Uzasadnienie
W dniu 02 września 2017 r. skarżący G.B. drogą elektroniczną złożył do Burmistrza Miasta i Gminy w O. wniosek w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wnosił o pełną i rzetelną odpowiedź na następujące pytanie (dosłowny cytat z pisma strony):
’’1. czy na terenie działki leśnej o nr ew. [...] położonej w granicach Miasta O., w okresie od września 2014 r. do 01 kwietnia 2015 r. istniała, znajdowała sie "droga lokalna" w szczególności o numerze [...]"?
Pana odpowiedź brzmi: " 6. Gmina O. nie posiada informacji czy na działce o nr ew. [...] znajdowała się "droga lokalna".
Przepraszam, ale kto może posiadać taką wiedzę - jak nie Pan? Może Sąd Administracyjny w Gliwicach?
Nadto wnoszę o sprostowanie odpowiedzi na pytanie nr 5 (pismo z dnia 30.08.2017r.). Pana odpowiedź brzmi: " 5. Zgodnie z wypisem z rejestru gruntów dołączonym właścicielem działki ???? Prezydium Powiatowej Rady Narodowej - Powiatowy Zarząd Dróg Publicznych".
Z przedmiotowego wypisu z dnia [...]. sygn. [...] jednoznacznie wynika, że Powiatowy Zarząd Dróg Publicznych był posiadaczem samoistnym a nie właścicielem".
Burmistrza Miasta i Gminy w O. pismem z dnia 18 września 2017 r. skierowanym do G. B. (nadanym w Urzędzie Pocztowym w O.w tej samej dacie) w odpowiedzi na wniosek o udzielenie informacji publicznej z dnia 02 września 2017 r. poinformował, że:
- 1. Gmina O. nie posiada informacji, czy na dz. nr ew. [...] w okresie od września 2014 r. do 01 kwietnia 2015 r. znajdowała się "droga lokalna". Gmina O. nie posiada również informacji czy taka wiedzę posiada Sąd Administracyjny w Gliwicach.
Dalej organ wskazał, że prostuje odpowiedz na pytanie nr 5 pisma nr [...]z dnia 30 sierpnia 2017 r. - "5. Zgodnie z wypisem z rejestru gruntów dołączonym przez Pana do jednego z wcześniejszych pism posiadaczem samoistnym jest Prezydium Powiatowej Rady Narodowej - Powiatowy Zarząd Dróg Publicznych". Przesyłkę pocztowa z tym pismem skarżący podjął w dniu 28 września 2017 r.
Pismem z dnia 21 września 2017 r. skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżący G. B. wniósł skargę na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy w O..
Wskazał, że organ nie udzielił mu informacji zgodnie ze złożonym wnioskiem z dnia 02 września 2017 r.
Domagał się zobowiązania organu do udzielenia żądanej informacji publicznej w terminie 14 dni od daty doręczenia akt organowi oraz powołując się na art. 6 ustawy o odpowiedzialności funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa w zw. z art. 149 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wnosił o orzeczenie, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Nadto wnosił o zasądzenie kosztów postępowania.
W uzasadnieniu wskazał, że do dnia 21 września 2017 r. nie otrzymał odpowiedzi na postawione pytania i dlatego skargę uważa za zasadną.
W odpowiedzi na skargę Burmistrza Miasta i Gminy O. wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie od skarżącego na rzecz Burmistrza Miasta i Gminy O. kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu 21 września 2017 r. pan G.B. przesłał drogą mailową skargę na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy O.. Skarga została przesłana jako załącznik do maila w formacie docx. Zaznaczył, iż skarga dotyczy wniosku przesłanego przez skarżącego w dniu 02 września 2017 r. do Urzędu Miasta i Gminy O. na adres mailowy [...]. Organ podkreslił, iż wniosek został przesłany w dniu 02 września 2017 r. o godz. 15:44 w sobotę, która nie jest dniem urzędowym. Zatem dzień wpływu do Urzędu Miasta i Gminy O. przyjęto poniedziałek 04 września 2017 r. W terminie 14 została udzielona odpowiedź na wniosek, a zatem termin na odpowiedź został zachowany.
