Uzasadnienie
Uzasadnienie
Pismem procesowym z dnia [...] 2005 r. J. G. wniósł skargę na Starostę L. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Żądał w niej stwierdzenia przewlekłości postępowania administracyjnego i wypłacenia odszkodowania w kwocie [...],- zł. tytułem zadośćuczynienia "za naruszenie prawa do rozpoznania jego sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki". W uzasadnieniu skargi zarzucił Staroście L. opieszałość w usunięciu szkody komunikacyjnej, powstałej w wyniku kolizji drogowej w dniu [...] 2004 r. i opóźnienie w uzyskaniu odszkodowania z tego tytułu od ubezpieczyciela [...] S.A. oraz nie uregulowanie stanu prawnego nieruchomości położonej w G. przy ul. A pomimo złożonej przez skarżącego w dniu [...] 2003 r. deklaracji odpłatnego administrowania tą nieruchomością.
W odpowiedzi na skargę Starosta L. wskazał na wyłącznie cywilnoprawny charakter spraw w niej poruszonych i wniósł o jej umorzenie lub oddalenie. Dodał, iż w przedmiotowej sprawie toczą się postępowania sądowe przed Sądem Okręgowym w G. o wydanie nieruchomości z powództwa Skarbu Państwa - Starosty L. o sygn. akt [...] oraz przed Sądem Okręgowym w K. o odszkodowanie o sygn. akt [...].
Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi wyjaśnił, iż sprawa o odszkodowanie za szkodę komunikacyjną została przekazana i rozpatrzona niezwłocznie po uzyskaniu wymaganych przez ubezpieczyciela dokumentów, a sprawa odpłatnego administrowania nieruchomością zajmowaną bezprawnie przez skarżącego nie mogła być pozytywnie rozpatrzona, bowiem wówczas przed Ministrem Gospodarki i Pracy w W. toczyło się postępowanie administracyjne w sprawie m. in. nieruchomości położonej w G. przy ul. A, które zakończone zostało decyzją tego Ministra z dnia [...] r. nr [...], w oparciu o którą złożony został wniosek o przywrócenie i ujawnienie w księdze wieczystej prawa jej własności w części na rzecz spadkobierców poprzedniego właściciela, a w części na rzecz Gminy C.. Jednak z uwagi na to, iż do dnia [...] 2005 r. skarżący wraz z żoną nie wydał zajmowanej przez nich nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa, nie może być ona fizycznie przekazana na rzecz jej właścicieli.
Prawidłowo doręczonymi dwoma wezwaniami Sądu z dnia [...] i [...] 2005 r., co wynika ze zwrotnych potwierdzeń ich odbioru, skarżący został zobowiązany do uzupełnienia braków formalnych skargi, poprzez jednoznaczne wskazanie jakiej konkretnie decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności w sprawie skarżącego nie podejmuje Starosta L., pod rygorem odrzucenia skargi.
Pismami z dnia [...] i [...] 2005 r. skarżący wskazał, że skarga dotyczy bezczynności Starosty L.. Miała ona miejsce, po otrzymaniu pisma skarżącego z dnia [...] 2003 r. w sprawie propozycji odpłatnego administrowania przez skarżącego nieruchomością położoną w G. przy ul. A, ale pomimo pisemnej obietnicy jej rozpatrzenia deklarowanej przez tego Starostę w piśmie z dnia [...] 2003 r. nie został uregulowany status prawny skarżącego. Skutkuje to tym, iż skarżący jako zameldowany na stałe w tej nieruchomości i faktycznie tam zamieszkujący nie jest jej właścicielem, dzierżawcą ani też lokatorem pomimo, iż codziennie dogląda własności Skarbu Państwa i nieodpłatnie dba o jej stan techniczny.
Dodatkowo zarzucił, iż Starosta L. opieszale zajmował się zlikwidowaniem powstałej w dniu [...] 2004 r. szkody komunikacyjnej i dopiero po pięciu miesiącach od otrzymania odszkodowania zlecił przetarg na jej naprawę oraz "zarobił na tym kilka tysięcy złotych". Zaznaczył nadto, iż napraw dokonano dopiero w miesiącu [...] 2005 r. i w związku z tym, skarżący ponosił niedogodności w postaci codziennego wyziębiania mieszkania oraz był zmuszony dodatkowo dokonać zakupu opału.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art. 184 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r.(Dz. U. nr 78, poz.483,z 2001 r. nr 28,poz.319) sądy administracyjne sprawują w zakresie określonym w ustawie kontrolę działalności administracji publicznej.
Granice właściwości rzeczowej sądów administracyjnych określono w art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269). Szczegółowe natomiast unormowanie właściwości rzeczowej sądów administracyjnych zawierają przepisy art. 3 § 2 i § 3 oraz art. 4 i 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie: "ustawą p.p.s.a.". Z regulacji tej wynika, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, egzekucyjnym, zabezpieczającym bliżej określone w art. 3 § 2 pkt 1 - 3 ustawy p.p.s.a., inne akty wymienione w pkt 4 - 7 tego przepisu oraz bezczynność organów w przypadkach określonych w jego § 2 pkt 1 – 4.
Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 ustawy p.p.s.a. Sąd rozpoznaje skargi na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1- 4 tej ustawy. Dotyczy to więc spraw, które mogą być zakończone decyzją lub postanowieniem, albo które odnoszą się do innych niż określone w pkt 1 – 3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
Z bezczynnością organu administracyjnego mamy więc do czynienia wówczas, gdy w terminie ustalonym przez prawo organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub nie zakończył postępowania wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu bądź nie podjął czynności, do której był zobowiązany.
W rozpatrywanej sprawie skarżący został wezwany do uzupełnienia braków skargi m. in. przez jednoznaczne wskazanie jakiej konkretnie decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności w jego sprawie nie podejmuje Starosta L. - w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. W wyznaczonym terminie skarżący nie usunął powyższego braku skargi.
Nie spełnia tego wymogu pismo skarżącego z dnia [...] 2005r., w którym skarżący nie wskazał żadnego toczącego się postępowania administracyjnego, w ramach którego organ administracyjny byłby zobligowany do wydania jednego z aktów, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4 ustawy p.p.s.a.
Analiza treści przepisu art. 3 § 2 pkt 1-4 ustawy p.p.s.a. wskazuje, iż przedmiotem innych niż określone w jego § 2 pkt 1 - 3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, na które służy skarga na bezczynność (art. 3 § 2 pkt 4 ustawy p.p.s.a.), mogą być tylko takie (inne niż decyzje czy postanowienia) akty, które w odniesieniu do konkretnie zindywidualizowanego adresata (skarżącego) zawierają wynikające z przepisów prawa uznanie uprawnienia lub obowiązku.
Zadeklarowane przez skarżącego w piśmie z dnia [...] 2003 r. zawarcie umowy o odpłatne administrowanie powołaną nieruchomością stanowiącą własność Skarbu Państwa nie jest rozstrzygane w formie decyzji administracyjnej w rozumieniu art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego, ale w drodze umowy. Zatem skarga w tym zakresie na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a. jest niedopuszczalna (por. postanowienie NSA z dnia 6 lipca 2004 r., sygn. akt OSK 547/04, publ. ONSA WSA, nr 3, poz. 51).
Charakteru decyzji administracyjnej nie miało też pismo Starosty L. z dnia [...] r. informujące, iż sprawa statusu prawnego m. in. tej nieruchomości była przedmiotem wyroku Sądu Okręgowego w C. z dnia [...] r. o sygn. akt [...].
Z akt administracyjnych sprawy wynika, iż kolejnym pismem z dnia [...] 2005 r. Starosta L. poinformował skarżącego, iż w dniu [...] 2005 r. Starostwo Powiatowe w L. wystąpiło do Wójta Gminy C. o podjęcie postępowania w sprawie komunalizacji tej nieruchomości. Pismo to, także nie ma charakteru decyzji administracyjnej, ale jest konsekwencją decyzji ostatecznej Ministra Gospodarki i Pracy w W. z dnia [...] r. nr [...], w której Starosta L. nie był organem orzekającym. W związku z tym jego ewentualna bezczynność nie może się wiązać z tym postępowaniem.
To z kolei oznacza, że Starosta L., który na podstawie uregulowań zawartych w art. 11 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r., nr 281, poz. 2782 i z 2005 r., nr 130, poz. 1087) jest organem reprezentującym Skarb Państwa w sprawach gospodarowania nieruchomościami i wykonującym zadania z zakresu administracji rządowej, nie był zobligowany do wydania rozstrzygnięcia, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 1 - 4 ustawy p.p.s.a. w sprawie pisemnej interwencji skarżącego z dnia [...] 2003 r. Nie sposób też uznać, iż skarżący nie otrzymał odpowiedzi na to pismo.
Mając na uwadze powyższe skarżący nie wskazał przedmiotu skargi jako dotyczącego wymienionych wcześniej decyzji i postanowień, jak również, aby skarga dotyczyła bezczynności, o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 8 ustawy p.p.s.a. W oparciu zatem o art. 58 § 1 pkt 6 ustawy p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn jej wniesienie jest niedopuszczalne.
Nadto dalsze zarzuty skarżącego są na tyle niedookreślone, iż nie wynika z nich, w jakiej konkretnej indywidualnej sprawie z zakresu administracji publicznej Starosta L. pozostaje bezczynny.
W tym zakresie skarżący, pomimo wezwania Sądu, nie uzupełnił braku skargi, co stanowi samodzielną podstawę do jej odrzucenia określoną w art. 58 § 1 pkt 3 ustawy p.p.s.a.
Zaistniała sytuacja wyczerpuje również znamiona niedopuszczalności skargi określone w art. 58 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a., bowiem część sprawy związanej z nieodpłatnym dozorowaniem i dbałością o stan techniczny nieruchomości oraz ponoszeniem kosztów związanych ze zlikwidowaniem szkody komunikacyjnej, stosownie do treści art. 2 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego, dotyczy stosunków z zakresu prawa cywilnego, do której rozpoznania powołany jest sąd powszechny. Zatem nie należy ona do właściwości sądu administracyjnego. Potwierdza to okoliczność, iż z udziałem skarżącego prowadzone są w tym zakresie postępowania sądowe przed sądami powszechnymi.
Nie występują też przesłanki do przyjęcia, że skarga została wniesiona na podstawie art. 88 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2001 r., nr 142, poz. 1592 z późn. zm.).
Wobec powyższego na podstawie art. 58 § 1 pkt 1, 3 i 6 oraz § 3 zd. 1 ustawy p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji.