Uzasadnienie
M. C. pismem z dnia 1 lutego 2017 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w K. w przedmiocie wydania aktu wynikającego z postanowienia nr [...] Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej w Warszawie z dnia 23 listopada 2016 r. W motywach skargi podniosła, że we wskazanym postanowieniu [...] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w K. został zobowiązany do załatwienia sprawy w terminie do 20 grudnia 2016 r. i zdaniem wnoszącej skargę we wskazanym terminie obowiązany był do wydania stosownego aktu administracyjnego.
W odpowiedzi na skargę [...] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w K. wniósł o oddalenie skargi i podkreślił, że dnia 19 grudnia 2016 r. wydał decyzję, mocą której nie uwzględnił wniosku skarżącej o sprostowanie świadectwa służby.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
W rozpoznawanej sprawie skarżąca wniosła skargę do sądu administracyjnego na bezczynność [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w K. w przedmiocie wydania aktu wynikającego z postanowienia nr [...] Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej w Warszawie z dnia 23 listopada 2016 r. Z takiej treści skargi wynika, że skarżąca zarzuca wymienionemu powyżej organowi pierwszej instancji, że ten nie zastosował się do wskazań zawartych w postanowieniu z dnia 23 listopada 2016 r. Ustalenie to odgrywa w niniejszej sprawie kluczową rolę, ponieważ determinuje ono ocenę trafności wniesionej skargi jak również przyjętego przez Sąd rozstrzygnięcia. Trafność powyższego ustalenia znajduje potwierdzenie w piśmie skarżącej z dnia 4 kwietnia 2017 r., będącym odpowiedzią na wezwania ze strony Sądu o przedłożenie dowodu potwierdzającego uprzednie wniesienie zażalenia do Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej.
W przywołanym piśmie z dnia 4 kwietnia 2017 r. skarżąca poinformowała, że takie zażalenie skierowała do wymienionego powyżej organu w dniu 3 lutego 2017 r., a w dniu 16 marca 2017 r. otrzymała stosowną odpowiedź od tegoż organu.
Przedstawiony powyżej stan faktyczny wymaga zestawienia ze stanem normatywnym, otóż po myśli art. 52 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Z kolei po myśli art. 37 Kodeksu postępowania administracyjnego na niezałatwienie sprawy w terminie stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.
Z przedstawionego stanu normatywnego oraz przybliżonego stanu faktycznego wynika, że skarga w rozpoznawanej sprawie wniesiona została z naruszeniem przepisów prawa, ponieważ skarżąca przed jej wniesieniem do sądu administracyjnego nie dopełniła ciążącego na niej obowiązku i nie wniosła zażalenia do organu wyższego stopnia. Potwierdzeniem tego jest to, że skarga do tutejszego Sądu została sporządzona w dniu 1 lutego 2017 r., natomiast zażalenie do organu wyższego stopnia wniesione zostało dopiero w dniu 3 lutego 2017 r., a zatem już po wniesieniu skargi.
W przedstawionym stanie faktycznym i prawnym wyczerpana została przesłanka odrzucenia skargi przewidziana treścią art. 58 § 1 pkt. 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - a mianowicie, jeżeli wniesienie skargi z innych przyczyn jest niemożliwe, ponieważ skarżąca przed wniesieniem skargi nie wyczerpała przysługujących jej środków zaskarżenia.
Wobec powyższego należało orzec jak w sentencji.