Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] J.J. wniósł skargę na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy P. w przedmiocie informacji publicznej, wnosząc o ustalenie stanu bezczynności, zobowiązanie strony przeciwnej do dokonania czynności udostępnienia informacji publicznej lub uznanie uprawnienia skarżącego do uzyskania wnioskowanej informacji oraz zwrot kosztów postępowania.
Burmistrz Miasta i Gminy P. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie ze względu na niewyczerpanie przez J.J. środka zaskarżenia w postaci zażalenia z art. 37 k.p.a. W uzasadnieniu wskazał także, żądana informacja, po usunięciu przeszkód technicznych, został udostępniona skarżącemu.
Pismem procesowym z dnia [...] skarżący podtrzymał swoją skargę oraz wniósł o uznanie, iż strona przeciwna pozostawała w bezczynności. W odpowiedzi na zarzut Burmistrza dotyczący braku wyczerpania środka zaskarżenia podniósł, iż w sprawach z zakresu bezczynności w udostępnianiu informacji publicznej wskazany przez niego środek nie znajduje zastosowania. Odnosząc się do udzielenia mu wnioskowanej informacji publicznej zauważył, iż stanowi to podstawę do uwzględnienia przez Burmistrza skargi w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a. Przyczyna bezczynności, jak twierdzi, dalej istnieje.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Na wstępie wskazać należy, iż sądy administracyjne dokonują wyłącznie kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów we wskazanych ustawą przypadkach (art.3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.,, dalej; p.p.s.a.). Dlatego też przedmiotem kontroli Sądu w przedmiotowej sprawie jest wyłącznie bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy P. Celem podejmowania przez sąd administracyjny kontroli bezczynności organu administracyjnego jest stwierdzenie czy rzeczywiście mamy do czynienia z bezczynnością oraz doprowadzenie do podjęcia przez organ pozostający w bezczynności prawem przewidzianych działań (np. wydania aktu lub podjęcia czynności). Zgodnie bowiem z brzmieniem art.149 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność organów administracyjnych zobowiązuje je do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa.
Jak wynika z akt sprawy oraz odpowiedzi na skargę i z pisma skarżącego z dnia [...] nie budzi wątpliwości fakt, iż w chwili orzekania przez Sąd bezczynność organu, która była przedmiotem zaskarżenia nie zachodzi, a żądana przez skarżącego informacja publiczna została udzielona. Z chwilą udzielenia przez Burmistrza Miasta Gminy P. informacji publicznej w zakresie żądanym przez skarżącego tj. wykazu uchwał Rady Miejskiej w P. za lata 1990-2009 oraz uchwała Zarządu Miasta i Gmin y P. za lata 1990-2002, bezczynność tego organu względem skarżącego ustała. Nie można bowiem zobowiązać organu administracyjnego do dokonania czynności (udzielenia informacji publicznej) jeżeli czynność ta została już dokonana. Tym samym w dacie orzekania przez Sąd w przedmiotowej sprawie nie można było zarzucić Burmistrzowi Miasta i Gminy P. bezczynności. W konsekwencji postępowanie w sprawie należało umorzyć.
Stosownie do dyspozycji przepisu art. 54 § 3 p.p.s.a. organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Organ, którego działanie zaskarżono uwzględnił skargę w całości, zatem postępowanie stało się bezprzedmiotowe.
W związku z powyższym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach działając na podstawie przepisu art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. umorzył postępowanie sądowe jako bezprzedmiotowe.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 201 § 1 p.p.s.a.