Uzasadnienie
Pismem procesowym z dnia 14 marca 2012 r. A.K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na bezczynność Miejskiego Zakładu Komunikacyjnego w B. (dalej: Zakład) w przedmiocie informacji publicznej, wnosząc o: 1/ uznanie, iż pozostaje on w bezczynności 2/ zobowiązanie tego organu do udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej lub uznania uprawnienia skarżącego do uzyskania wnioskowanej informacji i tym samym stwierdzenia obowiązku ciążącego na stronie przeciwnej 3/ zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.
W skardze podniesiono, iż w dniu 21 stycznia 2012 r. skarżący wystąpił do Zakładu o udzielenie informacji publicznej dotyczącej kontroli biletów prowadzonej w komunikacji autobusowej realizowanej przez stronę przeciwną, w tym: kto zajmuje się prowadzeniem kontroli biletów, czy są to pracownicy bezpośrednio zatrudnieni u strony przeciwnej, czy też podmiot zewnętrzny, jeśli tak to jaka jest nazwa tego podmiotu, jego adres, zasady wynagradzania i do kiedy obowiązuje obecna umowa na prowadzenie kontroli i jaka ilość osób dokonuje kontroli. Ponadto wnioskował o przesłanie wzoru identyfikatora upoważniającego do kontroli.
W ocenie skarżącego Zakład, jako zakład budżetowy miasta B. jest, na podstawie art. 4 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, zobowiązany do udzielenia takich informacji. Zakład udzielił odpowiedzi na ten wniosek jedynie w części, wskazując iż kontrolę sprawują jego pracownicy. Wobec tego skarżący pismem z dnia 6 lutego 2012 r. wystąpił o uzupełnienie informacji. Do czasu sporządzenia skargi Zakład odpowiedzi nie udzielił, pozostając w bezczynności.
W odpowiedzi na skargę Zakład pismem z dnia 27 marca 2012 r. wniósł o umorzenie postępowania ze względu na udzielenie informacji publicznej w żądanym zakresie w dniu 20 marca 2012 r. Jednocześnie wyjaśnił, iż powodem nieudzielenia informacji publicznej w kwestionowanej części był fakt, iż wskazał skarżącemu stosowne przepisy ustawy-Prawo przewozowe, określające wymogi jakim powinien odpowiadać identyfikator. O żądaniu uzupełnienia informacji powziął wiadomość dopiero w dniu 16 marca 2012 r., bowiem pismo skarżącego z dnia 6 lutego 2012 r. omyłkowo zostało dołączone do innej korespondencji wpływającej do Zakładu, co było przyczyną opóźnienia w udzieleniu odpowiedzi.
W piśmie procesowym z dnia 12 kwietnia 2012 r. skarżący potwierdził fakt uzyskania żądanej informacji publicznej, jednakże dopiero po wniesieniu skargi. Wobec tego wniósł o uznanie, iż na dzień wniesienia skargi strona przeciwna pozostawała w bezczynności, zasądzenie od strony przeciwnej kosztów postępowania oraz umorzenie postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. 2012, poz. 270, dalej: p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1- 4a p.p.s.a., w tym aktów i czynności z zakresu administracji publicznej. Uwzględniając skargę w tym przypadku, w myśl art. 149 p.p.s.a., sąd administracyjny zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa, a nadto rozstrzygnięcia kwestii, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
Przedmiotem kontroli w rozpatrywanej sprawie jest kwestia bezczynności organu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej na wniosek, na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112 poz. 1198, dalej: u.d.i.p.). Udzielenie informacji publicznej ma charakter czynności materialno-technicznej, pozostającej czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, o jakiej mowa w 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., zaś nieudzielenie takiej informacji jest jedną z postaci bezczynności podlegającej zaskarżeniu do sądu administracyjnego wedle art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. (por. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2006 r., l OSK 601/05, LEX nr 236545).
W pierwszym rzędzie przyjdzie zauważyć, iż wniosek skarżącego z dnia 21 stycznia 2012 r. dotyczy informacji publicznej, jak również adresat tego wniosku – Miejski Zakład Komunikacyjny w B., jako zakład budżetowy miasta wykonujący zadania operatora publicznego transportu zbiorowego w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt. 8 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2011 r., Nr 5, poz. 13), jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia takiej informacji (art. 4 ust. 1 pkt. 1 u.d.i.p.). Co za tym idzie, bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku powinien informację taką udostępnić.
Udostępnienie żądanej informacji nastąpiło z naruszeniem wskazanego wyżej terminu w dniu 20 marca 2012 r., po wniesieniu skargi przez A.K.
Zważyć przyjdzie, iż celem podejmowania przez sąd administracyjny kontroli bezczynności organu administracyjnego jest stwierdzenie czy rzeczywiście mamy do czynienia z bezczynnością oraz doprowadzenie do podjęcia przez organ pozostający w bezczynności prawem przewidzianych działań. Zgodnie bowiem z brzmieniem art.149 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność organów administracyjnych zobowiązuje je do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa.
Jak wynika z akt sprawy oraz odpowiedzi na skargę i z pisma skarżącego z dnia 27 marca 2012 r. nie budzi wątpliwości fakt, iż w chwili orzekania przez Sąd bezczynność Zakładu, która była przedmiotem zaskarżenia, nie zachodzi, a żądana przez skarżącego informacja publiczna została udzielona. Z chwilą udzielenia informacji publicznej w zakresie żądanym przez A.K. bezczynność tego Zakładu względem skarżącego ustała. Nie można bowiem zobowiązać określonego podmiotu do dokonania czynności (udzielenia informacji publicznej) jeżeli czynność ta została już dokonana. Tym samym w dacie orzekania przez Sąd w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw do stwierdzenia bezczynności Zakładu.
Stosownie do dyspozycji przepisu art. 54 § 3 p.p.s.a. organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Organ, którego działanie zaskarżono uwzględnił skargę w całości, zatem postępowanie stało się bezprzedmiotowe i jako takie podlegało umorzeniu nas podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z § 2 p.p.s.a.