Uzasadnienie
Spółka Akcyjna A w P. wniosła skargę na bezczynność Prezydenta Miasta P., zarzucając mu nieprzystąpienie do remontu ulicy [...] w P. w terminie wynikającym z art. 35 k.p.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga jest niedopuszczalna. Stosownie do brzmienia art.1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy te sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez sądową kontrolę wykonywania administracji publicznej, która jest kontrolą realizowaną pod względem zgodności z prawem. Może ona objąć działania, a więc zarówno czynienie, jak i zaniechanie, organów administracji w sprawach publicznoprawnych. Jak głosi art.3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 127 dalej zwaną P.p.s.a.)), orzekanie w sprawach skarg na bezczynność dotyczy wyłącznie przypadków określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 a. Są to sprawy, które organy załatwiają poprzez wydanie decyzji administracyjnych, postanowień, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także rozstrzygających sprawę co do istoty, postanowień w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, wreszcie innych niż określone powyżej aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa oraz pisemnych interpretacji prawa podatkowego wydawanych w sprawach indywidualnych.
Zatem zasadą jest dopuszczalność orzekania przez sądy administracyjne zasadniczo wyłącznie w zakresie, w jakim organy administracyjne działają w formach władczych lub stanowiących, czyli formach właściwych dla działania administracyjnoprawnego. Nadto w przypadku bezczynności jedynie w zakresie, w jakim organy te byłyby zobowiązane do wydania jednego ze wskazanych powyżej aktów.
Tymczasem będąca przedmiotem skargi materia i podniesione w niej zarzuty nie mogły wywołać wszczęcia postępowania administracyjnego, w którym organ musiałby wydać takie rozstrzygnięcie. Sprawa dotyczy bowiem remontu ulicy [...]. Utrzymanie nawierzchni drogi publicznej w należytym stanie technicznym wynikające z art. 20 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr. 19, poz. 115) nie stanowi indywidualnej sprawy administracyjnej, której rozstrzygnięcie wymaga wydania aktu władczego ze strony organu administracji publicznej, również przepisy ustaw szczególnych nie przewidują jurysdykcji sądów administracyjnych w tym zakresie. Przystąpienie do remontu drogi publicznej nie jest również jak twierdzi skarżący czynnością materialno-techniczną ani innym aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. W doktrynie oraz w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że przepis ten traktuje o aktach i czynnościach podejmowanych w sprawach indywidualnych, a więc w stosunku do konkretnych podmiotów.
Nadto akt lub czynność musi dotyczyć uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Konieczne więc jest odniesienie takiego aktu lub czynności do przepisu prawa powszechnie obowiązującego, który określa uprawnienie lub obowiązek skonkretyzowanego podmiotu. Takich okoliczności w sprawie brak. Sprawa ta nie nosi też znamion sprawy administracyjnej, gdyż nie toczy się postępowanie administracyjne w rozumieniu art. 1 k.p.a. Dochodzenie zatem wykonania przedmiotowego obowiązku może nastąpić jedynie w ramach działań właściwych dla kontroli nad działalnością organów samorządowych, w tym w tzw. trybie skargowym.
Z tych przyczyn zarzuty skargi nie mogły zostać rozpoznane merytorycznie, gdyż jako niedopuszczalna skarga ta podlegała odrzuceniu na mocy art.58 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
O zwrocie wpisu od skargi orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.