Uzasadnienie
W piśmie z dnia 19 kwietnia 2014 r. J.P. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na bezczynność Prezydenta Miasta Ś. w zakresie skargi złożonej przez nią w trybie art. 229 pkt 3 Kodeksu postępowania administracyjnego na działalność Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej w Ś. W uzasadnieniu wskazała, że w dniu 3 września 2013 r. złożyła w placówce OPS w Ś. wniosek o przyznanie świadczenia pieniężnego na zakup posiłku lub żywności w ramach programu wieloletniego "Pomoc Państwa w zakresie dożywiania" wraz z potrzebną dokumentacją. Jednakże wniosek ten został rozpoznany dopiero w dniu 29 października 2013 r. W związku z tym podniosła, że 25 października 2013 r. złożyła skargę na podstawie art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. Jednocześnie w tej samej dacie – na podstawie art. 229 pkt 3 Kodeksu postępowania administracyjnego - złożyła do Prezydenta Miasta Ś. skargę na bezczynność Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej w Ś. tj. nierozpoznanie w terminie jej wniosku o przyznanie pomocy w formie świadczenia pieniężnego na zakup posiłku lub żywności w ramach programu wieloletniego "Pomoc Państwa w zakresie dożywiania". Podkreśliła, że dotychczas nie otrzymała odpowiedzi w tej sprawie.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że Prezydent Miasta Ś. nie był zobowiązany do podejmowania jakichkolwiek działań w powyższej sprawie, a zatem nie pozostawał w bezczynności. Ponadto dodał, że skargę z dnia 25 października 2013 r., złożoną w trybie art. 37 § 1 K.p.a., rozpatrzyło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wydając postanowienie z dnia [...] r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na podstawie art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej w sprawach ze skarg na: 1/ decyzje administracyjne, 2/ postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, 3/ postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, 4/ inne niż określone w pkt 1 - 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, 4a/ pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, 5/ akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, 6/ akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, 7/ akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego, 8/ bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a.
W przedmiotowej sprawie J.P. złożyła skargę na bezczynność Prezydenta Miasta Ś. w zakresie rozpoznania skargi złożonej przez nią – jak podniosła w piśmie do Sądu - w trybie art. 229 pkt 3 Kodeksu postępowania administracyjnego – a więc w ramach postępowania skargowo – wnioskowego, uregulowanego w dziale VIII Kodeksu postępowania administracyjnego.
Podkreślenia zatem wymagało, że według przepisów regulujących właściwość rzeczową sądów administracyjnych, do skarg i wniosków uregulowanych w dziale VIII K.p.a., nie ma zastosowania sądowa kontrola administracji publicznej (por. postanowienie WSA w Warszawie z dnia 7 grudnia 2004 r., II SAB/Wa 193/04, LEX nr 165916). Jak bowiem wielokrotnie stwierdzono w orzecznictwie – działania lub czynności podejmowane w trybie postępowania w sprawie skarg i wniosków, normowane przepisami znajdującymi się w dziale VIII K.p.a., nie są aktami lub czynnościami, o których mowa w art. 3 § 2 P.p.s.a. (por. postanowienie WSA w Warszawie z dnia 17 sierpnia 2005 r., ISA/Wa 1271/04 LEX nr 191974).
Natomiast skarga na bezczynność organu – jak wynika z cytowanego wyżej art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. – jest dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego – na decyzje, postanowienia oraz na akty i czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa.
Wobec tego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.