149 § 2 ustawy p.p.s.a. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 ustawy p.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 ustawy p.p.s.a.
Skarga dotyczyła bezczynności B S.A. z siedzibą w K.. Jak wyżej opisano w terminie ustawowym organ nie udzielił żądanej informacji w zakresie punktu 7 wniosku z dnia 30 sierpnia 2017 r., tzn. nie udostępnił informacji publicznej w formie wiadomości e-mail poprzez przedstawienie umowy (umów) sponsorskich podpisanych z C w K.. Natomiast w wiadomości e-mail z dnia 29 października 2017 r. poinformował, że między spółką a C podpisana jest jedna umowa o współpracy, zawarta w dniu 22 sierpnia 2017 r.; jednak ze względu na tajemnicę handlową treść umowy nie może zostać ujawniona. Dla porządku wskazać trzeba, że sposób załatwienia przedmiotowego wniosku w pozostałym zakresie nie był objęty skargą.
Odnosząc się do stanu prawnego sprawy przywołać przyjdzie art. 61 Konstytucji RP, który stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (ust. 1). Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (ust. 3). Tryb udzielania informacji, o których mowa w ust. 1 i 2, określają ustawy, a w odniesieniu do Sejmu i Senatu ich regulaminy (ust. 4).
W kontrolowanej sprawie ustawą, na podstawie której należy ocenić zachowanie organu jest ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tj. Dz. U. z 2016 r. poz. 1764, ze zm.; jak już wcześniej - ustawa), która wprowadziła definicję legalną "informacji publicznej" - przez którą, zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy, należy rozumieć "każdą informację o sprawach publicznych". W doktrynie wskazuje się, że informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (zob. M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa NSA, Toruń 2002, s. 28-29). Niezależnie od powyższego, aby konkretna informacja posiadała walor informacji publicznej, musi się odnosić do sfery faktów.
Art. 4 ustawy określa podmioty obowiązane do udzielania informacji publicznej. Art. 6 ust. 1 ustawy zawiera przykładowe wyliczenie rodzajów informacji publicznej podlegających udostępnieniu. Według art. 13 ust. 1 ustawy udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Zgodnie z art. 13 ust. 2 ustawy, jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. W myśl art. 16 ust. 1 ustawy odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2, następują w drodze decyzji.
Bezczynność podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej występuje wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie nie podjął żadnych czynności lub wtedy, gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale nie zakończył go wydaniem decyzji lub nie podjął stosownej czynności, pomimo istnienia w tym zakresie ustawowego obowiązku. Dla stwierdzenia bezczynności nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności, czy bezczynność spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością w ich podjęciu lub dokonaniu, czy też wiąże się z przeświadczeniem, że nie istnieje obowiązek wydania stosowanego aktu lub podjęcia określonej czynności.
W tym miejscu należy powołać się na wypracowane już i traktowane jako jednolite, stanowisko judykatury, z którego wynika, że załatwienie wniosku o udostępnienie informacji publicznej może przybrać postać:
- 1) czynności materialno-technicznej, jaką jest udzielenie informacji publicznej;
- 2) pisma informującego, że wezwany podmiot nie jest zobowiązany do udzielenia informacji, gdyż nią nie dysponuje albo nie jest podmiotem, od którego można jej żądać;
- 3) pisma informującego, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej;
- 4) pisma informującego, że istnieje odrębny tryb dostępu do żądanej informacji publicznej;
- 5) decyzji administracyjnej, o której mowa w art. 16 ust. 1 ustawy - akt ten jest wydawany w przypadku odmowy udostępnienia informacji, względnie umorzenia postępowania o udostępnienie informacji.
Jak wynika z powyższego wybór właściwej formy załatwienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej wymaga od podmiotu, do którego się zwrócono dokonania oceny, czy jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej oraz czy żądana informacja jest informacją publiczną.
Zasadą jest, iż w przypadku badania czy doszło do bezczynności w sprawach o udostępnienie informacji publicznej również Sąd jest obowiązany ocenić, czy podmiot, do którego skierowano wniosek jest podmiotem obowiązanym do udzielenia informacji publicznej oraz czy żądana informacja jest informacją publiczną. Tylko bowiem w sytuacji ustalenia, że dana informacja stanowi informację publiczną, jak też, że wniosek o jej udostępnienie skierowany został do podmiotu zobowiązanego do jej udzielenia, można rozpatrywać ewentualną bezczynność organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 24 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SAB/Bd 31/14, dostępny: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Odnosząc powyższe do okoliczności sprawy, w zakresie kwalifikacji podmiotowej Sąd stwierdza, że B S.A. z siedzibą w K. jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej, gdyż jest osobą prawną, w której jednostka samorządu terytorialnego ma pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów (art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy) – co nota bene nie było sporne.
W zakresie kwalifikacji przedmiotowej organ ocenił, że żądana informacja jest informacją publiczną, z czym trzeba się zgodzić mając na uwadze treść art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. e ustawy. Jest bowiem informacją publiczną informacja o dochodach i stratach spółki handlowej, w której jednostka samorządu terytorialnego ma pozycję dominująca w rozumieniu przepisów Kodeksu spółek handlowych.
Jak wyżej wskazano organ nie kwestionował ani kwalifikacji podmiotowej, ani przedmiotowej. Odmówił udostępnienia żądanej informacji publicznej ze względu na tajemnicę handlową; na etapie postępowania sądowego kwalifikowaną jako tajemnicę przedsiębiorcy. Uczynił to w formie wiadomości e-mail (forma zgodna z żądaniem).
