Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] r. A. G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach za pośrednictwem Kuratorium Oświaty w K. (Delegatura w C.) o rozstrzygnięcie spornej sprawy interpretacji zapisu w rozporządzeniu Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 10 września 2002 r. i podał, że w piśmie Kuratorium Oświaty Delegatura w C. z dnia [...] r. nr [...] odmówiono uznania jego kwalifikacji, powołując się na wspomniane rozporządzenie. Zapis zawarty w tym rozporządzeniu w jego ocenie zawiera błąd, który zdaniem strony powinien zostać skorygowany, a do czasu jego zmiany kwalifikacje strony powinny być honorowane. Całość sprawy skarżący wyjaśnił w piśmie z dnia [...] r. kierowanym do Ministerstwa Edukacji Narodowej i w piśmie z dnia [...] r. do Kuratorium Oświaty w C.. Strona, mimo ponaglenia z dnia [...] r. nie otrzymała odpowiedzi na swoje pismo.
A. G. wyjaśnił nadto, że w swojej sprawie zwracał się z prośbą o pomoc do senatora C. R., który interweniował w Ministerstwie Edukacji Narodowej i otrzymał odpowiedź w piśmie z dnia [...] r., w której potwierdzono, że skarżący nie jest uprawniony do nauczania w szkole [...], jednakże nie odniesiono się w ogóle do wadliwości przepisu.
Wobec powyższego strona oświadczyła, że zaskarża powyższe decyzje (choć nie mają one nazwy decyzja) oraz przepis z dnia 10 września 2002 r.
Pismem z dnia [...] r. Sąd w oparciu o art. 48 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wezwał stronę (pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania) do uzupełnienia (w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania) braków formalnych pisma z dnia [...] r. przez oznaczenie rodzaju pisma. Wezwano także skarżącego, aby w razie gdy pismo jest skargą oznaczył organ administracji publicznej, którego działania lub bezczynności skarga dotyczy, wskazał zaskarżoną decyzję, postanowienie, inny akt lub czynność (podając datę wydania numer i przedmiot rozstrzygnięcia), a w przypadku, gdy przedmiotem skargi jest bezczynność organu, podał jakiego aktu/czynności w jakiej sprawie konkretnie organ ten nie podjął. Zobowiązano również stronę do określania naruszenia prawa lub interesu prawnego i pouczono ją o treści art. 3 i art. 54 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W terminowo udzielonej odpowiedzi na wezwanie strona wyjaśniła, że jej pismo z dnia [...] r. należy traktować jak skargę na działanie Kuratorium Oświaty Delegatura w C. - zaskarżona decyzja (czynność) to pismo [...] oraz bezczynność Ministerstwa Edukacji Narodowej - brak odpowiedzi na pismo strony z dnia [...] r. oraz ponaglenie z dnia [...] r.
Skarżący oświadczył także, iż naruszony został jego interes w związku z niewłaściwą interpretacją rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej oraz brakiem zgody ministra oświaty (jakiejkolwiek jego odpowiedzi), w wyniku czego nie mógł podjąć pracy jako nauczyciel [...] (dyrektorzy szkół konsultowali się w sprawie kwalifikacji strony i otrzymywali odpowiedź, że strona nie ma uprawnień do nauczania [...]).
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 5 grudnia 2006 r. dokonano (na podstawie art. 57 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) rozdzielenia skarg na: skargę na bezczynność Ministra Edukacji Narodowej oraz skargę na pismo Dyrektora Delegatury Kuratorium Oświaty w C. z dnia [...] r. nr [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art.13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona.
Skarga inicjująca postępowanie sądowe w niniejszej sprawie dotyczy bezczynności Ministra Edukacji Narodowej, który ma siedzibę na obszarze właściwości Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
Zgodnie z art. 59 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd, który stwierdzi swą niewłaściwość przekaże sprawę właściwemu sądowi postanowieniem, które może zostać wydane na posiedzeniu niejawnym, a zatem postanowiono jak w sentencji.