Uzasadnienie
Pismem z dnia 18 grudnia 2015 r. A. A. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność Prezydenta Miasta K. w przedmiocie statusu bezrobotnego.
Zarządzeniem z dnia 23 lutego 2016 r. skarżący został wezwany do wskazania, czy przed wniesieniem skargi wystąpił z zażaleniem do organu wyższego stopnia w trybie art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23, zwanej dalej K.p.a) i pouczony, że odpowiedzi należy udzielić w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi (k.32 akt sprawy).
W odpowiedzi z dnia 9 marca 2016 r. skarżący poinformował, że zażalenie do organu wyższego stopnia wniósł w dniu 11 lutego 2016 r. i dołączył kserokopie zażalenia z dnia 11 lutego 2016 r. (k.66 i 67 akt sprawy).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., dopuszczalność drogi sądowoadministracyjnej uzależniona jest od uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia, jeżeli służyły stronie w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Zgodnie zaś z art. 52 § 2 p.p.s.a., przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Powołany przepis wprowadza zasadę pierwszeństwa postępowania administracyjnego w stosunku do postępowania sądowego.
W przypadku skargi na bezczynność organu, przed jej wniesieniem do Sądu strona powinna wyczerpać środek prawny określony w art. 37 K.p.a., zgodnie z którym na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 K.p.a., w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 tego Kodeksu lub na przewlekłe prowadzenie postępowania służy stronie zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Zażalenie lub wezwanie do usunięcia prawa służy kwestionowaniu przekroczenia maksymalnego ustawowego terminu załatwienia sprawy przez organ administracyjny.
W niniejszej sprawie powyższy wymóg nie został zachowany. Jakkolwiek bowiem skarżący w odpowiedzi na wezwanie wskazał, że złożył w dniu 11 lutego 2016 r. do organu wyższego stopnia, tj. Wojewody [...] zażalenie na bezczynność Prezydenta Miasta K., to jednak uczynił to dopiero po wniesieniu skargi w dniu 29 grudnia 2015 r. W takiej sytuacji nie sposób uznać, aby wymóg wynikający z art. 52 § 1 p.p.s.a. został w sprawie zachowany. Nie budzi bowiem wątpliwości, że A. A. zobowiązany był do wyczerpania środka prawnego przewidzianego w art. 37 § 1 K.p.a. przed wniesieniem skargi.
W tym stanie rzeczy należało uznać, że skarga została złożona bez zachowania wymaganego prawem trybu, dlatego okoliczności sprawy uzasadniały jej odrzucenie jako niedopuszczalnej, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.