Uzasadnienie
Stowarzyszenie "A" w W. domagało się od Urzędu Miejskiego w W. udostępnienia informacji publicznej co do listy kandydatów, którzy zgłosili się do naboru na stanowisko młodszego referenta w Wydziale Strategii Rozwoju Miasta, w zakresie określonym w art. 13 ust. 4 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 223, poz. 1458).
Pismem z dnia [...] r. Prezydent W. udzielił odpowiedzi na powyższe żądanie wskazując, że w związku z ogłoszonym naborem na wymienione stanowisko wpłynęło 25 ofert, z czego 9 posiadało braki formalne i nie dopuszczono ich do rozmowy kwalifikacyjnej. Natomiast z pozostałych 16 kandydatów 9 posiadało wykształcenie wyższe o kierunku politologia, a 7 wykształcenie wyższe o kierunku zarządzanie i marketing. Jednocześnie Prezydent poinformował, że w obowiązującym stanie prawnym imię i nazwisko oraz miejsce zamieszkania kandydatów nie podlega publikacji ani udostępnieniu.
W skardze na bezczynność Prezydenta W. Stowarzyszenie "A" wniosło o zobowiązanie tego organu do udostępnienia żądanej we wniosku informacji publicznej, to jest podania pełnej listy kandydatów, którzy złożyli ofertę na przedmiotowe stanowisko. Skarżący zarzucił, że z art. 13 ust. 4 ustawy o pracownikach samorządowych nie wynika zakaz udostępniania imion i nazwisk oraz miejsc zamieszkania, w rozumieniu przepisów Kodeksu cywilnego, a bez możliwości uzyskania tych danych korzystanie z prawa do informacji publicznej miałoby charakter iluzoryczny. Wobec upływu 15-dniowego terminu przewidzianego w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198, ze zm.) występuje bezczynność organu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej.
Odpowiadając na skargę Prezydent W. wniósł o jej odrzucenie lub oddalenie. Organ wywodził, że nie pozostawał bezczynny gdyż udzielił w terminie informacji. Natomiast nie mogła ona obejmować danych personalnych i adresowych kandydatów, bowiem – w przeciwieństwie do poprzedniej ustawy o pracownikach samorządowych – obecna ustawa danych tych nie zalicza do informacji publicznej. Organ powołał się w tym zakresie na uzasadnienie projektu nowej ustawy, a także na przewidzianą w art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej ochronę prywatności osób fizycznych i regulację art. 51 Konstytucji RP.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga okazała się zasadna, bowiem wystąpiły przesłanki do stwierdzenia bezczynności organu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej.
Otóż stosownie do art. 61 ust. 4 Konstytucji tryb udzielania informacji o – ogólnie mówiąc – działalności publicznej, mają określać ustawy. Zasadniczo nastąpiło to w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Jednakowoż art. 1 ust. 2 tej ustawy daje pierwszeństwo przepisom innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Takim szczególnym przepisem jest niewątpliwie art. 13 ust. 4 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o pracownikach samorządowych, który wprost stanowi, że informacje o kandydatach zgłaszających się do naboru na stanowisko urzędnicze, stanowią informację publiczną, ograniczoną jednak zakresowo do wymagań związanych ze stanowiskiem określonym w ogłoszeniu o naborze.
Treść tego przepisu została błędnie zinterpretowana przez organ samorządu terytorialnego, który uznał za dopuszczalne podanie jedynie ogólnych danych statystycznych, podczas gdy wymagania związane z określonym stanowiskiem winne być odniesione do każdego z kandydatów zgłaszających się do naboru. Informacja w tym zakresie musi więc być zindywidualizowana, a nie zbiorcza.
Z kolei aby udzielić informacji o konkretnym kandydacie w zakresie objętym wymaganiami związanymi ze stanowiskiem urzędniczym, najpierw trzeba tego kandydata wskazać, co oznacza konieczność ujawnienia jego danych personalnych. Żaden inny sposób indywidualizacji kandydatów (np. opisowy czy fotograficzny) nie byłby w tym względzie wystarczający. Natomiast z omawianego przepisu w żaden sposób nie wynika obowiązek ujawniania miejsca zamieszkania kandydatów.
Taki obowiązek obowiązywał na gruncie poprzedniej ustawy z dnia 22 marca 1990 r. o pracownikach samorządowych (j.t. Dz. U. Nr 142 z 2001 r. poz. 1593) w odniesieniu do listy kandydatów upowszechnianej w Biuletynie Informacji Publicznej (art. 3b ust. 1 i 2 tej ustawy. Analogicznych przepisów nie ma w nowej ustawie o pracownikach samorządowych. Z jednej strony czyni to bezzasadnymi wywody skargi dotyczące wymogu udostępnienia informacji o miejscu zamieszkania kandydatów. Z drugiej natomiast strony świadczy o błędnym stanowisku organu. Powoływane przez niego materiały z procesu ustawodawczego nad tą nową ustawą dotyczą bowiem właśnie uzasadnienia rezygnacji z upowszechniania w Biuletynie list kandydatów, zawierających imiona i nazwiska kandydatów oraz ich miejsce zamieszkania w rozumieniu Kodeksu cywilnego.
Natomiast regulacja art. 13 ust. 4 nowej ustawy całkowicie powiela brzmienie poprzednio obowiązującego art. 3b ust. 3 "starej ustawy". Tak więc mimo uchylenia obowiązku upowszechnienia listy kandydatów w Biuletynie, informacje o kandydatach nadal pozostają informacją publiczną ograniczoną do zakresu określonego w art. 13 ust. 4 nowej ustawy o pracownikach samorządowych.
Poza tym zakresem – jak już wskazano – pozostaje kwestia zamieszkania kandydatów.
Ponieważ pismo organu z dnia [...]r. w istocie nie zawierało informacji o kandydatach w rozumieniu cyt. art. 13 ust. 4, a minął termin z art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, to skarżącemu otwarła się droga do zaskarżenia bezczynności organu. Skarga taka nie musi być poprzedzona wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, co już jest w orzecznictwie ugruntowane (por. wyrok NSA z dnia 19.V.2009 r. sygn. I OSK 683/09, dostępny w internecie). Organ nie przytoczył żadnych okoliczności, które usprawiedliwiałyby jego żądanie odrzucenia skargi.
Natomiast z przedstawionych wyżej powodów zobowiązano organ do załatwienia wniosku skarżącego z dnia [...]r. w wymagany sposób. Ponieważ żądania skargi odwoływały się do treści tego wniosku, w którym kwestia miejsca zamieszkania nie była wyszczególniona, dlatego – mimo poruszenia tej kwestii w wywodach skargi – nie zachodziły podstawy do częściowego oddalenia skargi.
W tym stanie rzeczy z mocy art. 149 i art. 200 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 z 2002 r. poz. 1270, ze zm.) orzeczono, jak w sentencji. Określony w niej termin załatwienia sprawy przez organ liczy się według art. 286 § 2 tego Prawa.
SJ/