Uzasadnienie
H.H. pismem z dnia 20 września 2011 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na "przewlekłość i bezczynność" Prezydenta Miasta B. Podkreślił, że zwracał się wielokrotnie do Prezydenta z różnymi prośbami i wnioskami w trybie art. 73 § 1 i 2 k.p.a, lecz do dnia sporządzenia skargi nie otrzymał informacji lub odpowiedzi w tych sprawach.
W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu wniósł o jej odrzucenie. Podniósł, że sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest rozpatrywana przez tut. Sądu pod sygn. akt IV SAB/GI 8/11. Ponadto podkreślił, że skarżący nie wystąpił z zażaleniem na niezałatwienie sprawy w terminie w trybie art. 37 § 1 k.p.a. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. Dodał również, że skoro skarżący nie wyczerpał środków zaskarżenia takich jak zażalenie, równocześnie wnosi skargę na czynności organu, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, twierdząc, że organ ten dopuścił się bezczynności – to przed wniesieniem skargi powinien wezwać na piśmie Prezydenta Miasta B. do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 52 § 3 tej ustawy, czego nie uczynił. Jednocześnie wyjaśniono, że przed wniesieniem skargi H.H. złożył do organu kilka pism w sprawie mieszkaniowej, na które każdorazowo otrzymał odpowiedź ze strony służb gminnych.
W odpowiedzi na wezwanie Sądu dotyczące sprecyzowania przedmiotu zaskarżenia H.H. pismem z dnia 23 listopada 2011 r. poinformował, że skarga dotyczy przewlekłego prowadzenia postępowania przez Prezydenta Miasta B. w sprawie przydzielenia lokalu mieszkalnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot, oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejś z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do odrzucenia skargi.
Zakres właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określa art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w skrócie: P.p.s.a, zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne akty lub czynności niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organów w przypadkach określonych w pkt 1-4.
Z przywołanego wyżej art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. wynika, że skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania organu jest dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, określone postanowienia oraz akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, a więc aktów i czynności wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a. Z przepisu tego wynika jednocześnie, że niedopuszczalna jest skarga na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 5 -7 P.p.s.a.
Przedmiotem skargi H.H. jest przewlekłość postępowania Prezydenta Miasta B. w sprawie realizacji wniosku skarżącego o przydział lokalu mieszkalnego.
Zagadnienie dotyczące charakteru uprawnień do umieszczenia na liście osób uprawnionych do zawarcia umowy najmu lokalu z zasobów mieszkaniowych gminy było przedmiotem uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lipca 2008 r. I OPS 4/08 (ONSAiWSA 2008 r. nr, poz. 90), w której przyjęto, że akt organu gminy dotyczący zakwalifikowania i umieszczenia na liście osób oczekujących na najem lokalu mieszkaniowego z zasobu gminy jest aktem z zakresu administracji publicznej, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 6 P.p.s.a. (tak też Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 22 lipca 2010 r. sygn. akt I OSK 362/10). Tymczasem skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. nie obejmuje aktów organów jednostek samorządu terytorialnego, których dotyczy art. 3 § 2 pkt 6 P.ps.a.
Wobec powyższego na zasadzie wyżej cytowanych przepisów sądy administracyjne nie są władne objąć kontrolą legalności przewlekłości postępowania organów samorządowych w sprawach przydziału lokalu czy też umieszczenia na liście osób oczekujących na lokal mieszkalny.
Na marginesie już tylko podkreślić należy, że gdyby wniosek o przydział lokalu dotyczył w istocie realizacji uprawnienia przez osobę zakwalifikowaną i wpisaną na listę oczekujących na najem lokalu, to jego realizacja odbywa się w drodze zawarcia umowy cywilnoprawnej. Tymczasem spory na tym tle mogą być rozpatrywane tylko przez sądy powszechne, co także czyniłoby niedopuszczalną skargę w tak zakreślonym przedmiocie ze względu na brak właściwości sądów administracyjnych.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 P.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach orzekł jak na wstępie.