Dodatkowo organ zaznaczył, że w dniu 21 września 2017 r. skarżący przesłał drogą mailową skargę na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy O.. Podniesiony zarzut bezczynności dotyczy w opinii skarżącego nie satysfakcjonującej odpowiedzi na złożony wniosek. Skarżący z piśmie z dnia 02 września 2017 r. powoływał się na ustawę o dostępie do informacji publicznej. Burmistrz zaznaczył, że zakres informacji które chciał uzyskać wnioskodawca w zakresie zapytania o "drogę lokalną" nie obejmują informacji publicznej, którą dysponuje Urząd Miasta i Gminy O. Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, (Dz. U. z 2016 r. poz. 1440 z późn. zm.) nie zawiera definicji legalnej "drogi lokalnej". Wnioskodawca nie zdefiniował tego pojęcia w swoim piśmie. Nie stanowi więc wniosku o dostęp do informacji publicznej pismo dotyczące kwalifikacji działki jako "drogi lokalnej" przy braku legalnej definicji tego pojęcia.
Organ podkreślił, iż druga część wniosku z dnia 02 września 2017 r. dotyczyła sprostowania pisma z Urzędu Miasta i Gminy O. poprzez skorygowanie określenia dotyczącego posiadania gruntu - zamiast użytego pojęcia "właściciel" powinno być "posiadacz samoistny".
Burmistrz wskazał, że odpowiedź na wniosek została nadana przez Urząd Miasta i Gminy O. w dniu 18 września 2017 r. W dniu 19 września 2017 r. zostawiono awizo dla odbiorcy. Ponowne awizo pozostawiono skarżącemu 27 września 2017 r. Ostatecznie skarżący odebrał list polecony w dniu 29 września 2017 r. Skarżący w dniu skierowania skargi (21 września 2017 r.) posiadał już awizo dotyczące listu, w którym była odpowiedź na wniosek z dnia 02 września 2017 r. Jako dowód organ wskazał - status przesyłki - listu poleconego ([...] ze strony internetowej Poczty Polskiej.
W opinii organu, dochowano wszelkiej staranności przy udzieleniu odpowiedzi na wniosek skarżącego z dnia 2 września 2017 r. co do treści, formy i terminu odpowiedzi i nie ma podstaw prawnych i faktycznych, aby w niniejszej sprawie dopatrzyć się bezczynności w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W piśmie procesowym z dnia 07 listopada 2017 r. skarżący wskazał, że mając na uwadze odpowiedź Burmistrza Miasta i Gminy w O] na jego skargę, ogranicza skargę do nieudzielenia odpowiedzi na następujące pytanie: "Czy na terenie działki leśnej o nr ew. [...] położonej w granicach Miasta O], w okresie od września 2014r. do 01 kwietnia 2015r. istniała, znajdowała się "droga lokalna" w szczególności o numerze [...]?, bowiem co do drugiego pytania organ udzielił odpowiedzi - sprostował wcześniej udzieloną odpowiedź. Pismo urzędu z dnia 18.09.2017r. sygn.[...] zostało awizowane.
Skarżący zaznaczył, że orzecznictwo sądów administracyjnych jednoznacznie wskazuje, że udzielenie niepełnej, nie jasnej informacji publicznej stanowi naruszenie ustawy o dostępie do informacji publicznej (bezczynność organu).
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W punkcie wyjścia należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz.1066) sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 wspomnianego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle obowiązujących unormowań, w szczególności zgodnie z regulacją art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369) zwanej dalej P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Wyjaśnić również należy, że celem skargi na bezczynność organu administracji jest zwalczanie braku działania (zwłoki) w załatwianiu sprawy administracyjnej. W doktrynie oraz orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że o bezczynności organu administracji możemy mówić wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadząc postępowanie, mimo istnienia ustawowego obowiązku nie kończy go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu, czy też nie podejmuje innej stosownej czynności. Przy badaniu zasadności skargi na bezczynność organu administracji nie ma znaczenia z jakich powodów określony akt, czy czynność nie została dokonana przez organ. Przy czym Sąd bierze pod uwagę stan sprawy istniejący w chwili zamknięcia rozprawy. Skarga na bezczynność organu ma bowiem na celu przede wszystkim wymuszenie na organie administracji załatwienie sprawy.
W świetle powyższego dla uznania bezczynności organu konieczne jest ustalenie, że organ administracji był zobowiązany, na podstawie obowiązujących przepisów prawa, do wydania decyzji, aktu lub podjęcia określonych czynności i mimo to nie podejmuje działań mających na celu uczynienie zadość temu obowiązkowi.
Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Wniosek o udzielenie wskazanych informacji strona skarżąca złożyła w trybie przepisów ustawy z dnia 06 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2016 r., poz. 1764), zwanej dalej u.d.i.p. Ustawa ta w sposób kompleksowy reguluje kwestie dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Pojęcie informacji publicznej zdefiniowane zostało w art. 1 ust. 1 tejże ustawy. Zgodnie z powołanym przepisem informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6.
