Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z dnia 15 maja 2014 r. sygn. akt IV SAB/Gl 56/13, ogłoszonym po zamknięciu rozprawy w dniu 15 maja 2014 r., odrzucił skargę J.R. na bezczynność Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w G. w przedmiocie świadectwa służby.
W piśmie złożonym w dniu 16 maja 2014 r. skarżący wniósł o dokonanie wykładni sentencji i uzasadnienia powyższego postanowienia, jak wskazał "bezpodstawnie i niezasadnie odrzucającego moją skargę z dnia 25 kwietnia 2013 r. na niewydanie merytorycznego orzeczenia przez Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w G., w sprawie żądania strony zawartego w moim wniosku z dnia 24 września 2012 r. o usunięcia stanu niezgodnego z prawem w sprawie czynności materialno-technicznej, polegającej na bezpodstawnym i podstępnym wydaniu mi rażąco wadliwego świadectwa pracy z dnia [...] r. przez Komendanta Rejonowego Państwowej Straży Pożarnej w G. – W.K.".
W opinii skarżącego "treść sentencji i uzasadnienia postanowienia z dnia 15 maja 2014 r. jest sformułowana w znacznej części w sposób niejasny, który budzi wątpliwości, co do samego rozstrzygnięcia i co do uzasadnienia postanowienia oraz uniemożliwia jednoznaczne rozumienie tekstu uzasadnienia zapadłego postanowienia, a także ma istotny wpływ na sposób jego wykonania".
Poza tym skarżący dodał, iż przedmiotem jego wątpliwości jest uzasadnienie prawne i faktyczne postanowienia w brzmieniu: "niewydanie merytorycznego orzeczenia przez Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w G., co do żądania usunięcia stanu niezgodnego z prawem w sprawie czynności materialno-technicznej, polegającej na wydaniu rażąco wadliwego świadectwa pracy z dnia [...]r. przez Komendanta Rejonowego Państwowej Straży Pożarnej w G.".
Wniosek został złożony przed sporządzeniem uzasadnienia postanowienia, które zostało doręczone skarżącemu w dniu 13 czerwca 2014 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. - zwaną dalej P.p.s.a.) sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym.
Podkreślić należy, że konieczność dokonania wykładni wyroku, której podlega zarówno sentencja jak i uzasadnienie zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania (por. postanowienie NSA z dnia 26 lipca 2001r., sygn. akt II SAB 57/98, Lex 75 533). Wskazać także trzeba, że wykładnia orzeczenia nie może prowadzić do uzupełnienia podjętego rozstrzygnięcia przez poszerzenie go o inne elementy, ani też formułowania przez sąd dodatkowych motywów podjętego rozstrzygnięcia lub modyfikacji poprzednio wskazanych. Przedmiotem wykładni mogą być jedynie rzeczywiste wątpliwości co do istoty rozstrzygnięcia zawartego w sentencji orzeczenia (por. postanowienie NSA z dnia 6 czerwca 2012 r. sygn. akt I FSK 677/11 dostępne w bazie orzeczeń CBOS).
Stosownie do treści art. 166 P.p.s.a. - do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach. Wobec tego możliwe jest dokonanie wykładni postanowienia, na tych samych zasadach co wyroku.
W pierwszym rzędzie należy stwierdzić, że przedmiotowy wniosek o dokonanie wykładni postanowienia z dnia 15 maja 2014 r. został złożony przed sporządzeniem uzasadnienia tego postanowienia, a zatem może on dotyczyć jedynie sentencji postanowienia (por. postanowienie NSA z dnia 16 listopada 2012 r. sygn. akt II OZ 1009/12 publikowany w Internecie w CBSA).
W tym zaś zakresie wniosek nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem, w ocenie Sądu, sentencja postanowienia z dnia 15 maja 2014 r. nie nasuwa żadnych wątpliwości. Z treści sentencji wynika bowiem co było przedmiotem sprawy zainicjowanej skargą J.R. i jaka jest treść rozstrzygnięcia. Rozstrzygnięcie zawarte w sentencji jest jasne i jednoznaczne, co oznacza, że nie wymaga wyjaśnień w ramach jego wykładni. Podkreślić tylko można, że w sentencji orzeczenia określa się przedmiot sprawy w sposób ogólny, umożliwiający identyfikację sprawy z punktu widzenia rozpoznawanej w niej, a wynikającej z treści skargi problematyki – co w niniejszej sprawie miało miejsce.
Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na podstawie art. 158 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.
Sygn. akt IV SAB/GI 56/13