Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicachz 9 maja 2017 r., sygn. akt IV SAB/Gl 67/17

Uzasadnienie

W dniu 22 września 2016 r. G. G., reprezentowana przez kuratora – B. B., złożyła wniosek o zwrot kosztów świadczeń opieki zdrowotnej, będących świadczeniami gwarantowanymi, udzielonych na terytorium innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej, domagając się zwrotu kwoty 1.960 zł za świadczenie udzielone w Republice Czeskiej w dniu 25 listopada 2015 r. Do wyżej wymienionego wniosku dołączono: dwie faktury wystawione przez A z siedzibą w M., opis leczenia wraz z jego tłumaczeniem na język polski, pismo zarządu A z dnia [...] r., poświadczoną notarialnie kopię orzeczenia lekarza orzecznika ZUS w sprawie ustalenia niezdolności do samodzielnej egzystencji G. G. oraz poświadczoną notarialnie kopię zaświadczenia Sądu Rejonowego w B. sygn. akt [...] o ustanowieniu B. B. opiekunem dla całkowicie ubezwłasnowolnionej G. G. Pismem z dnia [...] r. Dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ w K. wezwał B. B., w terminie 14 dni, do uzupełnienia załączonej do powyższego wniosku dokumentacji medycznej poprzez nadesłanie oryginału lub kopii potwierdzonej za zgodność z oryginałem:

1. – opisu wstępnego badania stomatologicznego, jakie zostało u G. G. przeprowadzone na terenie Czech, w szczególności określenie status zębowego, diagramu i opisu stanu higieny jamy ustnej,
2. – dokumentacji z wykonanych procedur medycznych wg ICD 9 wraz z umiejscowieniem obszarów wykonanych świadczeń, przykładowo z podaniem numeru zęba oraz postawionych rozpoznań wg ICD 10.

Jednocześnie poinformowano, że dokumentacja powinna być autoryzowana przez lekarza wykonującego świadczenia, z podaniem jego imienia, nazwiska i prawa do wykonywania zawodu a zarazem wyjaśniono, iż uzupełnienie dokumentacji jest niezbędne w celu wykonania prawidłowej wyceny udzielonych świadczeń.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie w dniu 27 października 2016 r. wpłynęło do siedziby organu, niepodpisane pismo z dnia [...] r., do którego dołączono kartę choroby pacjenta – G. G., stanowiącą wydruk z programu [...], który został potwierdzony przez dr. A. J. P. Pismem z dnia [...] r. Dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ w K. zwrócił się do Kancelář zdravotního pojištění w Czechach o potwierdzenie, czy dr. A. J. P., udzielająca świadczeń stomatologicznych w znieczuleniu ogólnym w placówce [...] O., posiada prawo do wykonywania zawodu na terenie Czech. Równocześnie organ wskazał, iż na podstawie złożonych dokumentów nie ma możliwości zweryfikowania kwalifikacji osoby udzielającej świadczeń medycznych.

Następnie pismem z dnia [...] r. Dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ w K. poinformował B. B., że ze względu na charakter sprawy termin na rozpatrzenie wniosku określony w art. 42d ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych został przedłużony do dnia 21 grudnia 2016 r.

W odpowiedzi na pismo z dnia [...] r. Česká Stomatologická Komora pismem z dnia [...] r., które wpłynęło do siedziby organu w dniu 15 grudnia 2016 r., wyjaśniła, że stomatolog dr. A. J. P. posiadała prawo do wykonywania zawodu na terenie Czech w okresie od 20 września 2015 r. do 20 września 2016 r.

Natomiast w dniu 14 grudnia 2016 r. G. G., reprezentowana przez adwokata R. R., złożyła zażalenie na niezałatwienie w terminie wniosku o zwrot kosztów świadczeń opieki zdrowotnej. W uzasadnieniu zażalenia wskazano, iż wszelkie braki w dokumentacji zostały uzupełnione w terminie a zatem zdaniem pełnomocnika "decyzja powinna zostać wydana w terminie 60 dni od złożenia wniosku z uwzględnieniem kilkudniowego zawieszenia tego terminu z powodu wezwania z dnia [...] r." Ponadto w ocenie pełnomocnika stopień skomplikowania sprawy, ani pod względem prawnym, ani też medycznym nie uzasadnia wydania decyzji w terminie określonym w art. 42d pkt 14 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych.

