Uzasadnienie
D.J. zamieszkująca w Domu Pomocy Społecznej w Ż. pismem procesowym z dnia [...] wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na bezczynność Regionalnej Izby Obrachunkowej w K. W skardze tej zarzuciła powyższemu organowi administracji, iż pomimo jej wniosków nie przeprowadził kontroli w Domu Pomocy Społecznej w Ż., który jej zdaniem oszukuje ją i pobiera nadmierną opłatę za pobyt w tej placówce.
W odpowiedzi na skargę Regionalna Izba Obrachunkowa w K. wniosła o odrzucenie skargi ewentualnie o jej oddalenie. W uzasadnieniu swojego stanowiska organ ten wskazał, że przedmiot objęty skargą strony nie należy do kognicji sądu administracyjnego. Nadto wskazano, że przepisy prawa nie zezwalają Regionalnej Izbie Kontroli w następstwie przeprowadzonej kontroli na wydanie aktu, który mógłby stanowić podstawę do wniesienia skargi do sądu administracyjnego.
Skarżąca pismem z dnia [...] podtrzymała swoją skargę i nie zgodziła się ze stanowiskiem organu administracji, nadto zaznaczyła, że domaga się ustanowienia eksperta z zakresu ekonomi, który skontroluje działania Domu Pomocy Społecznej w Ż. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje:
Stosownie do postanowień art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej w zakresie skarg na: decyzje administracyjne; postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; inne niż określone powyżej akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone powyżej, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; bezczynności organów w zakresie nie wydania decyzji, wymienionych postanowień oraz aktów i czynności z zakresu administracji dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
Należy przy tym zaznaczyć, że istotą bezczynności jest niepodejmowanie przez organy administracji publicznej aktów lub czynności w sprawach indywidualnych, odnoszących się do konkretnego podmiotu i regulujących jego sytuację prawną. Oznacza to, że bezczynność organu występuje wówczas, gdy organ ten w wynikającym z przepisów prawa terminie do załatwienia sprawy nie podjął czynności, do której był zobligowany lub prowadził postępowanie, lecz nie zakończył go wydaniem przewidzianego prawem rozstrzygnięcia (decyzji lub postanowienia) lub innego aktu administracyjnego, jak również nie wykonał stosownej czynności, której zobowiązany był podjąć.
Przedmiotem rozpatrywanej sprawy jest skarga D.J. na bezczynność Regionalnej Izby Obrachunkowej w K., która jej zdaniem nie przeprowadziła niezbędnej kontroli u Dyrektora Domu Pomocy Społecznej w Ż. w zakresie pobierania odpłatności za pobyt w tej placówce.
W świetle tak sformułowanego zarzutu Sąd uznał, że nie mieści się on w zakresie kognicji sądu administracyjnego. Zarzut ten dotyczy, bowiem sposobu rozpatrzenia skargi w zakresie pobierania odpłatności za pobyt w tej placówce, natomiast nie samej decyzji o ustaleniu wysokości takiej odpłatności.
W tym stanie rzeczy stwierdzić trzeba, że skarga złożona przez skarżącą nie podlega właściwości sądu administracyjnego. Oznacza to, że skarga ta jest niedopuszczalna, a okoliczność ta wyczerpuje przesłankę jej odrzucenia przewidzianą treścią art. 58 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Zatem mając na myśli postanowienia art. 58 § 3 wyżej wymienionej ustawy należało orzec jak w sentencji.
su.