Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 30 lipca 2017 r. opartym na przepisach art. 61 ust 1 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, w związku z art. 2 ust. 1 i art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 06 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2016 poz. 1764.) K.K. wniosła w imieniu o udostępnienie następujących informacji:
- 1. protokołu dot. sprawy GK.271.1.21.2015,
- 2. instrukcji kancelaryjnej obowiązującej w chwili obecnej w Urzędzie Gminy P.,
- 3. umowy na dzierżawę lub użyczenie gruntu, który do czerwca 2017 roku dzierżawiło "A",
- 4. wszystkich umów podpisanych ze "B" od 2014 roku,
- 5. daty komisji i sesji na których obecny był radny M.M. po wyborach uzupełniających w tej kadencji, 6a) Od kiedy zatrudniony jest w Urzędzie Gminy P. lub jednostkach podległych syn M. M.?
6b) Na jakim stanowisku zatrudniony został syn M. M.?
6c) Jaka była forma zatrudnienia?
6d) Czy był na to stanowisko ogłoszony konkurs?
- 7) wszelkich faktur wystawionych Gminie P. przez "B" oraz "A"
Domagała się przesłania informacji pocztą elektroniczną na adres e-mail: [...]
Pismem z dnia 10 sierpnia 2017 r. Z-ca Kierownika Referatu Komunikacji Społecznej, Informatyki i Promocji poinformowała stronę, że stosownie do art.13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, na podstawie art.13 ust.2 w/w ustawy odpowiedź na złożony wniosek nie może być załatwiony w ustawowym terminie ze względu na obszerny zakres informacji wymagający dłuższego czasu przygotowania i w związku z powyższym wnioskowane informacje zostaną udostępnione w terminie do dnia 29 września 2017 r.
Pismem Urzędu Gminy w P. z dnia 28 września 2017 r. (wysłanym na adres strony w dniu 29 września 2017 r.) podpisanym przez A. K. - Kierownika Referatu Komunikacji Społecznej, Informatyki i Promocji udzielono stronie odpowiedzi na jej wniosek datowany na 30 lipca 2017 r. Poinformowano stronę, że:
Ad 1. Brak protokołu dot. sprawy [...] - postępowanie zakończone unieważnieniem.
Ad2. Zarządzenie nr [...] Wójta Gminy P. z dnia 04 października 2016 roku (Rozdział VII), które dostępne jest na stronie BIP Urzędu.
Ad3. W załączeniu kopia umowy.
Ad4. W załączeniu kopie umów.
Ad5. 06 luty 2017r XIX sesja Rady Gminy P., 27 lipca 2017r Wspólne posiedzenie Komisji Rady Gminy P..
Ad6a. Pan W. M. zatrudniony jest w Urzędzie Gminy P. od 19 października 2016r.
Ad6b. Pan W. M. zatrudniony jest na stanowisku pomocy administracyjnej.
Ad6c. Pan W. M. zatrudniony jest na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony.
Ad6d. Pomoc administracyjna to stanowisko pomocnicze, na to stanowisko przeprowadza się konkurs.
Ad7. w załączeniu kopie faktur (w ilości 16 szt.).
Pismem z dnia 21 października 2017 r. skarżąca K. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność Wójta Gminy P. w sprawie rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej.
Wskazała na naruszenie: art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP i art. 4 ust. 1 w związku z art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz art. 13 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej i wniosła o zobowiązanie Wójta Gminy P. do rozpoznania wniosku skarżącej z dnia 30 lipca 2017 r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od daty otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi sprawy oraz o zasądzenie od skarżonego kosztów postępowania według norm przepisanych. Nadto domagała się "ukarania" Wójta Gminy P..
W uzasadnieniu wskazała, że wniosek został przesłany do Wójta Gminy P. za pośrednictwem elektronicznej skrzynki podawczej E-BOI. Podnosiła, że uprawnienie do uzyskania informacji publicznej ma umocowanie konstytucyjne i stosownie do art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa.
Następnie skarżąca omówiła przepisy umowy o dostępie do informacji publicznej. Przywołała poglądy doktryny i orzecznictwa sądów administracyjnych.
W opinii skarżącej – "tylko organ będący adresatem wniosku może i powinien go merytorycznie rozpoznać, zaś przez przekazanie wniosku innemu organowi jego adresat może narazić się na zarzut bezczynności w sprawie (wyrok WSA w Warszawie z dnia 10 października 2010 r., II SAB/Wa 293/12, niepublikowany)".