W międzyczasie pismem z dnia [...] r. Dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ w K. poinformował B. B., że ze względu na prowadzone postępowanie wyjaśniające z Krajowym Punktem Kontaktowym na terenie Czech, termin na rozpatrzenie wniosku z dnia [...] r. został przedłużony do dnia 20 stycznia 2017 r.

Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia uznał powyższe zażalenie za nieuzasadnione.

W uzasadnieniu postanowienia wyjaśnił, że skoro Dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ w K. skierował zapytanie do Kancelář zdravotního pojištění w Czechach, czyli podmiotu, który zgodnie z informacją umieszczoną na oficjalnym portalu Unii Europejskiej (Europa.eu), pełni funkcję czeskiego punktu kontaktowego do spraw transgranicznej opieki zdrowotnej, to termin załatwienia sprawy powinien zostać określony na podstawie art. 42d ust. 15 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. Następnie wskazał, iż w dniu 22 września 2016 r. wszczęto postępowanie w sprawie zwrotu kosztów świadczeń opieki zdrowotnej, będących świadczeniami gwarantowanymi, udzielonych na terytorium innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej.

Tym samym decyzja w sprawie tego wniosku powinna zostać wydana do dnia 22 marca 2017 r. Wobec tego, w ocenie Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia, Dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ w K. nie przekroczył sześciomiesięcznego terminu na załatwienie sprawy. Jednocześnie stwierdził, że Dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ w K. podejmował czynności zmierzające do załatwienia sprawy, w szczególności ustalił w dniu 29 września 2016 r., iż G. G. posiadała prawo do świadczeń zdrowotnych w dniu udzielenia jej tych świadczeń w placówce A O. oraz wezwał wnioskodawcę do uzupełnienia dokumentacji medycznej. Poza tym dodał, że wnioskodawczyni była informowana, iż sprawa nie zostanie załatwiona w terminie określonym w art. 42d ust. 13 i ust. 14 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych.

Następnie pismem z dnia [...] r. Dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ w K. poinformował B. B., że ze względu na charakter sprawy termin na rozpatrzenie wniosku określony w art. 42d ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych został przedłużony do dnia 18 lutego 2017 r.

W piśmie z dnia [...] r. Dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ w K. wezwał B. B., w terminie 14 dni, do dostarczenia pisemnego wyjaśnienia od świadczeniodawcy, który sporządził dokumentację z leczenia, rozbieżności pomiędzy fakturą a dokumentacją medyczną (diagramem) z której wynika, że:

1. – złogi nazębne występowały w 1 możliwym do rozliczenia obrębie jamy ustnej (1 raz w ½ łuku zębowego),
2. – udzielono procedurę 23.1604 - płukanie kieszonki dziąsłowej i aplikacji leku na usuniętym zębie.

Jednocześnie poinformowano, że wyjaśnienia powinny zostać podpisane przez lekarza, który wykonał świadczenia, ze wskazaniem imienia, nazwiska i prawa do wykonywania zawodu a zarazem podkreślono, iż uzupełnienie dokumentacji jest niezbędne w celu wykonania prawidłowej wyceny udzielonych świadczeń na terenie Republiki Czeskiej. Ponadto stwierdzono, że dokumentację sporządzoną w języku czeskim należy przetłumaczyć na język polski, jednakże tłumaczenie to nie musi być sporządzone przez tłumacza przysięgłego. Następnie podniesiono, iż w razie niedostarczenia w podanym terminie stosownych wyjaśnień zostanie wydana decyzja administracyjna o odmowie zwrotu kosztów świadczeń opieki zdrowotnej, co do których powstały wskazane powyżej rozbieżności. Równocześnie organ przedłużył termin na rozpatrzenie wniosku do dnia 17 marca 2017 r.

