Uzasadnienie
I. K. wnioskiem z dnia 20 stycznia 2014 r. zwrócił się do Wójta Gminy P. o udostępnienie informacji publicznej. Domagał się udostępnienia kopii porozumień zawartych z A Sp. z o.o. w W. na "finansowanie ze środków budżetu Gminy P. inwestycji towarzyszących – most, drogi, kanalizacja itd. – odbudowie obiektów pozostających we własności wymienionej spółki w P. ".
Wobec braku odpowiedzi na powyższy wniosek I. K. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę z dnia 17 lutego 2014 r. na bezczynność, domagając się zobowiązania Wójta Gminy P. do udzielenia wnioskowanej informacji publicznej.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z uwagi na jej bezzasadność. Wskazano, że udzielono skarżącemu żądanej informacji publicznej w postaci odpisów dokumentów, co wynika z akt postępowania.
W piśmie procesowym z dnia 22 kwietnia 2014 r. skarżący stwierdził, że stanowisko organu zawarte w odpowiedzi na skargę pozostaje w sprzeczności z treścią pisma organu z dnia 21 lutego 2014 r., w którym stwierdzono, że Gmina P. nie zawierała porozumień ze spółką A. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
Stosownie do art. 3 § 1 i § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie jako "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, przy czym kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 a. Zatem skarga na bezczynność jest dopuszczalna wyłącznie w sprawach, w których zapadają decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie oraz inne niż określone wyżej akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
Natomiast zgodnie z art. 149 P.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania i uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, a nadto rozstrzygnięcia kwestii, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
Skarżący dopatruje się bezczynności organu w zakresie rozpoznania jego wniosku z dnia 20 stycznia 2014 r. o udzielenie informacji publicznej. Wobec tego w niniejszej sprawie będzie miała zastosowanie ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112 poz. 1198 z późn. zm.), zwana dalej "ustawą". W ocenie Sądu wnioskowana przez skarżącego informacja jest informacją publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy, gdyż wiąże się z wykonywaniem zadań publicznych, a organ należy do kategorii podmiotów, o jakich mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 tej ustawy.
Zatem załatwienie sprawy mogło nastąpić albo poprzez udzielenie informacji w drodze czynności materialno-technicznej (art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy), poprzez odmowę jej udzielenia w drodze decyzji administracyjnej, albo poprzez umorzenie postępowania (art. 16 ust. 1 ustawy) z przyczyn uregulowanych w przywołanej ustawie, bądź też poprzez poinformowanie wnioskodawcy, iż żądana informacja nie znajduje się w dyspozycji podmiotu, do którego wniosek został skierowany. Do udzielenia informacji zobowiązane są bowiem podmioty będące w posiadaniu takiej informacji (art. 4 ust. 3 ustawy).
Należy podkreślić, że z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych z tych czynności, lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale nie zakończył go wydaniem decyzji lub podjęciem stosownej czynności.
Wbrew stanowisku organu nie było podstaw do oddalenia skargi, gdyż takie rozstrzygnięcie zapada tylko wówczas, gdy zobowiązany do udzielenia informacji podmiot przed wniesieniem skargi nie pozostawał w bezczynności. Tymczasem, jak wynika z nadesłanych Sądowi akt sprawy, przed wniesieniem skargi organ był bezczynny, bowiem nie załatwił sprawy z wniosku skarżącego z dnia 20 stycznia 2014 r. w żaden przewidziany w ustawie sposób. Natomiast, zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 ustawy. Oznacza to, że organ pozostawał w bezczynności w momencie wniesienia skargi.
Obecnie nie ma jednakże podstaw do uwzględnienia skargi, gdyż po jej wniesieniu bezczynność ustała. Z odpowiedzi na skargę oraz akt administracyjnych wynika bowiem, że pismem z dnia 21 lutego 2014 r. (doręczonym skarżącemu w dniu 25 lutego 2014 r.), organ udzielił skarżącemu odpowiedzi na jego wniosek z dnia 20 stycznia 2014 r. Poinformowano skarżącego, że Gmina P. nie zawierała porozumień ze spółką A. Nie było wobec tego podstaw do przesłania skarżącemu interesujących go dokumentów, skoro organ nie był w ich posiadaniu. Postępowanie organu w tym zakresie należy uznać za prawidłowe i zgodne z ustawą. Wbrew stanowisku skarżącego nie ma podstaw, aby kwestionować prawdziwość oświadczenia organu. Nie jest wystarczające powołanie się przez skarżącego wyłącznie na deklaracje organu odnośnie współpracy z A. Przepis art. 149 § 1 P.p.s.a. przewiduje w razie bezczynności organu zobowiązanie go do wydania aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku.
Nie jest to zatem możliwe, gdy sprawa już została zakończona. W takiej sytuacji należy przyjąć, że postępowanie jest bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu na podstawie art. 161 §1 pkt 3 P.p.s.a. (uchwała NSA z dnia 26 listopada 2008 r., o sygn. I OPS 6/08 publik. ONSA i WSA z 2009 r., nr 4, poz. 63). W przedmiotowej sprawie wobec udzielenia przez organ administracyjny odpowiedzi nie pozostaje on w stanie bezczynności. Nie jest już więc możliwe zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku skarżącego. Tym samym skutkuje to bezprzedmiotowością postępowania sądowoadministracyjnego.
Jednocześnie w ocenie Sądu w kontrolowanej sprawie nie można przypisać organowi bezczynności o charakterze rażącego naruszenia prawa. Ocena, czy mamy do czynienia z naruszeniem rażącym, powinna być dokonywana w powiązaniu z okolicznościami danej sprawy. Wprawdzie organ przekroczył 14 dniowy termin do załatwienia sprawy z wniosku skarżącego niemniej przekroczenie to nie miało charakteru rażącego naruszenia prawa. Należy mieć również na uwadze okoliczność, że organ po złożeniu skargi niezwłocznie udostępnił skarżącemu żądane we wniosku informacje.
W związku z powyższym, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. orzeczono, jak w pkt 2 sentencji wyroku, natomiast w pkt 1 zgodnie z art. 149 § 1 zdanie drugie P.p.s.a. uznano, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Ostatecznie w pkt 3 wyroku, zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 201 § 1 P.p.s.a. zasądzono od organu na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania, na które składał się wpis od skargi w kwocie 100 zł.