Uzasadnienie
W dniu [...] r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wpłynęła wniesiona za pośrednictwem Rady Powiatu w Ż. skarga D. J. na bezczynność tego organu, w której domagała się zobowiązania go do wydania decyzji administracyjnej. Skarżąca podniosła, iż jako pensjonariuszka Domu Pomocy Społecznej w Ż. doznaje ze strony jego pracowników łamania praw i swobód obywatelskich. Wskazała, iż w placówce nagminnie dochodzi do nadużyć wobec pensjonariuszy, także natury finansowej, albowiem placówka nieprawidłowo rozlicza koszty pobytu osób. Jako przykład tego typu praktyk skarżąca wskazała naliczenie za miesiąc [...] r. kwoty [...] złotych tytułem kosztów jej pobytu w placówce. Dodatkowo zarzuciła, iż placówka w sposób niewłaściwy wypełnia swoje obowiązki w zakresie zapewnienia podopiecznym właściwej opieki i bezpieczeństwa.
W odpowiedzi na skargę Rada Powiatu wyjaśniła, iż D. J. składała już skargi na działalność organów powiatu, których przedmiotem były te same twierdzenia i fakty. Jak wskazał organ każda ze spraw zainicjowana przez skarżącą była przedmiotem postępowania wyjaśniającego i kończyła się pisemną odpowiedzią udzielaną stronie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 § 1 pkt 1 – 4 powoływanej ustawy, tj. w przypadku gdy sprawa administracyjna zakończona może być wydaniem decyzji administracyjnej, postanowienia, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, czy też wydaniem innych aktów lub dokonaniem czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
Skarga na bezczynność dotyczy niepodejmowania przez organy administracji publicznej aktów lub czynności w sprawach indywidualnych, odnoszących się do konkretnego podmiotu i regulujących jego sytuację prawną. O bezczynności organu administracji publicznej możemy zatem mówić w przypadku gdy organ w prawie ustalonym terminie do załatwienia sprawy nie podjął żadnych czynności w prawie lub co prawda prowadził postępowanie, lecz nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu administracyjnego, albo też nie podjął stosownej czynności z zakresu administracji publicznej, do podjęcia której był zobowiązany.
Istotą żądania w przypadku skargi na bezczynność jest zobowiązanie organu przez sąd administracyjny do załatwienia sprawy w wyznaczonym terminie – art. 149 p.p.s.a. Wydanie decyzji lub innego aktu objętego skargą na bezczynność wyłącza możliwość uwzględnienia skargi.
Właściwość rzeczowa sądów administracyjnych określona w wyżej powołanych przepisach ustawy jest jedną z przesłanek dopuszczalności skargi, badaną na podstawie art. 58 § 1 pkt 1. Zgodnie z tym przepisem Sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, a rozstrzygnięcie w tym przedmiocie zapaść może na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.p.s.a.).
Po rozważeniu wszystkich okoliczności sprawy należy stwierdzić, iż skarga D. J.dotyczy wyłącznie jej negatywnych opinii i odczuć skarżącej związanych z pobytem w Domu Pomocy Społecznej w Ż., nie dotyczy natomiast żadnej sprawy, która winna być rozstrzygnięta wydaniem decyzji, postanowienia czy też innego aktu administracyjnego, o którym mowa w art. 3 § 1 pkt 1 – 4 p.p.s.a..
Skarga wniesiona przez D. J. dotyczy okoliczności, z którymi nie wiąże się obowiązek organu administracji do podjęcia określonych czynności. Tym bardziej nie może być mowy, o tym że organ ten uchybił w załatwieniu sprawy określonym w ustawie terminom do załatwienia sprawy, czy to przez wyrażenie stanowiska, czy też opinii.
Mając na względzie powyższe okoliczności należało stwierdzić, iż skarga z dnia nie spełnia ustawowych wymogów z art. 3 § 3 p.p.s.a., a co za tym idzie jest niedopuszczalna i w związku z tym na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. podlega odrzuceniu.
W tym miejscu wypada również stwierdzić, iż skarżąca może wnieść skargę w postępowaniu skargowym przewidzianym w dziale VIII Kodeksu postępowania administracyjnego (skargi i wnioski). W postępowaniu tym nie podejmuje się żadnych władczych rozstrzygnięć z zakresu administracji publicznej, lecz ocenia się sposób wykonywania zadań lub działalność określonego organu albo jego pracowników. W odniesieniu do trybu kontroli przewidzianego na gruncie działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego należy nadto podkreślić, iż nie podlega on sądowej kontroli.