Skarżąca podnosiła, że nie otrzymała od organu lub osoby przez niego upoważnionej, zarówno wnioskowanej informacji publicznej, jak i pisma, które wskazywałoby na powody opóźnienia oraz termin, w jakim nastąpi udostępnienie wnioskowanej informacji (zgodnie z art.
- 13. ust. 2 ustawy).
W opinii skarżącej w przedmiotowym postępowaniu Wójt Gminy P. nie podjął żadnego ze wskazanych w ustawie o dostępie do informacji publicznej działań i w konsekwencji pozostał w bezczynności.
W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy P. wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu opisał przebieg czynności podjętych w sprawie i wskazał, że wnioskowana przez skarżącą informacja została jej udzielona z zachowaniem ustawowego terminu, zgodnie z art. 13 ust. 1 i 2 ustawy oraz z zachowaniem wnioskowanej przez skarżącą formy zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy, a co za tym idzie skarga niniejsza nie zasługuje na uwzględnienie.
W piśmie procesowym z dnia 07 grudnia 2017 r. skarżąca podniosła, że odpowiedź na skargę sporządzona przez pełnomocnika organu nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem pracownicy urzędu nieposiadający stosownego upoważnienia od organu jakim jest Wójt Gminy P., nie mieszczą się w katalogu podmiotów uprawnionych do udostępniania informacji publicznej określonym w art. 4 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, zatem organ ten nie zadośćuczynił obowiązkowi nałożonemu przepisami cytowanej wyżej ustawy. Skutkiem takiego działania jest pozostawanie organu w bezczynności, bowiem nie zadośćuczynił on żądaniu skarżącej w przewidziany prawem sposób, a jej wniosek nie został rozpoznany.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, zwanej dalej w skrócie: "P.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1- 4a P.p.s.a. Z kolei stosownie do treści art. 149 § 1 P.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności albo stwierdzenia bądź uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, a nadto rozstrzyga w kwestii, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
Celem skargi na bezczynność organu administracji jest natomiast zwalczanie braku działania w załatwianiu sprawy administracyjnej. W doktrynie oraz orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że o bezczynności organu administracji możemy mówić wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadząc postępowanie, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu, czy też nie podejmuje innej stosownej czynności. Przy badaniu zasadności skargi na bezczynność organu administracji nie ma znaczenia z jakich powodów określony akt, czy czynność nie zostały dokonane przez organ. Natomiast Sąd bierze pod uwagę stan sprawy istniejący w chwili orzekania. Skarga na bezczynność organu ma bowiem na celu przede wszystkim wymuszenie na organie administracji załatwienia sprawy.
W świetle powyższego dla uznania bezczynności organu konieczne jest ustalenie, że był on zobowiązany na podstawie obowiązujących przepisów prawa do wydania decyzji, aktu lub podjęcia określonych czynności i mimo to nie podejmuje działań mających na celu uczynienie zadość temu obowiązkowi. Ocena, co do bezczynności organu, dokonana być musi na gruncie właściwego dla załatwienia sprawy prawa materialnego, gdyż ono rozstrzyga o legitymacji organu oraz wynikających z przepisów uprawnieniach i obowiązkach.
W kontrolowanej sprawie strona skarżąca wniosła skargę na bezczynność Wójta Gminy P. w związku z niezałatwieniem jej wniosku o udzielenie informacji publicznej z dnia 30 lipca 2017 r.
Wobec tego prawem materialnym, na podstawie którego należy ocenić postępowanie podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej, jest ustawa z dnia 06 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r. r., poz. 1764), zwana dalej "u.d.i.p."
Ustawa ta w kompleksowy sposób reguluje zagadnienie dostępu do informacji publicznej, określa zarówno zakres podmiotowy i przedmiotowy stosowania ustawy oraz procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej.
W rozpatrywanej sprawie jest poza sporem, że Wójt Gminy P. jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej na podstawie art. 4 ust. 1 u.d.i.p.
