Uzasadnienie
Pismem z 22 stycznia 2019 r. T. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność Wojewody Śląskiego w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 25 lutego 2019 r. wezwano skarżącego, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi, do złożenie dowodu wniesienia ponaglenia na niezałatwienie sprawy w terminie.
Jednocześnie powyższym zarządzeniem wezwano skarżącego do wskazania, czy pismo z 22 stycznia 2019 r. stanowi wyłącznie skargę na bezczynność Wojewody Śląskiego w sprawie zasiłku dla bezrobotnych, czy również jest ono wnioskiem o wymierzenie Wojewodzie Śląskiemu grzywny za nieprzekazanie skargi z 26 listopada 2018 r. w terminie 30 dni.
Korespondencja sądowa zawierająca powyższe wezwania została skutecznie doręczona skarżącemu w dniu 4 marca 2019 r. (k. 13).
W zakreślonym terminie, który upłynął bezskutecznie z dniem 11 marca 2019 r. skarżący nie uzupełnił braku formalnego skargi. W odpowiedzi nadesłał jedynie pismo, w którym wniósł o "dokonanie kontroli bezczynności postępowania przez Wojewodę Śląskiego, którego dotyczy skarga z 22 stycznia 2019 r."
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 53 § 2b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Jednocześnie w przypadku gdy pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi (art. 49 § 1 w związku z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.).
W przedmiotowej sprawie skarżący został prawidłowo wezwany do złożenie dowodu wniesienia ponaglenia na niezałatwienie sprawy w terminie jednakże w wyznaczonym terminie nie uzupełnił tego braku formalnego. Tym samym skarga obarczona jest brakiem, który uniemożliwia nadanie jej dalszego biegu.
W związku z powyższym, na mocy art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.