Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] G.M. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność Rady Miasta Z. Skarżący na wezwanie Sądu sprecyzował (k.10), że jego skarga dotyczy braku wydania przez Radę Miasta Z. ani uchwały ani decyzji w sprawie umorzenia należności czynszowych.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Obowiązkiem sądu przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi jest zbadanie m.in. legitymacji skarżącego, zachowania terminu wniesienia skargi i spełnienia przez nią warunków formalnych, a przede wszystkim ocena dopuszczalności skargi. W tym ostatnim aspekcie chodzi m.in. o to, czy skarga dotyczy przedmiotu objętego właściwością sądu administracyjnego
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zakres kognicji tych sądów został natomiast doprecyzowany przepisami art. 3 § 2 i 3, art. 4 i art. 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 53, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. Wynikają one także ze szczegółowych przepisów zawartych w innych aktach prawnych.
Stosownie do treści art. 3 § 2 P.p.s.a. sądy administracyjne orzekają w sprawach w sprawach skarg na:
- 1. decyzje administracyjne;
- 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym na które służy zażalenie;
- 4. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6. akty jednostek samorządu terytorialnego i ich związków inne niż określone w pkt. 5 podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7. akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8. bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Zważyć w tym miejscu należy, że skarga na bezczynność organu jest dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia oraz na akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Przyjmuje się również, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie wymieniony organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie, jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie podjął czynności. Tym samym nie każda sprawa dotycząca bezczynności organu administracji publicznej podlega rozpoznaniu przez sąd administracyjny.
W niniejszej sprawie G.M. przedmiotem skargi uczynił bezczynność Rady Miasta Z. w sprawie umorzenia zaległości czynszowych za zajmowany lokal użytkowy.
Przyjdzie wobec tego wskazać, że określenie zasad umarzania należności czynszowych za lokal pozostaje w gestii gminy. W niniejszej sprawie kwestię tę reguluje uchwała Rady Miejskiej Z. nr [...] z dnia [...] w sprawie określenia szczegółowych zasad i trybu umarzania należności pieniężnych mających charakter cywilnoprawny, przypadających Gminie Z. lub jednostkom jej podległym, udzielania innych ulg w spłacie tych należności, warunków dopuszczalności pomocy publicznej oraz wskazania organów lub osób do tego uprawnionych.
Zatem nie ulega wątpliwości, że kwota pieniężna, której umorzenia domaga się skarżący wynika wprost ze stosunku cywilnoprawnego, tj. z umowy najmu lokalu, wchodzącego w skład zasobu gminy, zawartej pomiędzy skarżącym jako najemcą a Gminą Z. jako wynajmującym. W związku z tym umowa ta podlega w całości uregulowaniom mającym charakter cywilnoprawny i wszelkie roszczenia najemcy, czy też wynajmującego, oparte na tym stosunku prawnym, rozpoznają sądy powszechne, powołane do rozpoznawania spraw cywilnych. W konsekwencji organ nie jest zobowiązany do wydania indywidualnego władczego rozstrzygnięcia co do umorzenia zaległości czynszowych obciążających skarżącego.
Tym samym skoro organ nie ma umocowania do podjęcia jakiegokolwiek aktu administracyjnego w przedmiocie umorzenia zaległości czynszowych skarżącego, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a P.p.s.a., zaskarżona w niniejszej sprawie bezczynność nie mieści się w granicach kognicji sądu administracyjnego wyznaczonej treścią art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a.
Mając na względzie powyższe Sąd uznał, że sprawa nie podlega jego kognicji i działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.