Uzasadnienie
Pismem z dnia [...], przekazanym pocztą elektroniczną, Stowarzyszenie A z siedzibą w W. wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, za pośrednictwem Dyrektora Zespołu Szkolno-Przedszkolnego nr [...] w T., skargę na bezczynność tegoż organu, polegającą na nieudostępnieniu informacji publicznej.
W odpowiedzi na skargę organ zawnioskował m.in. o jej odrzucenie, argumentując swoje stanowisko tym, iż strona skarżąca nie wyczerpała toku prawnego przewidzianego w art. 52 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej zwaną p.p.s.a., a mianowicie nie wystąpiła z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa.
Zarządzeniem z dnia 25 stycznia 2012 r. Przewodniczący Wydziału IV zobowiązał reprezentanta skarżącego Stowarzyszenia do uzupełnienia braków formalnych skargi przez jej podpisanie, a ponadto przez nadesłanie zaświadczenia potwierdzającego wpisanie skarżącego do wykazu stowarzyszeń prowadzonego przez organ je nadzorujący. Jednocześnie Przewodniczący Wydziału zarządzeniem z tej samej daty wezwał reprezentanta skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100,00 zł, tj. w wysokości określonej w § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.). Dla dokonania powyższych czynności wyznaczony został siedmiodniowy termin liczony od dnia doręczenia wezwań, pod rygorem odrzucenia skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 220 § 1 p.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Z kolei art. 230 p.p.s.a. stanowi, iż od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym, w tym od skargi, pobiera się wpis. W myśl art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, od której mimo wezwania nie został w terminie uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd.
Stosownie zaś do art. 28 § 1 p.p.s.a, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu sądowym przez organy lub osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Przepis art. 29 p.p.s.a. stanowi natomiast, że przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28 p.p.s.a., mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Z kolei na mocy art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Nieuzupełnienie zaś w terminie braków formalnych skargi skutkuje jej odrzuceniem (art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.).
Wobec stwierdzonych braków formalnych skargi w tym zakresie, Sąd wezwał reprezentanta skarżącego Stowarzyszenia do ich usunięcia a także do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, wskazując ustawowy termin na dokonanie określonych czynności.
Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, powołane wezwania zostały doręczone reprezentantowi strony skarżącej w dniu [...].
W wyznaczonym terminie, który upłynął w dniu [...] (tj. we wtorek), przedstawiciel skarżącego Stowarzyszenia mimo prawidłowego wezwania z jednoczesnym pouczeniem o konsekwencjach prawnych niedokonania wymaganych czynności, nie uzupełnił braków formalnych skargi oraz nie uiścił opłaty sądowej. Wobec powyższego Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 oraz art. 220 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.
Odnosząc się natomiast do stanowiska organu należało podkreślić, że pomimo początkowych rozbieżności w orzecznictwie i poglądach doktryny, utrwalił się pogląd, że obowiązujące przepisy nie wymagają przed wniesieniem skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej wyczerpania trybu zażaleniowego określonego w art. 37 k.p.a., ani poprzedzenia skargi wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. W konsekwencji skargę na bezczynność w przedmiocie informacji publicznej można wnieść w każdym czasie, gdyż nie jest ona ograniczona żadnym terminem. Z powyższych względów Sąd nie podziela stanowiska organu, iż przedmiotowa skarga podlega odrzuceniu z powodu niewyczerpania środków zaskarżenia.