Dokonując interpretacji tego pojęcia należy odwołać się do regulacji art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej stanowiącej, iż obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (ust. 1).
Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Natomiast ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (ust. 3). Tryb udzielania informacji, o których mowa w ust. 1 i 2, określają ustawy, a w odniesieniu do Sejmu i Senatu ich regulaminy.
Uwzględniając powyższe można stwierdzić, że informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnosząca się do władz publicznych, a także wytworzona albo odnosząca się do innych podmiotów wykonujących zadania publiczne oczywiście w zakresie tych zadań.
Informacja publiczna dotyczy sfery faktów, stanowi ją treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej oraz podmioty niebędące organami administracji, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane.
Wniosek strony skarżącej z dnia 02 września 2017 r., został przez organ rozpoznany albowiem organ ten m. in. pismem z dnia 18 września 2017 r. udzielił odpowiedzi.
W tym miejscu należy podnieść, że w sytuacji skierowania do organu administracji żądania w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej organ ten może dokonać następujących działań:
- – udzielić informacji publicznej, gdy jest jej dysponentem oraz nie zachodzą okoliczności wyłączające możliwość jej udzielenia. Organ dokonuje tego w formie czynności materialno – technicznej;
- – poinformować wnioskodawcę, że jego wniosek nie znajduje podstawy w przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej, gdyż żądanie nie dotyczy informacji mających charakter informacji publicznej albo wskazać, że organ nie jest dysponentem informacji, o których udzielenie wnioskodawca się zwrócił bądź też poinformować stronę, iż w sprawie obowiązuje inny tryb udzielenia informacji, niż ten w którym strona się zwróciła;
- – odmówić udostępnienia informacji publicznej lub umorzyć postępowanie w sytuacji wskazanej w art. 14 ust. 2 stosownie do treści art. 16 u. d. i. p. w formie decyzji administracyjnej;
- – może również odmówić udostępnienia informacji publicznej przetworzonej w związku z niespełnieniem przez stronę warunku wskazanego w art. 3 u. d. i. p.
Organ administracji działań tych winien dokonać w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z wyjątkami wynikającymi z ustawy (art. 13 u. d. i. p.).
Dopiero brak podjęcia przez organ któregokolwiek z wyżej wskazanych działań, zgodnych oczywiście z przepisami ustawy i podjętych w jej granicach, uzasadnia podniesienie zarzutu bezczynności wobec organu administracji.
W niniejszej sprawie organ, właściwie zastosował przepisy ustawy, nie ma więc podstaw do uznania, że pozostawał w zwłoce lub dokonywał działań nie znajdujących oparcia w jej przepisach, dlatego zarzut bezczynności skierowany przeciwko Burmistrzowi Miasta i Gminy w O. należało uznać za nieuzasadniony. Organ bowiem udzielił stronie odpowiedzi.
Z analizy akt administracyjnych sprawy wynika jednoznacznie, że organ udzielił skarżącej odpowiedzi na wszystkie postawione pytania. Przy tym, pytanie oznaczone cyfrą 1 nie dotyczy wytworzonych, bądź posiadanych przez organ dokumentów, ale kwestii nie stanowiącej informacji publicznej, a mianowicie sytuacji faktycznej związanej z istnieniem (nieistnieniem) w przeszłości przez okres 7 miesięcy "drogi lokalnej" na działce nr. ew. [...] Organ wyraźnie wskazał, że nie posiada informacji o istnieniu (nieistnieniu) w przeszłości "drogi lokalnej" na działce nr. ew. [...], a zatem udzielił jasnej i jednoznacznej odpowiedzi na pytanie strony.
Również nie sposób zgodzić się z twierdzeniami strony, że organ przekroczył 14 dniowy termin wskazany w omawianej ustawie.
Wniosek strony wpłynął do organu drogą elektroniczną w dniu 02 września 2017 r. Zatem 14 dniowy termin o którym mowa w u. d. i. p. rozpoczął swój bieg w dniu 03 września 2017 r. (patrz art.57 § 1 k.p.a.). Przy tym 14 dzień przypadał na 16 września 2017 r.(sobota). Zatem, mając na uwadze treść art. 57 § 4 w zw. z § 5 pkt 2 k.p.a. w przedmiotowym przypadku ostatnim dniem do udzielenia skarżącemu odpowiedzi w terminie ustawowym był dzień 18 września 2017 r. (poniedziałek), a zatem dzień w którym organ nadał pismo z odpowiedzią na wniosek w Urzędzie Pocztowym w O..
Mając powyższe na uwadze Sąd, w oparciu o regulację art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.