Pismem z dnia [...] r. G. G., reprezentowana przez adwokata R. R., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ w K. w przedmiocie rozpoznania wniosku o zwrot kosztów świadczeń opieki zdrowotnej udzielonych za granicą, zarzucając organowi naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 8, art. 12, art. 35 § 1 i 4 k.p.a. oraz wnosząc o:

1. – zobowiązanie organu do wydania decyzji w terminie 14 dni od daty doręczenia przez sąd akt organowi,
2. – orzeczenie w oparciu o art. 149 § 1 P.p.s.a., że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa,
3. – zobowiązanie organu do pociągnięcia do odpowiedzialności dyscyplinarnej pracownika winnego niezałatwienie sprawy w terminie,
4. – przyznanie od organu na rzecz skarżącej odpowiedniej sumy pieniężnej na podstawie art. 149 § 2 P.p.s.a. w wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a.,
5. – zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania, według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik wskazał, że organ był zobowiązany załatwić sprawę bez zbędnej zwłoki i nawet w sytuacji, gdy sprawa wymagała przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego to załatwienie jej powinno nastąpić nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Następnie oświadczył, iż skoro organ nie rozpoznał sprawy w ustawowo przewidzianym terminie oraz nie dokonywał czynności zmierzających do jej zakończenia to skarżąca wniosła, w trybie art. 37 § 1 k.p.a., zażalenie do Centrali Narodowego Funduszu Zdrowia na niezałatwienie sprawy w terminie.

Jednocześnie pełnomocnik stwierdził, że [...] Wojewódzki Oddział NFZ w K. do dnia sporządzenia skargi nie wydał stosownego aktu administracyjnego a zatem od dnia złożenia wniosku do chwili obecnej sprawa nie została rozpoznana. Tym samym zdaniem pełnomocnika organ naruszył art. 35 § 1 i 4, art. 8 oraz art. 12 § 1 k.p.a. Następnie adwokat R. R. podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zażaleniu z dnia [...] r., że postępowanie administracyjne toczyło się z uchybieniem ustawowych terminów. Poza tym podkreślił, iż organ miał prawo żądać przedłożenia dokumentów uzupełniających wniosek o zwrot kosztów świadczenia opieki zdrowotnej oraz miał prawo przeprowadzić postępowanie wyjaśniające, jednakże ze względu na stopień skomplikowania sprawy, zarówno pod względem medycznym jak i prawnym, nie można w jego ocenie usprawiedliwić nierozpoznania sprawy aż do chwili obecnej. Zdaniem pełnomocnika, uwzględniając zakres postępowania i czynności wykonywane przez organ w trakcie jego trwania, decyzja powinna zostać wydana w ubiegłym roku kalendarzowym.

Dodał również, że w jego opinii niektóre wezwania organu nie miały charakteru merytorycznego, nie wnosiły niczego nowego do sprawy, a ponadto nie stanowiąc elementu koniecznego wniosku nie były niezbędne do jego rozstrzygnięcia. Następnie stwierdził, że kilkakrotne wzywanie strony o przedłożenie różnych dokumentów może być uzasadnione w wyjątkowych wypadkach, lecz co do zasady organ powinien wzywać stronę o uzupełnienie wniosku tylko raz. Poza tym wskazał, że sam fakt zwrócenia się do punktu kontaktowego nie może usprawiedliwiać wydania decyzji aż po sześciu miesiącach od wpływu wniosku, co zresztą jeszcze nie nastąpiło, zwłaszcza gdy odpowiedź z tego punktu zostanie udzielona w odpowiednio krótkim terminie. Równocześnie pełnomocnik podniósł, iż w związku z wniesionym zażaleniem nastąpiła konieczność przekazania akt sprawy jednakże jego zdaniem nie było przeszkód aby organ wykonał kopię tych akt, co umożliwiłoby równoczesne przygotowywanie projektu decyzji.

W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu wniosła o jej oddalenie. Równocześnie wskazała, iż uwzględniając specyfikę postępowania związanego z rozpatrywaniem wniosków o zwrot kosztów świadczenia opieki zdrowotnej, które wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, wprowadzono w zakresie terminów rozpoznawania spraw normy szczególne, odmienne od określonych w przepisach kodeksu postępowania administracyjnego. Owszem ustawodawca wprowadził podstawowy 30-dniowy termin, w którym decyzja powinna być wydana, liczony od dnia wszczęcia postępowania, czyli od daty doręczenia organowi żądania skarżącej jednakże pełnomocnik zastrzegła, że wniosek o zwrot powyższych kosztów musi spełniać warunki formalne, a ponadto muszą być do niego załączone określone dokumenty, bez których postępowanie nie może być wszczęte i wnioskowi nie może być nadany dalszy bieg.

Następnie wyjaśniła, iż szczególne wymagania dotyczące wniosku zostały określone w ustawie o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oraz dodała, że jeśli zajdzie konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, w szczególności prowadzenia korespondencji ze świadczeniobiorcą lub inną instytucją krajową, zbierania dowodów, informacji i wyjaśnień, wydanie decyzji o zwrocie lub odmowie zwrotu kosztów powinno nastąpić w terminie 60 dni od wszczęcia postępowania. Jednakże zastrzegła, że do tego terminu nie jest wliczany ani okres upływający od dnia wezwania świadczeniobiorcy do uzupełnienia wniosku do dnia otrzymania tego uzupełnienia albo do dnia bezskutecznego upływu terminu wyznaczonego na uzupełnienie wniosku, ani też okres upływający od dnia wysłania zapytania do instytucji krajowej do dnia otrzymania odpowiedzi tej instytucji. Poza tym pełnomocnik podkreśliła, iż w razie gdy rozpatrzenie wniosku o zwrot kosztów wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego przy udziale krajowego punktu kontaktowego do spraw transgranicznej opieki zdrowotnej, działającego w innym niż Polska państwie członkowskim UE, termin wydania decyzji o zwrocie kosztów albo odmowie zwrotu kosztów wynosi 6 miesięcy od dnia wszczęcia postępowania.

Równocześnie podniosła, że gdyby pomimo upływu 6-miesięcznego terminu nie dokonano ustaleń pozwalających na jednoznaczne określenie kwoty, zwrot kosztów następuje niezwłocznie po upływie tego terminu w wysokości odpowiadającej kwocie, którą należy uznać w danym przypadku za najbardziej prawdopodobną podstawę zwrotu kosztów, zgodnie z zasadą rozstrzygania wątpliwości na korzyść świadczeniobiorcy. Następnie pełnomocnik wyjaśniła, iż skoro organ skierował zapytanie do czeskiego punktu kontaktowego do spraw transgranicznej opieki zdrowotnej to termin załatwienia sprawy został określony zgodnie z art. 42d ust. 15 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych.

Wobec tego zdaniem pełnomocnika nie doszło do bezczynności organu a ewentualne niezałatwienie sprawy w terminie nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa albowiem organ podejmował wszelkie czynności zmierzające do załatwienia sprawy. Następnie pełnomocnik stwierdziła, że sprawa o zwrot kosztów świadczeń opieki zdrowotnej udzielonych za granicą charakteryzuje się tym, iż Narodowy Fundusz Zdrowia dokonuje kwalifikacji świadczenia, będącego przedmiotem wniosku o zwrot kosztów, mając jedynie do dyspozycji dokumentację medyczną i fakturę przedstawioną przez stronę.

W konsekwencji powyższego, ustalenie stanu faktycznego wymaga niejednokrotnie przeprowadzenia licznych wyjaśnień. Jednocześnie wskazała, iż Narodowy Fundusz Zdrowia zobowiązany jest do ustalenia świadczenia najbardziej zbliżonego pod względem medycznym do świadczenia udzielonego w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, spośród świadczeń finansowanych przez organ na terenie kraju. Następnie pełnomocnik podkreśliła, że załączona do wniosku z dnia [...] r. dokumentacja była niepełna i w części niejasna. Dodała również, iż nierzetelne działanie skarżącej przejawiające się chociażby w przedłożeniu niepełnej dokumentacji stanowi okoliczność przemawiającą przeciwko przyznaniu od organu na jej rzecz odpowiedniej sumy pieniężnej na podstawie art. 149 § 2 P.p.s.a. Podsumowując pełnomocnik poniosła, że w dniu złożenia skargi termin 6-miesięczny jeszcze nie upłynął natomiast skarżąca była informowana, iż sprawa nie zostanie załatwiona w terminie określonym w art. 42 ust. 13 i 14 wskazanej powyżej ustawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 cytowanego artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie wyżej wymieniona kontrola, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów.

W tym miejscu należy wyjaśnić, że w przypadku skargi na bezczynność organu przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Instytucja skargi na bezczynność organu ma zatem na celu ochronę praw strony przez doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

Poza tym należy wskazać, iż Sąd ocenia skargę na bezczynność na moment jej wniesienia, niemniej zobowiązany jest również uwzględnić wszelkie okoliczności zaistniałe od tego zdarzenia prawnego do chwili orzekania.

