Uzasadnienie
Terenowa Wojskowa Komisja Lekarska w G. postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...] po rozpatrzeniu wniosku S.G. z dnia [...] r. w przedmiocie uzupełnienia orzeczenia TWKL w O. z dnia [...] r. co do prawa wniesienia odwołania, postanowiła odmówić uzupełnienia orzeczenia o pouczenie w zakresie prawa wniesienia odwołania.
W pouczeniu prawnym podała, że na postanowienie to przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach.
S.G. pismem z dnia [...] r. zwrócił się do Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w G. z prośbą o zweryfikowanie treści pouczenia w wyżej wymienionym postanowieniu, gdyż jego zdaniem nie wydaje mu się aby przysługiwała mu skarga do sądu administracyjnego.
Następnie S. G. pismem z dnia [...] r. wniósł skargę do tutejszego Sądu na bezczynność organu administracji publicznej. W skardze tej zaznaczył, że pismem z dnia [...] r. zwrócił się do Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w G. o zweryfikowanie treści pouczenia o środku odwoławczym. Na wskazane pismo organ ten nie odpowiedział, z tego powodu pismem z dnia [...] r. skarżący zwrócił się do Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w K. z zażaleniem na bezczynność organu pierwszej instancji, jednakże pismo to nie przyniosło efektu. Z tego też powodu wniósł skargę i domaga się zobowiązania organu administracji do załatwienia jego wniosku.
W odpowiedzi na skargę Przewodniczący Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w G. wniósł o odrzucenie skargi jako bezzasadnej, ponieważ skarżący w dniu [...] r. stawił się w siedzibie Komisji i osobiście przeglądał swoje akta administracyjne.
Pismem z dnia [...] r. skarżący ustosunkował się do odpowiedzi organu administracji na wniesioną skargę i uznał tę odpowiedź za zdumiewającą. Skarżący jeszcze raz zaakcentował, że we wniosku skierowanym do organu administracji chodzi mu o zamieszczenie w postanowieniu z dnia [...] r. prawidłowego pouczenia. Kolejnymi pismami z dnia [...] r., z dnia [...] r., [...] r., [...] r. i z dnia [...] r. skarżący podtrzymał wniesioną skargę, jak również złożył wniosek o wydanie postanowienia sygnalizacyjnego stosownie do postanowień art. 155 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Kontrola legalności działań organu administracji przeprowadzona w oparciu o postanowienia art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) wykazała, że działania organu nie odpowiadają one wymogom prawa. Zgodnie z treścią art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd administracyjny uwzględnia skargę na bezczynność organu w sprawach dotyczących wydawania decyzji administracyjnych i postanowień, na które służy zażalenie i wówczas wyznacza termin, w którym zobowiązuje organ do wydania stosownego rozstrzygnięcia.
Przedmiotowa sprawa dotyczy bezczynności Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w G., która to do dnia wniesienia skargi nie rozpatrzyła wniosku skarżącego z dnia [...] r., w którym to wystąpił o uzupełnienie postanowienia wydanego przez ten organ w dniu [...] r. o prawidłowe pouczenie prawne o przysługujących mu środkach odwoławczych.
Na wstępie przyjdzie dostrzec, że stosownie do postanowień art. 111 w związku z art. 126 Kodeksu postępowania administracyjnego strona postępowania w terminie otwartym do wniesienia zażalenia na postanowienie ma prawo zwrócić się do organu administracji o jego uzupełnienie co do pouczenia o przysługujących środkach zaskarżenia. W rozpatrywanej sprawie Sąd zetknął się z tego typu sytuacją, ponieważ skarżący wystąpił z takim właśnie wnioskiem pismem z dnia [...] r. Stosownie do przywołanych przepisów prawa wskazany organ zobowiązany był do rozpatrzenia tego wniosku i wydania stosownego rozstrzygnięcia, w tym przypadku postanowienia, jednakże co również wynika z akt sprawy do dnia wniesienia skargi takie postanowienie nie zostało wydane. W tej sytuacji rozważenia wymaga to, czy skarżący dopełnił wszystkich wymogów, aby móc skutecznie wnieść skargę do sądu administracyjnego.
Stosownie do postanowień art. 52 § 1 i 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem administracji. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W świetle takiego brzmienia przepisu należy rozważyć, czy skarżący wyczerpał przysługujące mu środki zaskarżenia. Stosownie do postanowień art. 37 Kodeksu postępowania administracyjnego na nie załatwienie spawy w terminie przewidzianym w przepisach Kodeksu stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia. Jak wynika z akt, które przedłożył skarżący, pismem z dnia [...] r. wniósł zażalenie do Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w K. i jak oświadczył to w trakcie rozprawy, do dnia rozprawy nie otrzymał w tym zakresie żadnej odpowiedzi ze strony tego organu.
W świetle powyższego przyjdzie stwierdzić, że skarżący wyczerpał przysługujące mu środki zaskarżenia, a tym samym uprawniony był do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu administracji.
Skoro Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach ustalił, że skarżący wyczerpał przewidziany tryb dla wniesienia skargi na bezczynność organu administracji, jak również stwierdził, że bezczynność ta w dalszym ciągu występuje, zatem wyczerpane zostały przesłanki uwzględnienia wniesionej skargi, a tym samym w myśl postanowień art. 149 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd ten zobligowany był zobowiązać organ administracji do wydania w określonym terminie stosownego aktu.
Następstwem niniejszego wyroku jest to, że Terenowa Wojskowa Komisja Lekarska w G. w terminie miesiąca od dnia otrzymania akt administracyjnych będzie zobowiązana do rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia [...] r., czyli do wydania stosownego postanowienia. Sąd nie może przesądzać o treści wskazanego rozstrzygnięcia organu administracji, ponieważ ta będzie zależna od woli organu administracji. Wskazany termin do rozpatrzenia wniosku skarżącego wynika z treści art. 35 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego i art. 286 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W świetle przeprowadzonych rozważań należało orzec jak w sentencji.
SJ/