Uzasadnienie
W piśmie przesłanym pocztą elektroniczną w dniu 11 lutego 2016 r. skarżąca R.P. zwróciła się do Starosty C. z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej poprzez przesłanie na jej adres mailowy, umów cywilnych zawartych przez powiat z adwokatem lub radcą prawnym albo z kancelarią adwokatów, radców prawnych albo kancelarią adwokatów i radców prawnych dotyczących stałej obsługi prawnej powiatu w okresie obowiązywania rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
Następnie w dniu 26 lutego 2016 r. strona skarżąca - reprezentowana przez adwokata - wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność wymienionego organu podnosząc, że w terminie przewidzianym ustawą organ nie udostępnił informacji w żądanej formie, ani też nie wydał decyzji o odmowie jej udzielenia, ewentualnie o umorzeniu postępowania w przypadku zaistnienia okoliczności z art. 14 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W zakresie kosztów podniosła, że na podstawie § 16 zd. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie, zgodnie z umową, jest ona obciążona kosztami zastępstwa procesowego w wysokości sześciokrotności stawki minimalnej za czynności adwokackie w przedmiotowej sprawie.
W piśmie z dnia 3 marca 2016 r. organ poinformował, że Powiat C. nie zawierał umów cywilnych z adwokatem, radcą prawnym, czy też z kancelarią adwokatów i radców prawnych i dlatego też nie ponosił żadnych kosztów z tego tytułu. Dodał, że obsługą prawną urzędu zajmowali się i nadal zajmują się radcowie prawni zatrudnieni na podstawie umowy o pracę.
W odpowiedzi na skargę organ wskazał, że uwzględnia skargę w całości i wnosi o odstąpienie od zasądzenia kosztów zastępstwa przysługujących pełnomocnikowi wykonującemu zawód adwokata i dodał, że kwestionuje żądaną w pkt trzecim skargi kwotę 2880 zł tytułem kosztów adwokackich. Podkreślił, że niezbędny nakład pracy adwokata w tej sprawie i wkład pracy nie jest zbyt wysoki, tym bardziej, że organ uznał w całości skargę za zasadną.
W piśmie z dnia 23 maja 2016 r. pełnomocnik skarżącej potwierdził, że organ udzielił informacji publicznej w dniu 4 marca 2016 r. o godz. 13.41.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie podkreślenia wymagało, że na podstawie art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która według art. 1 § 2 tej ustawy – co do zasady - sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.
Natomiast zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a cytowanego art. 3 § 2 tej ustawy.
W art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. zostały zaś wymienione – inne niż określone w pkt 1 – 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w Kodeksie postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI Ordynacji podatkowej oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.
Ponadto dodać należało, że według art. 149 § 1 P.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: - 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; - 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; - 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.
Jednocześnie sąd – na podstawie art. 149 § 1a P.p.s.a. - stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
W niniejszej sprawie skarga dotyczy bezczynności Starosty C. w kwestii wniosku strony skarżącej o udostępnienie informacji publicznej w zakresie przesłania umów cywilnych zawartych przez powiat z adwokatem lub radcą prawnym albo z kancelarią adwokatów, radców prawnych albo kancelarią adwokatów i radców prawnych dotyczących stałej obsługi prawnej powiatu w okresie obowiązywania rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
Z akt administracyjnych wynika, że wnioskowana informacja publiczna została udostępniona stronie skarżącej, z tym, że pismo organu w tym przedmiocie, zostało przesłane pocztą elektroniczną dopiero w dniu 4 marca 2016 r. Wobec tego nie ulega wątpliwości, że w wymienionej dacie, organ przerwał swoją bezczynność.
Jednakże nastąpiło to już po dacie wpływu skargi do organu i z naruszeniem terminu określonego w art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2015 r., poz. 2058 ze zm.), według którego – z zastrzeżeniem wyjątków wymienionych w tym przepisie - udostępnienie informacji publicznej na wniosek, następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku.
Podkreślenia zatem wymagało, że według utrwalonej linii orzecznictwa, w przypadku skargi na bezczynność organu, gdy określony akt lub czynność zostały dokonane po wniesieniu skargi, ale przed jej rozpatrzeniem przez sąd, postępowanie sądowe podlega umorzeniu jako bezprzedmiotowe (por. uchwała NSA z 26 listopada 2008 r., l OPS 6/08, jak również wcześniejsze postanowienia NSA z 16 marca 2000 r., l SAB 201/99, WSA w Gdańsku z 13 lutego 2008 r., II SAB/Gd 38/07).
Na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., sąd wydaje bowiem postanowienie o umorzeniu postępowania w sytuacji, gdy postępowanie to stało się bezprzedmiotowe z przyczyn innych niż wymienione w pkt 1 i pkt 2 tego przepisu.
Z powyższego powodu, w niniejszym postępowaniu – zgodnie z art. 149 § 1a P.p.s.a. - należało już tylko dokonać oceny, czy stwierdzona w sprawie bezczynność organu, miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
Natomiast w zakresie tej oceny, istotne znaczenie miała przede wszystkim okoliczność, że przekroczenie terminu określonego w art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, było nieznaczne, gdyż wyniosło osiem dni.
Wobec tego stwierdzić należało, że wystąpiły podstawy do oceny, iż bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.
W związku z tym, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 oraz art. 149 § 1 pkt 3 i art. 149 § 1a P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, orzekł jak w sentencji.
Zgodnie z art. 200 P.p.s.a., Sąd orzekł o obowiązku zwrotu na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, na które składał się uiszczony przez nią wpis od skargi oraz koszty zastępstwa prawnego - ustalone według stawki opłat określonej w § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800), w wysokości 480 zł. oraz koszt opłaty od pełnomocnictwa (17 zł.), tj. łącznie 597 zł.
W zakresie wniosku pełnomocnika o przyznanie kosztów adwokackich w wysokości sześciokrotnej stawki minimalnej, wskazać należało, że zgodnie z § 15 ust. 2 cytowanego rozporządzenia, opłatę w sprawach nie wymagających przeprowadzenia rozprawy ustala się w wysokości równej stawce minimalnej. Nie ma więc podstaw do podwyższenia wynagrodzenia pełnomocnika w sprawie, w której rozstrzygnięcie podejmowane jest na posiedzeniu niejawnym.