Uzasadnienie
L. Ś., oznaczona jako Wiceprzewodnicząca Stowarzyszenia A w R., pismem z dnia 8 lutego 2012 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność Komisji Rewizyjnej Rady Miasta R. w przedmiocie skargi na nieudostępnienie przez Zakład Gospodarki Mieszkaniowej w R. szczegółowego rozliczenia kosztów CO budynków przy ul. [...] oraz [...] za okres grzewczy 2010-2011 r. W kolejnym piśmie z dnia 3 kwietnia 2012 r., sporządzonym w wyniku wezwania Sądu z dnia 23 marca 2012 r., sprecyzowała, iż skargę złożyła w imieniu własnym zaś jej przedmiotem jest bezczynność Komisji.
Kolejnym pismem procesowym z dnia 27 kwietnia 2012 r. wniosła o zwolnienie jej od kosztów sądowych, załączając do niego dokumenty uzasadniające jej żądanie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 244 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Stosownie zaś do art. 245 § 1 tej ustawy prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym, przy czym zgodnie art. 243 p.p.s.a może być ona przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku.
Zgodnie z art. 247 p.p.s.a, prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że skarga jest oczywiście bezzasadna, jeżeli bez głębszej analizy prawnej, "na pierwszy rzut oka", nie ulega wątpliwości, że nie może zostać uwzględniona (np. postanowienia NSA: z dnia 22 lutego 2012 r., I OZ 1110/11, LEX nr 1120723 z dnia 19 sierpnia 2009 r., I OZ 788/09, LEX nr 552419; z dnia 28 stycznia 2009 r., I OZ 35/09 LEX nr 551912). Zastosowanie art. 247 p.p.s.a. jest dopuszczalne jedynie wówczas, gdy stan faktyczny i prawny danej sprawy nie budzi najmniejszych wątpliwości co do braku szans na jej uwzględnienie (postanowienie NSA z 28 lutego 2012 r., II FZ 73/1, LEX nr 1121126). W przeciwnym razie mogłoby dojść do naruszenia konstytucyjnego prawa strony do sądu. Potrzeba zastosowania art. 247 p.p.s.a. będzie zachodziła przede wszystkim w sytuacjach, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 p.p.s.a. (np. postanowienia NSA: z dnia 20 września 2006 r., II FZ 564/06, niepubl., oraz z dnia 15 lipca 2008 r., II GZ 146/08, LEX nr 493853).
Jak podniesiono wyżej, L.Ś. wystąpiła ze skargą na bezczynność Komisji Rewizyjnej Rady Miasta R. w przedmiocie skargi na nieudostępnienie przez Zakład Gospodarki Mieszkaniowej w R. szczegółowego rozliczenia kosztów CO budynków przy ul. [...] oraz [...] za okres grzewczy 2010-2011 r.
W ocenie Sądu skarga jest oczywiście bezzasadna z następujących przyczyn.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zakres kognicji tych sądów został natomiast doprecyzowany przepisami art. 3 § 2 i 3, art. 4 i art. 5 p.p.s.a.
Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt. 8 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a, a więc zaniechań organów administracji publicznej dotyczących wydawania decyzji administracyjnych; postanowień wydawanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty; postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; innych niż określonych w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa oraz pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach.
Ponadto, w myśl § 3 tego przepisu sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę.
W przedmiotowej sprawie wyjaśnienia wymaga zatem kwestia czy bezczynność Komisji Rewizyjnej Rady Miasta R. polegająca na nieudzieleniu informacji publicznej pozostaje w zakresie wskazanym w pkt. 8 art.3 § 2 p.p.s.a, bądź też w przepisach szczególnych.
W pierwszym rzędzie podnieść trzeba, iż bezczynność polegająca na nieudzieleniu informacji publicznej na wniosek w zakreślonym przez ustawodawcę terminie może mieć miejsce jedynie w tych przypadkach, kiedy dopuszcza się jej podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej. Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 (Dz.U. nr 112, poz.1198 ze m., dalej: u.d.i.p.) obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności:
- 1) organy władzy publicznej,
- 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych,
- 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa,
- 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego,
- 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.
Ponadto, w myśl ust. 2 art. 4 u.d.i.p. obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są organizacje związkowe i pracodawców reprezentatywne, w rozumieniu ustawy z dnia 6 lipca 2001 r. o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych i wojewódzkich komisjach dialogu społecznego (Dz. U. Nr 100, poz. 1080, z późn. zm.), oraz partie polityczne.
Nie budzi najmniejszych wątpliwości, iż Komisja Rewizyjna jest tylko wewnętrznym organem rady gminy, a więc jednego z organów samorządowej gminy wchodzącego w skład organów władzy publicznej. Tym samym, nie będąc organem władzy publicznej, jak również innym podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, nie może ona pozostawać w bezczynności podlegającej zaskarżeniu do sądu administracyjnego.
Skarga L.Ś. nie dotyczy zatem bezczynności organów prowadzących postępowanie w przypadkach określonych w pkt 1-4a.Także przepisy szczególne nie przewidują kontroli sądowej w tego rodzaju sprawach.
Wobec powyższego skarga na bezczynność Komisji Rewizyjnej Rady Miasta Rybnika jest oczywiście bezzasadna w rozumieniu art. 247 p.p.s.a. W takiej sytuacji prawo pomocy nie przysługuje.
Mając powyższe na uwadze, w oparciu o art. 247 p.p.s.a, należało orzec jak na wstępie.