Pojęcie informacji publicznej określone natomiast zostało w art. 1 ust. 1 u.d.i.p., zgodnie z którym każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną. Tę ogólną definicję doprecyzowuje art. 6 ust. 1, który wymienia rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze informacji publicznych, czyniąc to w sposób otwarty, czemu służy zwrot "w szczególności". Doktryna oraz orzecznictwo sądowe, w oparciu o ogólną formułę ustawy, a także konstytucyjną konstrukcję prawa do informacji zawartą w art. 61 ust. 1 i 2 ustawy zasadniczej, przyjmuje szerokie rozumienie pojęcia "informacja publiczna". Za taką uznaje się każdą wiadomość wytworzoną przez szeroko rozumiane władze publiczne i osoby pełniące funkcje publiczne lub odnoszącą się do władz publicznych, a także wytworzoną lub odnoszącą się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem publicznym.
Okoliczność, że określona informacja zawiera dane dotyczące prywatności, tajemnice przedsiębiorstwa czy też inne prawem chronione tajemnice, nie oznacza, że traci ona charakter informacji publicznej. Nadal jest informacją publiczną, ale zgodnie z art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p. prawo do jej uzyskania podlega stosownym ograniczeniom.
W tej sytuacji wniosek powinien był być rozpoznany w trybie określonym w ustawie o dostępie do informacji publicznej, a podmiot zobowiązany winien zakończyć wszczęte tym wnioskiem postępowanie w sposób przewidziany prawem, tj. poprzez udzielenie informacji w drodze czynności materialno-technicznej zgodnie z wnioskiem (art. 7 ust. 1 pkt 2) lub poprzez odmowę udzielenia informacji albo poprzez umorzenie postępowania z przyczyn uregulowanych w przywołanej ustawie, w drodze decyzji administracyjnej (art. 16 w zw. z art. 17 ust. 1 u.d.i.p.). Czynności tych organ powinien dokonać, zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Przy tym zgodnie z art. 13 ust.2 u.d.i.p. jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w 14 dni, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku.
W niniejszej sprawie wniosek strony skarżącej w zakresie dotyczącym udostępnienia informacji publicznej z dnia 30 lipca 2017 r. do dnia złożenia skargi został załatwiony w wymieniony wyżej sposób. Najpierw organ poinformował skarżącą pismem z dnia 10 sierpnia 2017 r., że wniosek z uwagi obszerny jego zakres zostanie załatwiony do dnia 29 września 2017 r., a następnie w tej dacie udostępnił skarżącej żądaną informację publiczną.
Z uwagi na zarzuty wskazane przez skarżącą w treści skargi i wyżej opisanym piśmie procesowym należy wskazać, co następuje. Po pierwsze skarżąca całkowicie nietrafnie powoływała się na wyrok WSA w Warszawie z dnia 10 października 2010 r., II SAB/Wa 293/12 (dostępny w internetowej bazie CBOSA), gdyż w sytuacji opisanej w tym wyroku mowa jest o przekazaniu sprawy do załatwienia przez organ (adresata) wniosku o udostępnienie informacji publicznej innemu organowi. W przedmiotowej zaś sprawie nie mamy do czynienia z taką sytuacją, albowiem jedynym organem reprezentującym Urząd Gminy P. jest wójt tej gminy i to ten organ przy pomocy upoważnionych pracowników załatwił niniejszą sprawę (upoważnienia dla pracowników znajdują się w aktach sprawy IV SAB/Gl 348/17 – również ta sprawa toczyła się ze skargi skarżącej). Wyraźnie trzeba wskazać skarżącej - że wbrew jej mniemaniu - kierownicy poszczególnych referatów nie są odrębnymi organami gminy, a jedynie reprezentują w zakresie swojej działalności jedyny tu organ - wójta gminy.
Nadto godzi się wskazać skarżącej, że z treści § 22 pkt 12 zarządzenia Nr 50. 2016 Wójta Gminy P. z dnia 04 października 2016 roku w sprawie nadania Regulaminu Organizacyjnego Urzędu Gminy P. wynika wprost i wyraźnie, że właśnie ten referat jest właściwy do załatwiania spraw w zakresie udostępniania informacji publicznej oraz obsługi informatycznej Urzędu.
Mając na względzie przedstawione powyżej okoliczności sprawy - zdaniem Sądu - skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stąd też, Sąd oddalił skargę stosując art. 151 P.p.s.a. Jednocześnie w związku z wnioskiem organu o zasądzenie kosztów postępowania wyjaśnić należy, że przepisy P.p.s.a. nie przewidują w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym (także w wypadku oddalenia skargi) możliwości zasądzenia od strony skarżącej na rzecz organu kosztów postępowania.