Uzasadnienie
Skargą inicjująca postępowanie sądowoadministracyjne w niniejszej sprawie M.C. zaskarżył bezczynność Prezydenta Miasta C. w zakresie braku podjęcia wymaganej przez prawo czynności zwrotu opłat za wydanie karty pojazdu.
Skarżący powołał się na stanowisko Trybunału Konstytucyjnego dnia 17 stycznia 2006r. sygn U 6/04 (Dz. U. Nr 15 poz. 119 z 2006r.) co do niezgodności z Konstytucją RP przepisu § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003r w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. Nr 137 poz. 1320) stanowiącego podstawę do pobrania opłat, których zwrotu domagał się od organu. W konkluzji swych obszernych wywodów podkreślił, iż utrata mocy obowiązującej przepisu prawa będącego podstawa pobrania od niego opłat wywołuje skutki ex tunc i uzasadnia obowiązek organu polegający na dokonaniu czynności zwrotu pobranej opłaty
W odpowiedzi na skargę organ wskazał, iż w chwili pobierania opłat za rejestrację pojazdu był uprawniony z mocy prawa do dokonywania tych czynności. Opłaty te pobierane były w drodze czynności materialno-technicznych. Zdaniem organu strona kwestionującą słuszność wykonanej przez organ czynności powinna dochodzić swych praw przed sądem powszechnym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest bezczynność organu w przedmiocie odmowy zwrotu części opłat pobranych za wydanie kart kilku pojazdów, których rejestracja miała miejsce pod rządem obowiązywania § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. Nr 137, poz. 1310).
Wskazany przepis został uznany wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 stycznia 2006 r. sygn. akt 6/04 za niezgodny z art. 77 ust. 4 pkt 2 i ust. 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908) oraz art. 92 ust. 1 i art. 217 Konsytucji RP.
Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę kasacyjną od wyroku wydanego przez inny Wojewódzki Sąd Administracyjny w przedmiocie takiego samego stanu faktycznego i prawnego postanowił, działając w oparciu o art. 187 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) przedstawić składowi siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego do rozstrzygnięcia budzące poważne wątpliwości następujące zagadnienie prawne:
"czy w sprawie o zwrot części opłaty za kartę pojazdu pobranej na podstawie § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. Nr 137, poz. 1310) dopuszczalna jest droga administracyjna, a w konsekwencji skarga do sądu administracyjnego".
Stanowisko składu siedmiu sędziów w powyższej sprawie ma kluczowe znaczenie dla oceny dopuszczalności skargi wniesionej przez M.C., a zatem spełniona została przesłanka zawieszenia postępowania sądowego, o której mowa w art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).
Wspomniany przepis stanowi, że sąd administracyjny może zawiesić postępowanie, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym, co daje podstawę do orzeczenia jak w sentencji.