Uzasadnienie
W związku z otrzymaniem postanowienia Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w G. z dnia [...] r. Nr [...], pismem z dnia [...] r. skarżący zwrócił się do tego organu o uzupełnienie (lub sprostowanie) tego postanowienia w zakresie jego zaskarżalności, gdyż jego zdaniem akt ten jest zaskarżalny.
Następnie w dniu [...] r. skarżący wystąpił do organu nadrzędnego Rejonowej Wojskowej Komisji lekarskiej w K. w trybie art. 37 k.p.a. z zażaleniem na niezałatwienie jego pisma z dnia [...] r..
Dalej, a to w dniu [...] r. skarżący złożył w Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w G. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na bezczynność tego organu w kwestii załatwienia jego wniosku o sprostowanie postanowienia TKWL nr [...] z dnia [...] r..
Zgodnie z art. 52 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – zwane dalej P.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę (w tym także skargę na bezczynność) można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Wyczerpanie trybu zaskarżenia w stadium administracyjnym jest warunkiem dopuszczalności skargi. Wniesienie skargi na bezczynność organu jest dopuszczalne i możliwe wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 k.p.a., jako że zażalenie, o którym mowa w podanym przepisie, jest równoznaczne ze środkiem odwoławczym w rozumieniu art. 52 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i spełnia kryterium "wyczerpania środków zaskarżenia" w rozumieniu art. 52 § 2 tej ustawy.
Przepis art. 37 k.p.a. stanowi wprost, że na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 k.p.a. przysługuje stronie zażalenie do organu wyższego stopnia. Artykuł 52 § 2 P.p.s.a., podając definicję "wyczerpania środków zaskarżenia", stanowi, że przez to pojęcie należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Przepis ten wyraża zasadę, że postępowanie sądowoadministracyjne nie powinno zastępować postępowania administracyjnego, a zatem nie może zostać wszczęte dopóty, dopóki toczy się postępowanie administracyjne. Strony powinny dochodzić swoich praw w pierwszej kolejności w toku postępowania administracyjnego.
W niniejszej sprawie warunek wyczerpania trybu zażaleniowego przed wniesieniem skargi nie został spełniony. Skarga na bezczynność została złożona w dniu [...] r. i jej przedmiotem jest niezałatwienie wniosku skarżącego z dnia [...] r.. Zatem do dnia wniesienia skargi na bezczynność nie upłynął ustawowy termin załatwienia zażalenia, wynikający z art. 35 § 3 k.p.a., to znaczy jeden miesiąc. Bez względu na formę czynności, jaką podejmie organ właściwy do rozpoznania zażalenia przewidzianego w art. 37 § 1 k.p.a., zażalenie można uznać za skuteczne w postępowaniu sądowym w przedmiocie bezczynności dopiero po upływie okresu umożliwiającego organowi wyższego stopnia dokonanie czynności, o których mowa w art. 37 § 1 k.p.a., a okres ten z mocy art. 35 § 3 k.p.a. wynosi jeden miesiąc.
Stąd tez warunek z art. 52 § 1 P.p.s.a. w postaci "wyczerpania środków zaskarżenia" nie został spełniony. W dniu wniesienia skargi na bezczynność wprawdzie postępowanie zażaleniowe zostało otwarte, ale nie zostało "wyczerpane", ponieważ dla Rejonowej Wojskowej Komisji lekarskiej w K. nie upłynął jeszcze ustawowy termin rozpoznania zażalenia. Skarga niniejsza jako przedwczesna, wniesiona bez wyczerpania środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym, była niedopuszczalna.
Wskazać należy przy tym za doktryną, że prawo nie przewiduje możliwości konwalidacji skargi, jeżeli jest ona niedopuszczalna (T. Woś i inni: Postępowanie sądowoadministracyjne, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004, s. 113).
Stąd też mocy art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skarga jako niedopuszczalna (przedwczesna) podlegała odrzuceniu. O zwrocie wpisu orzeczono po myśli art. 232 § 1 pkt 1 cyt. ustawy.