Uzasadnienie
Skarżący wnieśli skargę na bezczynność wymienionego powyżej organu, zarzucając mu brak jakiejkolwiek reakcji na ich pisma dowodzące wadliwego postępowania Prezydenta Miasta T.. Powołali się na przepisy art.3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), art.237 k.p.a. oraz art.1, art.2, art.32 i art.63 Konstytucji RP.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
skarga jest niedopuszczalna. Stosownie do brzmienia art.1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy te sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez sądową kontrolę wykonywania administracji publicznej, która jest kontrolą wykonywaną pod względem zgodności z prawem. Może ona objąć działania, a więc zarówno czynienie, jak i zaniechanie, organów administracji w sprawach publicznoprawnych. Jak głosi art.3 §2 pkt 8 ostatnio przywołanej ustawy, orzekanie w sprawach skarg na bezczynność dotyczy wyłącznie przypadków określonych w art.3 §2 pkt 1-4. Są to sprawy, które organy załatwiają poprzez wydanie decyzji administracyjnych, postanowień, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także rozstrzygających sprawę co do istoty, postanowień w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, wreszcie innych niż określone powyżej aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
Zatem zasadą jest dopuszczalność orzekania przez sądy administracyjne zasadniczo wyłącznie w zakresie, w jakim organy administracyjne działają w formach władczych lub stanowiących, czyli formach właściwych dla działania administracyjnoprawnego. Nadto w przypadku bezczynności jedynie w zakresie, w jakim organy te byłyby zobowiązane do wydania jednego ze wskazanych powyżej aktów.
Tymczasem będąca przedmiotem skargi materia i podniesione w niej zarzuty nie wywołały wszczęcia postępowania administracyjnego, w którym organ musiałby wydać takie rozstrzygnięcie. Oto bowiem sami skarżący podali, wskazując m.in. na przepis art.237 k.p.a., iż niniejsza skarga dotyczy tzw. trybu skargowego uregulowanego w Dziale VIII Kodeksu postępowania administracyjnego, zatytułowanym Skargi i wnioski. Zaczepia ona bowiem działalność organu samorządowego w zakresie niewymagającym zajęcia stanowiska w drodze aktu administracyjnego podlegającego kontroli legalności sprawowanej przez sądy administracyjne. Ich kognicja nie obejmuje oceny sposobu działania pracowników czy osób pełniących funkcje organów, jako że jest to wewnętrzna sprawa funkcjonowania administracji samorządowej. "Sprawy skargowe" zostały wyłączone spod właściwości sądownictwa administracyjnego, gdyż rządząc się swoistymi regułami, w których m.in. nie istnieją strony, nie wydaje się w ich toku rozstrzygnięć, nadto żadna z procedur nie przewiduje dopuszczalności zaskarżenia działań (w tym bezczynności) realizowanych w ramach tego postępowania.
Stanowisko judykatury jest w tym przedmiocie utrwalone (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 grudnia 1999r. sygn. akt. III SAB 7/99, ONSA 2001, z.1, p.27, a także niepublikowane postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 6 października 2003 r., sygn. akt II SA/Ka 1735/03, z dnia 12 listopada 2001 r., sygn. akt II SA/Ka 2942/01, z dnia 23 lipca 2001r., sygn. akt. II SAB 213/00; z dnia 12 kwietnia 2001r., sygn. akt I SA 2668/00; z dnia 18 lutego 1997r., sygn. akt III SAB 1/97 i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach: z dnia 10 lutego 2004 r., sygn. akt II SA/Ka 3294/03 i z dnia 19 kwietnia 2004 r., sygn. akt IV SA/Gl 170/04).
Z tych przyczyn zarzuty skargi nie mogły zostać rozpoznane merytorycznie, gdyż jako niedopuszczalna skarga ta podlegała odrzuceniu na mocy art.58 §1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.