Przedmiotem skargi wniesionej w niniejszej sprawie jest bezczynność Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ w K., polegająca na nierozpoznaniu wniosku skarżącej z dnia [...] r. o zwrot kosztów świadczeń opieki zdrowotnej udzielonych za granicą.

Materialnoprawną podstawę działania wyżej wymienionego organu administracji stanowią przepisy ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1793), zwanej dalej w skrócie "ustawą". Zgodnie z art. 42a pkt 1 ustawy Fundusz finansuje koszty świadczeń opieki zdrowotnej udzielonych poza granicami kraju na zasadzie zwrotu kosztów, o którym mowa w art. 42b. Następnie art. 42b ust. 1 ustawy stanowi, że świadczeniobiorca jest uprawniony do otrzymania od Funduszu zwrotu kosztów świadczenia opieki zdrowotnej, będącego świadczeniem gwarantowanym, udzielonego na terytorium innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej, zwanego dalej "zwrotem kosztów".

Natomiast według art. 15 ust. 2 pkt 7 ustawy świadczeniobiorcy przysługują świadczenia gwarantowane z zakresu leczenia stomatologicznego. Ponadto art. 42d ust. 1 ustawy mówi, że decyzję administracyjną w sprawie zwrotu kosztów wydaje, na wniosek świadczeniobiorcy lub jego przedstawiciela ustawowego, zwany dalej "wnioskiem o zwrot kosztów", dyrektor oddziału wojewódzkiego Funduszu właściwego ze względu na miejsce zamieszkania świadczeniobiorcy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Jednocześnie zgodnie z art. 42d ust. 12 - ust. 17 oraz ust. 19 ustawy wniosek o zwrot kosztów składa się w terminie 6 miesięcy od dnia wystawienia rachunku za świadczenie opieki zdrowotnej, którego dotyczy ten wniosek. W przypadku gdy rozpatrzenie wniosku o zwrot kosztów nie wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, decyzję, o której mowa w ust. 1 albo 2, wydaje się w terminie 30 dni od dnia wszczęcia postępowania.

Jednakże w razie gdy rozpatrzenie wniosku o zwrot kosztów wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, wydanie decyzji, o których mowa w ust. 1 i 2, następuje w terminie 60 dni od dnia wszczęcia postępowania. Natomiast w razie gdy postępowanie wyjaśniające wymaga uzupełnienia przez świadczeniobiorcę albo jego przedstawiciela ustawowego wniosku o zwrot kosztów lub prowadzenia korespondencji z instytucją krajową, do tego terminu nie wlicza się okresu: 1) od dnia wezwania do uzupełnienia wniosku do dnia otrzymania tego uzupełnienia przez oddział wojewódzki Funduszu albo do dnia bezskutecznego upływu terminu wyznaczonego na uzupełnienie wniosku o zwrot kosztów;

1. 2) od dnia wysłania zapytania do instytucji krajowej do dnia otrzymania przez oddział wojewódzki Funduszu odpowiedzi tej instytucji. Ponadto w razie gdy rozpatrzenie wniosku o zwrot kosztów wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego przy udziale krajowego punktu kontaktowego do spraw transgranicznej opieki zdrowotnej, działającego w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim Unii Europejskiej, zwrot kosztów albo wydanie decyzji odmawiającej zwrotu kosztów następuje w terminie 6 miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Jeżeli w powyższym terminie nie dokonano ustaleń pozwalających na jednoznaczne określenie kwoty zwrotu kosztów należnej świadczeniobiorcy, zwrot kosztów następuje niezwłocznie po upływie tego terminu w wysokości odpowiadającej kwocie, którą należy uznać w danym przypadku za najbardziej prawdopodobną podstawę zwrotu kosztów. W postępowaniu wątpliwości rozstrzyga się na korzyść świadczeniobiorcy. Rozpoczęcie rozpatrywania wniosków o zwrot kosztów następuje zgodnie z kolejnością wpływu do właściwego oddziału wojewódzkiego Funduszu. Zwrot kosztów następuje w terminie 7 dni od dnia powzięcia przez oddział wojewódzki Funduszu wiadomości o tym, że decyzja, o której mowa w ust. 1, stała się ostateczna, z zastrzeżeniem art. 42h ust.
2. 1. Natomiast od decyzji, o których mowa w ust. 1 i 2, przysługuje odwołanie do Prezesa Funduszu.

