Uzasadnienie
W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego, L.Ś. (osoba oznaczona jako strona skarżąca w niniejszej sprawie) złożyła do Sądu wniosek o przyznanie prawa pomocy, w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.
Wniosek ten został sporządzony nie na urzędowym formularzu "PPF" - przeznaczonym dla osób fizycznych, lecz na formularzu "PPPr" (dla osób prawnych i innych jednostek organizacyjnych nie posiadających osobowości prawnej). L.Ś. oznaczyła przy tym w jego treści jako wnioskodawcę oprócz siebie samej także Stowarzyszenie "A". Podmiot ten został wymieniony przez nią również w skardze, gdzie określiła ona, że skarży bezczynność Dyrektora Zakładu Gospodarki Mieszkaniowej w R. "z poparciem Stowarzyszenia A".
Wobec przedstawionych wyżej niejasności, zarządzeniem z dnia 28 marca 2012 r. referendarz sądowy przedłożył akta Przewodniczącemu Wydziału IV celem rozważenia podjęcia czynności zmierzających do jednoznacznego ustalenia, kto jest w niniejszej sprawie stroną skarżącą.
Następnie, to jest zarządzeniem z dnia 29 marca 2012 r. Przewodniczący Wydziału IV zwrócił się do L.Ś. o sprecyzowanie, czy skarżąc bezczynność Dyrektora Zakładu Gospodarki Mieszkaniowej w R. w przedmiocie informacji publicznej, działa w imieniu własnym czy też w imieniu Stowarzyszenia "A". Na wykonanie wezwania wyznaczono termin 7 dni, pod rygorem uznania, że stroną skarżącą w niniejszej sprawie jest L.Ś.
Ponieważ wyżej wymieniona nie ustosunkowała się do wspomnianego wezwania w żaden sposób, należało przyjąć - zgodnie z rygorem, który został sformułowany w jego treści - że stroną skarżącą jest w niniejszej sprawie ona sama.
W tym stanie rzeczy, zarządzeniem z dnia 9 maja 2012 r. referendarz sądowy wezwał L.Ś. do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu "PPF" - przeznaczonym dla osób fizycznych (skoro bowiem to ona jest skarżącą, tylko na niej spoczywa w niniejszej sprawie obowiązek uiszczenia kosztów sądowych a zatem wyłącznie ona może wnosić o zwolnienie z tego obowiązku).
Skarżąca nadesłała rzeczony formularz w dniu 23 maja 2012 r. W jego treści podniosła, iż jest matką samotnie wychowującą 18-letnią córkę, nie posiadają one żadnych zasobów pieniężnych, przedmiotów wartościowych ani nieruchomości zaś miesięczny dochód ich gospodarstwa domowego wynosi 1.350 zł, na co składa się jej wynagrodzenie, w kwocie 1000 zł oraz alimenty otrzymywane przez córkę, w kwocie 350 zł.
W tym miejscu strona oświadczyła, że sam koszt utrzymania mieszkania wraz z wydatkami na zakup leków wynosi około 1.000 zł i dlatego na wszystkie pozostałe potrzeby, w tym wyżywienie i środki czystości pozostaje jej tylko 350 zł.
Następnie, to jest w odpowiedzi na wezwanie do uzupełnienia i uprawdopodobnienia danych ujętych we wniosku (zarządzenie z dnia 28 maja 2012 r.) skarżąca przedłożyła wydruk z listy płac potwierdzający wysokość jej wynagrodzenia (kwota netto 1.111,86 zł), kopię decyzji, na mocy której jej córce przyznano świadczenie z funduszu alimentacyjnego (350 zł), dowody wpłaty dokumentujące rozmiar opłat za energię elektryczną (223,28 zł), gaz (78,21 zł), czynsz (275 zł + spłata zaległości 50 zł), ubezpieczenie (64,24 zł) oraz za Internet, telefon i telewizję (110,10 zł). Nadto nadesłała wydruk sporządzony przez aptekę, zawierający specyfikację poniesionych przez nią wydatków na leki w czerwcu 2012 r., na kwotę ogółem 218,53 zł.
W toku rozpoznania wniosku zważono, co następuje.
Stosownie do treści art. 243 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) - zwanej dalej p.p.s.a., stronie na jej wniosek może być przyznane prawo pomocy. Zgodnie zaś z art. 245 §1 tej ustawy, prawo pomocy może zostać udzielone w zakresie częściowym lub całkowitym.
W pierwszej kolejności należy odnotować, że jakkolwiek w rubryce nr 4 złożonego formularza "PPF" skarżąca nie oznaczyła zakresu swojego wniosku, to jednak nie budzi wątpliwości, że jej intencją było ubieganie się o zwolnienie od kosztów sądowych. Taki wniosek wynika bowiem z treści uzasadnienia wniosku (rubryka nr 5 formularza "PPF", gdzie podnosiła, iż nie jest w stanie uiścić opłat sądowych) jak również z zakresu wniosku wskazanego wyraźnie w jej wcześniejszym oświadczeniu (vide: złożony uprzednio formularz PPPr").
Odnosząc się do tego wniosku należy zatem przywołać zasadę sformułowaną w art. 246 §1 pkt 2 p.p.s.a. Stosownie do jej brzmienia, przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym (czyli, po myśli art. 245 §3 tej regulacji, mogącym obejmować między innymi zwolnienie od kosztów sądowych, na które składają się opłaty i wydatki) następuje wtedy, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Ocena stanu majątkowego i sytuacji życiowej wnioskodawczyni doprowadziła do konkluzji, że wymóg ten został w sprawie zachowany.
Z oświadczeń wyżej wymienionej wynika bowiem, że nie posiada ona żadnych zasobów finansowych ani majątku, z kolei nadesłane przezeń dokumenty potwierdzają, iż dochód netto jej dwuosobowego gospodarstwa domowego wynosi 1.461,86 zł (w tym wynagrodzenie w kwocie 1.111,86 zł i świadczenie z funduszu alimentacyjnego w rozmiarze 350 zł). Uwzględniwszy przy tym rozmiar udokumentowanych przez nią kosztów utrzymania w wysokości 1.019,36 zł, do których należy wszak doliczyć niezbędne wydatki na wyżywienie, zakup środków czystości i odzieży, należało przyjąć, iż wykazała w sposób dostatecznie przekonujący, że uiszczenie pełnych kosztów niniejszego postępowania przekracza jej możliwości płatnicze i mogłoby narazić ją oraz córkę na uszczerbek w koniecznym utrzymaniu.
Z tych względów, działając na podstawie art. 258 §1 i §2 pkt 7 p.p.s.a. w związku z art. 246 §1 pkt 2 tej ustawy, postanowiono jak w sentencji.