Uzasadnienie
Skarżący S.P. pismem z dnia [...] roku wniósł skargę, określając w niej, iż domaga się interwencji w sprawie bezczynności Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B.-B.
Nie wnikając w meritum sprawy, wskazać należy, że do właściwości sądów administracyjnych należy sprawowanie kontroli działalności administracji publicznej poprzez stosowanie środków określonych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej p.s.a. Kontrola ta w myśl art. 3 § 2 p.s.a., obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4.
Gdyby zatem przyjąć, że przedmiotem skargi jest bezczynność organu, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 8 p.s.a., to zgodnie z art. 52 § 1 p.s.a. dopuszczalność wniesienia skargi uzależniona jest od wyczerpania środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem. W niniejszej sprawie środkiem takim było zażalenie, o którym mowa w art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego.
Skoro zatem skarżący nie wyczerpał przysługujących mu środków zaskarżenia, to skarga podlega odrzuceniu na zasadzie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 52 § 1 p.s.a., a zatem orzeczono jak w sentencji po myśli art. 58 § 3 p.s.a.