Uzasadnienie
W złożonej w dniu [...]r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skardze na bezczynność organu administracji J. R. domagał się wyznaczenia Wojewodzie Ś. siedmiodniowego terminu na udzielenie informacji o [...] objętych decyzjami Wojewody Ś. dotyczącymi [...].
Zdaniem skarżącego organ pozostawał w bezczynności, gdyż wniosek skarżącego z dnia [...]r. doręczony Wojewodzie Ś., w którym to wniosku skarżący domagał się przesłania mu kopii określonych dokumentów, jako informacji publicznej, nie został załatwiony zgodnie z terminem 14dniowym, o którym mowa w art.13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr112 poz.1198).
W odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej oddalenie, Wojewoda Ś. wskazał, iż decyzją z dnia [...]r. odmówiono skarżącemu udzielenia informacji publicznej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wojewódzki Sąd Administracyjny zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) zwanej dalej p.p.s.a. sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonych decyzji administracyjnych. Rozpoznaje również skargi na bezczynność organów. Innymi słowy, kontrola tego Sądu sprowadza się do oceny, czy organy administracji w toku rozpoznawania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy lub też czy nie pozostają bezczynne.
W przypadku skierowania do sądu administracyjnego skargi na bezczynność rolą Sądu jest jedynie ustalić, czy do obowiązków organu należało działanie, którego domagał się skarżący i czy działanie takie w istocie nie zostało podjęte. Sąd nie posiada natomiast w tym postępowaniu uprawnień do kontroli działań organu administracji pod względem merytorycznym, ani też pod względem poprawności procesowej. Podkreślić nadto należy, iż sprawach na bezczynność organu administracji publicznej sądy rozpoznają skargę w stanie sprawy z daty orzekania.
W związku z powyższym, dokonując oceny zasadności przedmiotowej skargi Sąd uznał, że w opisanym wyżej stanie faktycznym nie można było jej uwzględnić. Instytucja skargi na bezczynność organu ma bowiem na celu ochronę strony, poprzez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Zgodnie z art. 149 p.p.s.a., uznając skargę na bezczynność organu za zasadną, sąd administracyjny zobowiązuje ten organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności.
Tymczasem skarga została wniesiona w dniu [...] r., podczas gdy w dniu [...] r. Wojewoda Ś. wydał w sprawie decyzję odnoszącą się do wniosku skarżącego z dnia [...]r.
Wniosek J. R. dotyczył udostępnienia mu informacji publicznej, a zatem dotyczył sprawy z zakresu informacji publicznej uregulowanej ustawą z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm) zwaną dalej u.d.i.p.. Sprawy z zakresu informacji publicznej, zgodnie z przywołanym aktem prawnym, załatwiane są albo poprzez udostępnienie na wniosek informacji publicznej, o czym mowa w art. 10 ust. 1 i art. 14 ust. 1 u.d.i.p., czyli czynnością materialno-techniczną albo, według art. 16 ust. 1 u.d.i.p. poprzez wydanie decyzji odmownej lub umarzającej postępowanie w sprawie.
Jak z powyższego wynika, wydanie przez Wojewodę Ś. decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej stanowiło jeden z rodzajów załatwienia sprawy, a więc wykonanie ciążącego na organie obowiązku.
Bezzasadne było więc żądanie wyznaczenia Wojewodzie Ś. terminu do jej załatwienia.
Jak wyżej bowiem zauważono, w ramach skargi na bezczynność nie można rozstrzygać kwestii słuszności działania organu.
Podkreślenia wymaga nadto, iż w związku z treścią wydanej w sprawie decyzji Wojewody Ś. ustała właściwość sądu administracyjnego do rozstrzygania sprawy. Jak stanowi art. 22 ust. 1 u.d.i.p. podmiotowi, któremu odmówiono prawa dostępu do informacji publicznej ze względu na wyłączenie jej jawności z powołaniem się na ochronę danych osobowych, przysługuje prawo wniesienia powództwa do sądu powszechnego o udostępnienie takiej informacji, a sądem właściwym do orzekania w tych sprawach, jest sąd rejonowy właściwy ze względu na siedzibę podmiotu, który odmówił udostępnienia informacji publicznej.
Z przytoczonych powodów Wojewódzki Sad Administracyjny - z mocy przepisu art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.