Uzasadnienie
Zgodnie z art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Natomiast w myśl art. 64 § 3 P.p.s.a. do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. O oczywistej bezzasadności skargi, a w rozpoznawanym przypadku wniosku skarżącego, można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może on zostać uwzględniony. Chodzi więc o taką sytuację, gdy obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania. Taka właśnie sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie.
Przedmiotem skargi z dnia [...] jest zainicjowane wnioskiem skarżącego z dnia [...] żądanie wypłaty odszkodowania pieniężnego w wysokości [...] zł. Sprawa ta nie należy do właściwości sądu administracyjnego.
Odnosząc się zatem do wniosku skarżącego z dnia [...] o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata trzeba również przypomnieć powołaną już wcześniej zasadę wynikającą z art. 247 P.p.s.a. która stanowi, iż prawo pomocy nie przysługuje w razie oczywistej bezzasadności skargi w przedmiotowej sprawie.
Wskazuje na to stan faktyczny i prawny sprawy, który nie budzi najmniejszych wątpliwości, co do braku szans skarżącego na uwzględnienie jego skargi w postępowaniu sądowo-administracyjnym.
Wobec powyższego należy stwierdzić, że skoro sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznania skargi skarżącego, to w tej sytuacji w zakresie prawa pomocy okoliczność ta musi być potraktowana jako oczywista bezzasadność wniosku w rozumieniu art. 247 P.p.s.a.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 160 i art. 247 P.p.s.a. postanawia się, jak w sentencji.