Z akt administracyjnych sprawy wynika, że w dniu 22 września 2016 r. wpłynął do siedziby organu wniosek B. B. o zwrot kosztów świadczeń opieki zdrowotnej, związanych z leczeniem stomatologicznym, udzielonych G. G. w Czechach. Następnie w dniu 20 października 2016 r. organ wezwał kuratora skarżącej o uzupełnienie dokumentacji medycznej dołączonej do powyższego wniosku. W dniu 27 października 2016 r. wnioskodawczyni udzieliła odpowiedzi na to wezwanie. Ponadto w dniu 15 listopada 2016 r. organ zwrócił się do czeskiego punktu kontaktowego do spraw transgranicznej opieki zdrowotnej, w celu weryfikacji kwalifikacji osoby, która udzieliła skarżącej świadczeń medycznych. Odpowiedź na wyżej wymienione wezwanie wpłynęła do siedziby organu w dniu 15 grudnia 2016 r. Jednocześnie w dniu 14 grudnia 2016 r. do Centrali NFZ wpłynęło zażalenie pełnomocnika skarżącej na niezałatwienie sprawy w terminie, które prezes NFZ uznał za niezasadne postanowieniem z dnia [...] r. Poza tym w dniu 21 lutego 2017 r. organ wysłał do kuratora skarżącej wezwanie o wyjaśnienie rozbieżności pomiędzy fakturą a dokumentacją medyczną.

Natomiast pismem z dnia [...] r., [...] r., [...] r. i [...] r. organ poinformował kuratora skarżącej o przedłużeniu terminu do załatwienia wniosku o zwrot kosztów świadczeń opieki zdrowotnej odpowiednio do dnia 21 grudnia 2016 r., 20 stycznia 2017 r., 18 lutego 2017 r. i 17 marca 2017 r.

W tym miejscu należy podkreślić, że o bezczynności organu administracji publicznej, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. możemy mówić, wtedy gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia, innego aktu lub też nie podjął stosownej czynności.

W związku z powyższym zdaniem Sądu Dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ w K. dopuścił się bezczynności albowiem nie wydał decyzji o przyznaniu bądź odmowie przyznania zwrotu kosztów świadczeń opieki zdrowotnej udzielonych skarżącej za granicą w termie 6-miesięcy od dnia wszczęcia postępowania w sprawie, czyli od dnia złożenia wniosku z dnia [...] r. Tym samym, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a., orzeczono jak w pkt 1 sentencji.

Następnie należy wyjaśnić, iż Sądowi jest wiadome z urzędu, na podstawie oświadczenia pełnomocnika organu złożonego do protokołu rozprawy w sprawie o sygn. akt IV SAB/Gl 58/17, że długotrwałość postępowania administracyjnego wynikała z ilości spraw 321 (łącznie 8.387 spraw o wartości 80 mln zł) w zakresie usług stomatologicznych wykonywanych w jednej placówce medycznej o nazwie A w O. Jednocześnie pełnomocnik wyjaśniła, że z uwagi na wątpliwości wynikające ze złożonych wniosków, przykładowo wniosek dotyczył osoby nieżyjącej, organ złożył pół roku temu doniesienie do prokuratury jednakże do chwili obecnej nie zapadło rozstrzygnięcie. Ponadto pełnomocnik stwierdziła, iż w większości usługi medyczne dotyczyły osób ubezwłasnowolnionych, względnie o znacznym stopniu niepełnosprawności, praktycznie wszystkich mieszkańcy domów pomocy społecznej z terenu południa [...].

Wobec tego w ocenie Sądu nie można przyjąć, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. A zatem, w oparciu o art. 149 § 1a P.p.s.a., orzeczono jak w pkt 2 sentencji.

Następnie, działając na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a., Sąd zobowiązał organ do załatwienia wniosku skarżącej z dnia [...] r., o czym należało orzec jak w pkt 3 sentencji.

Jednocześnie Sąd uznał, że w sprawie nie ma podstaw żeby przyznać na rzecz skarżącej od organu sumę pieniężną i dlatego orzeczono jak w pkt 4 sentencji, w oparciu o art. 149 § 2 P.p.s.a.

Natomiast o kosztach postępowania (pkt 5 sentencji), orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a.