Uzasadnienie
W dniu [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wpłynęła skarga M.T., w której skarżący zarzucił bezczynność organowi administracji publicznej Prezydentowi Miasta C. polegającą na nie wydaniu decyzji administracyjnej w przedmiocie regulacji tytułu prawnego do lokalu mieszkalnego położonego w C. przy ul. [...] nr [...]. W uzasadnieniu M.T. podniósł, iż złożył wniosek o wydanie decyzji administracyjnej w której organ administracji winien ustalić, czy skarżący spełnia przesłanki do objęcia mieszkania po zmarłym najemcy wynikające z Uchwały Rady Miasta C. nr [...]. Zdaniem skarżącego organ administracji publicznej bezzasadnie nie wydał takiej decyzji, co uniemożliwiło mu dochodzenie prawa do przedmiotowego lokalu.
W odpowiedzi na skargę organ administracji publicznej wniósł o odrzucenie skargi. W uzasadnieniu swego żądania wskazał, że na podstawie obowiązujących przepisów M.T. nie był uprawniony do wystąpienia do organu administracji z wnioskiem o wydanie decyzji administracyjnej o ustalenie uprawnienia do najmu lokalu mieszkalnego. Podniósł, że takie roszczenie winno być realizowane na drodze postępowania cywilnoprawnego przed sądem powszechnym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Po myśli art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. z dnia 20 września 2002 r./ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej.
Jak stanowi art. 3 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z dnia 30 sierpnia 2002 r. /Dz.U. Nr 153 poz. 1270/ kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne,
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty,
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie,
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa,
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej,
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej,
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego,
- 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 – 4.
Norma powyższa w sposób enumeratywny określa właściwość sądów administracyjnych. W literaturze przyjmuje się, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie wymieniony organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie podjął czynności (T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie..., s. 84).
1. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub co prawda prowadził postępowanie, lecz pomimo ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia czy też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Skarga na bezczynność organu jest dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia oraz na akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa.
Sąd podziela stanowisko organu administracji publicznej wyrażone w odpowiedzi na skargę, że w myśl art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie kodeksu cywilnego (Dz.U. z 2005 r., nr 31, poz. 266 ze zm.) tworzenie warunków do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych wspólnoty samorządowej należy do zadań własnych gminy. Jednakże zarówno w doktrynie, jak i orzecznictwie utrwalony jest pogląd że ustawa wyżej cytowana nie przewiduje możliwości wydania decyzji administracyjnych. Dlatego też należy zauważyć, iż ani tryb postępowania ani dokument w postaci skierowania do zawarcia umowy najmu nie noszą cech aktów prawnych, o których mowa w treści cytowanego przepisu art. 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Tym samym organ administracji publicznej nie był uprawniony do wydania decyzji administracyjnej w przedmiocie regulacji tytułu prawnego do lokalu położonego w C. przy ul. [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny zauważa nadto, iż istota sprawy, o której mowa w treści skargi, wykracza poza jego kompetencje, bowiem dotyczy stosunku najmu, w zakresie którego wyłącznie właściwymi są sądy powszechne (zob. uchwała SN z dnia 5 listopada 1997 r. sygn. akt III ZP 37/97). Zatem wszelkie ustalenia czy skarżący spełnia przesłanki do wstąpienia w stosunek najmu lokalu mieszkalnego winny nastąpić w postępowaniu przed sądem powszechnym, a nie w toku postępowania administracyjnego.
Skarga niniejsza jako niedopuszczalna podlega zatem odrzuceniu z mocy art. 58 § 1 ust. 1 p.p.s.a.
SD