Uzasadnienie
Pismem z dnia 21 stycznia 2016 r. S. Z. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na bezczynność Dyrektora Aresztu Śledczego w B. w przedmiocie informacji publicznej. Wskazał, że składał wielokrotnie wnioski w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej o zapoznanie się lub nadesłanie kserokopii dokumentów potwierdzających przekazanie odpowiedniemu pracownikowi poczty korespondencji osób pozbawionych wolności kierowanych do sądów, opatrzonych datą nadania lub odbioru. W ocenie skarżącego Dyrektor Aresztu Śledczego nie udzielił skarżącemu wyczerpującej, jednoznacznej odpowiedzi na kierowane do niego pisma.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie albo oddalenie.
Zarządzeniem z dnia 25 lutego 2016 r. skarżący został wezwany do usunięcia braku formalnego skargi w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi (art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.) przez jednoznaczne wskazanie, którego wniosku skarżącego dotyczy zarzucana organowi bezczynność w zakresie udzielenia informacji publicznej.
W odpowiedzi z dnia 7 marca 2016 r. skarżący opisał, że w dniu 4 listopada 2015r. złożył kolejne pismo do organu wnosząc o udostępnienie danych z książki korespondencji. W pismach z 16 listopada i 25 listopada 2015 r. organ poinformował, że udzielił skarżącemu wyjaśnień w poprzedniej korespondencji. Następnie skarżący złożył kolejne pismo z 16 listopada 2015 r. i otrzymał pismo organu z 14 grudnia 2015 r. informujące o pozostawieniu bez rozpoznania jego korespondencji oraz pismo Dyrektora Okręgowego Inspektoratu Służby Więziennej, który uznał jego prośby oraz skargi za bezzasadne. Zdaniem skarżącego stanowisko organu nie zasługuje na uwzględnienie i wniósł o pomoc w wyegzekwowaniu jego praw do zapoznania się z ewidencją i rejestrami korespondencji w Areszcie Śledczym w B. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z treścią art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej w skrócie P.p.s.a., Skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać: 1) wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności;
- 2) oznaczenie organu, którego działania, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania skarga dotyczy;
- 3) określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego;
- 4) w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, dowód, że skarżący wezwał właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa.
Zgodnie z art. 49 § 1 P.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni. Stosownie natomiast do przepisu art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy w wyznaczonym terminie nie uzupełniono jej braków formalnych.
W rozpoznawanej sprawie skarżący, pismem z dnia 2 marca 2016 r. został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi przez jednoznaczne wskazanie, którego wniosku dotyczy zarzucana organowi bezczynność w zakresie udzielenia informacji publicznej. Pomimo tego nie udzielił odpowiedzi, która w sposób precyzyjny wskazywałaby, który wniosek skarżącego inicjował postępowanie. W piśmie z 7 marca 2016 r. opisał prowadzoną z organem korespondencję w sprawie przedłożenia rejestrów, ewidencji bądź innych danych dotyczących wysyłki i wpływu korespondencji do organu, jednakże nie doprecyzował, jaki konkretnie wniosek wszczął postępowanie. Tymczasem skarga powinna zawierać dane, pozwalające na precyzyjną identyfikację przedmiotu zaskarżenia. Wskazanie tego przedmiotu, poprzez określenie wniosku inicjującego postępowanie, należy wyłącznie do skarżącego i nie może opierać się na domniemaniu sądu lub organu, za pośrednictwem którego wniesiono skargę (por. postanowienie NSA z 25 września 2012 r. sygn. akt II GSK 1474/12, z dnia 13 lutego 2014 r. sygn. akt II GSK 2272/13). W razie wątpliwości, skarżący jest wzywany do doprecyzowania skargi w trybie art. 49 § 1 P.p.s.a. pod rygorem jej odrzucenia.
W przedmiotowej sprawie skarżący nie uczynił zadość wezwaniu z dnia 7 marca 2016 r., dlatego Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.