Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] r. J. R. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w G. polegającą na nierozpoznaniu jego wniosku z dnia [...] r. i niewydaniu orzeczenia.
Z akt administracyjnych wynika, że wnioskiem z dnia [...] r. skierowanym do Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej w W. J. R. wniósł o ustalenie i zobowiązanie właściwego organu Państwowej Straży Pożarnej do wypłacenia zaległego uposażenia, a należnego bezspornie wraz z odsetkami na przywróconym stanowisku starszego oficera ds. bezpieczeństwa i higieny pracy w Komendzie Rejonowej Państwowej Straży Pożarnej w G. za okres od dnia [...] r. do dnia [...] r.
Postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej przekazał wyżej wskazany wniosek do organu właściwego – Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w G., który postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] wniosek ten zwrócił skarżącemu. Postanowienie to zostało utrzymane w mocy przez [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w K. postanowieniem z dnia [...] r. nr [...]
W dalszej kolejności Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej postanowieniem nr [...] z dnia [...] r. odmówił stwierdzenia nieważności ww. orzeczenia [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w K. Z kolei Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji postanowieniem nr [...] z dnia [...] r. opisane wyżej postanowienie Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej uchylił i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi, bowiem uznał, że dochodzenie należności głównej (uposażenia zasadniczego i dodatków do uposażenia – art. 86 ustawy o PSP) winno odbywać się w trybie postępowania administracyjnego. Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] stwierdził nieważność opisanego wyżej postanowienia [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w K. z dnia [...]r., oraz postanowienia Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w G. z dnia [...]r., zobowiązując jednocześnie ten organ do rozpatrzenia wniosku J. R. z dnia [...] r.
Wobec nierozpoznania wskazanego wniosku skarżący w powołanej na wstępie skardze wniósł o zobowiązanie wyrokiem organu do bezzwłocznego wydania stosownego, merytorycznego rozstrzygnięcia oraz o przeprowadzenie przez Sąd kontroli zgodności z prawem toku postępowania administracyjnego.
Zarządzeniem z dnia 25 lutego 2010 r. skarżący został wezwany do wykazania wniesienia zażalenia w trybie art. 37 k.p.a. na niezałatwienie sprawy w terminie przez Komendanta Miejskiego Straży Pożarnej w G., poprzez jego nadesłanie– w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.
W odpowiedzi na wezwanie Sądu pismem procesowym z dnia [...] r. skarżący wyjaśnił, że nie składał pisemnego zażalenia. Nadto podtrzymał skargę pomimo niepozostawania już w bezczynności organu, który doręczył mu wydaną w sprawie decyzję z dnia [...] r..
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Regulacja art. 3 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., określa granice właściwości rzeczowej sądów administracyjnych. Jako, że skarga dotyczy bezczynności organu, to zakres kontroli sądu w takim przypadku określony został w art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. Zgodnie z powołanym przepisem sprawy skarg na bezczynność organu dotyczą niewydania przez organ decyzji administracyjnej, postanowień określonych w pkt 2 i 3 oraz innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień i obowiązków wynikających z przepisów prawa.
W niniejszej sprawie skarżący wskazał na bezczynność organu w przedmiocie ustalenia zaległego uposażenia, bezspornie mu należnego wraz z odsetkami, w związku z przywróceniem go na stanowisko starszego oficera ds. bezpieczeństwa i higieny pracy. W świetle art. 92 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2009 r., nr 12, poz. 68 ze zm.) kierownik jednostki organizacyjnej, w której strażak pełni służbę jest właściwy do rozstrzygania w sprawie dotyczącej roszczeń z tytułu prawa do uposażenia i innych świadczeń oraz należności pieniężnych. Powyższe następuje w trybie postępowania administracyjnego.
Jednocześnie w myśl art. 52 § 1 i § 2 P.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie (§ 1). Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2).
Przyjdzie wskazać, że w świetle uregulowań prawnych zawartych w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. (Dz. U. z 2000, nr 98, poz. 1071) Kodeks postępowania administracyjnego (dalej k.p.a.), bezczynność organu administracji występuje wówczas, jeżeli organ zobowiązany do załatwienia sprawy nie podejmuje rozstrzygnięcia w terminach przewidzianych w art. 35 § 1-3 k.p.a., ani nie wykonuje czynności, o których mowa w art. 36 k.p.a. Przez "załatwienie sprawy" należy rozumieć rozstrzygnięcie sprawy decyzją administracyjną, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej (art. 104 k.p.a.). Natomiast zgodnie z art. 37 § 1 k.p.a. na niezałatwienie spraw w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia.
Mając na względzie powyżej wskazane regulacje należy stwierdzić, że wniesienie skargi do sądu na bezczynność organu jest możliwe wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 k.p.a., ponieważ zażalenie, o którym mowa w tym przepisie, jest równoznaczne ze środkiem zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 1 P.p.s.a. Dopiero po wyczerpaniu tego trybu wniesienie skargi do sądu jest dopuszczalne.
Tymczasem skarżący, jak sam przyznał, przed wniesieniem skargi do Sądu na niezałatwienie sprawy przez Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w G. nie wniósł zażalenia w trybie art. 37 k.p.a. do organu wyższego stopnia, jakim jest Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej, co w świetle art. 52 § 1 P.p.s.a., jest warunkiem koniecznym do wniesienia skargi do sądu. Zatem w tym stanie rzeczy przedmiotową skargę należało uznać za niedopuszczalną.
Ubocznie już tylko można wskazać, że w sprawie została już wydana decyzja, a zatem nie byłoby podstaw do stwierdzenia bezczynności organu. Wydanie decyzji w sprawie powoduje bowiem ustanie stanu bezczynności organu.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 tej ustawy).
W tym stanie rzeczy na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd postanowił jak w sentencji.