Sąd stwierdza, że zgodnie z art. 16 ustawy odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji (ust. 1). Do decyzji, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że: 1) odwołanie od decyzji rozpoznaje się w terminie 14 dni;
2) uzasadnienie decyzji o odmowie udostępnienia informacji zawiera także imiona, nazwiska i funkcje osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji, oraz oznaczenie podmiotów, ze względu na których dobra, o których mowa w art. 5 ust. 2, wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji (ust. 2).
W myśl art. 17 ustawy do rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji, niebędących organami władzy publicznej, o odmowie udostępnienia informacji oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji przepisy art. 16 stosuje się odpowiednio (ust. 1). Wnioskodawca może wystąpić do podmiotu, o którym mowa w ust. 1, o ponowne rozpatrzenie sprawy. Do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołania (ust. 2).
Natomiast art. 5 ust. 2 ustawy stanowi, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa.
Z cytowanych przepisów, interpretowanych systemowo jednoznacznie wynika, że odmowa udostępnienia informacji publicznej ze względu na tajemnicę przedsiębiorcy może nastąpić wyłącznie w formie decyzji administracyjnej.
Odnosząc powyższe rozważania do okoliczności sprawy Sąd stwierdza, że organ był zobowiązany do załatwienia punktu 7 wniosku skarżącego w terminie 14 dni. Jednocześnie Sąd stwierdza, że punkt 7 wniosku z dnia 30 sierpnia 2017 r. nie został w załatwiony w terminie ustawowym (do dnia 13 września 2017 r.), poprzez udzielenie żądanej informacji; organ nie podjął również w tym terminie alternatywnych działań mieszczących się w zakresie wypełnienia obowiązku ustawowego. W tym stanie rzeczy Sąd stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności (art. 149 § 1 pkt 3 ustawy p.p.s.a.).
Stan bezczynności nie został również usunięty po tym terminie, gdyż jedynym dopuszczalnym sposobem załatwienia wniosku w sytuacji, gdy w ocenie organu zachodzą przesłanki do odmowy udostępnienia informacji publicznej ze względu na tajemnicę przedsiębiorcy, jest wydanie decyzji administracyjnej, o której mowa w art. 16 ustawy. Taka decyzja nie została wydana. Powody, dla których organ dopuścił się bezczynności oraz nie usunął tego stanu – wbrew przekonaniu wyartykułowanym w odpowiedzi na skargę - nie mają żadnego znaczenia. Podstawowym natomiast celem postępowania ze skargi na bezczynność jest usunięcie stanu bezczynności.
Mając powyższe na względzie konieczne było zobowiązanie organu do załatwienia pkt 7 wniosku z dnia 30 sierpnia 2017 r. w terminie 14 dni; co Sąd nakazał w punkcie 1 sentencji wyroku (art. 149 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a.). Odnosząc się do żądań sformułowanych w skardze Sąd wyjaśnia, że w wyroku uwzględniającym skargę Sąd nakazuje usunięcie stanu bezczynności poprzez załatwienie wniosku, nie zastępując organu w zakresie wyboru sposobu załatwienia wniosku. Wybór jednej z wyżej opisanych form załatwienia wniosku należy do organu, który jednak w okolicznościach tej sprawy będzie już działał w warunkach związania oceną prawną wyżej wyrażoną.
Zgodnie z art. 149 § 1a ustawy p.p.s.a. w przypadku stwierdzenia bezczynności organu obowiązkiem Sądu jest również ocena, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd zobligowany jest także do rozważenia ewentualnej zasadności wymierzenia organowi grzywny w trybie art. 149 § 2 ustawy p.p.s.a.
W orzecznictwie akcentuje się, iż rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Naruszenie kwalifikowane jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego po prostu jako naruszenie, bądź zwykłe naruszenie. Podkreśla się także, iż dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi więc być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r. sygn. akt I OSK 675/12; postanowienie NSA z dnia 27 marca 2013 r. sygn. akt II OSK 468/13, wyroki WSA: we Wrocławiu z dnia 10 kwietnia 2014 r. sygn. akt II SAB/Wr 14/14; w Poznaniu z dnia 11 października 2013 r. sygn. akt II SAB/Po 69/13; w Szczecinie z dnia 16 maja 2013 r. sygn. akt II SAB/Sz 34/13; dostępne: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Mając powyższe na względzie Sąd stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, gdyż przekroczenie terminu, w którym organ był obowiązany załatwić wniosek nie było znaczne natomiast sposób załatwienia wniosku był wynikiem chybionego przekonania, że w przypadku uznania, że udzielenie informacji publicznej nie może nastąpić ze względu na ochronę tajemnicy przedsiębiorcy dopuszczalnym sposobem załatwienia wniosku jest poinformowanie o tym pismem (też w formie e-mail). Nie budzi wątpliwości, że pogląd organu jest wadliwy i nie znajduje żadnego oparcia w przepisach prawa. Nieznajomość prawa nie chroni przed zarzutem bezczynności, jednak niedostatki w tym zakresie skutkujące bezczynnością – w przypadku podmiotu, który nie jest organem władzy publicznej – nie mogą być kwalifikowane jako rażące naruszenie prawa. Dlatego w punkcie 2 sentencji wyroku Sąd stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a ustawy p.p.s.a.).
W opisanych okolicznościach sprawy Sąd nie znalazł również podstaw, aby wymierzyć organowi grzywnę czy zasądzić od organu sumę pieniężną (art. 149 § 2 ustawy p.p.s.a.).
Natomiast zgodnie z art. 200 w związku z art. 205 § 1 ustawy p.p.s.a. Sąd zasądził od organu na rzecz strony skarżącej zwrot kosztów postępowania sądowego (wpisu w kwocie 100 zł).