Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia [...] (złożonym w dniu [...]) K.J. złożył do Dyrektora Aresztu Śledczego w B.-B. podanie o przyznanie pomocy finansowej na budownictwo mieszkaniowe.
Wniosek ten został rozpoznany dwoma odrębnymi decyzjami administracyjnymi, pierwsza z nich odnosiła się do posiadanych przez organ środków finansowych za rok [...], druga zaś dotyczyła takich środków za rok [...].
Decyzją z dnia [...] Nr [...] Dyrektor Aresztu Śledczego w B.-B. odmówił przyznania pomocy finansowej ze środków finansowych na rok [...] na dofinansowanie kosztów budowy budynku mieszkalnego zlokalizowanego w Ł. ul. [...].
W wyniku odwołania złożonego przez K.J. Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w K. decyzją z dnia [...] Nr [...] utrzymał w mocy w/wym. decyzję.
Decyzją z dnia [...] Nr [...] Dyrektor Aresztu Śledczego w B.-B. odmówił przyznania pomocy finansowej ze środków finansowych na rok [...] na dofinansowanie kosztów budowy budynku mieszkalnego zlokalizowanego w Ł. ul. [...].
W wyniku odwołania złożonego przez K.J. Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w K. decyzją z dnia [...] Nr [...] utrzymał w mocy w/wym. decyzję.
K.J. złożył skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na w/wym. decyzje Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w K. z dat [...] i [...].
Wyrokiem z dnia 11 maja 2004 r., sygn. akt 4 II SA/Ka 368/02 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uchylił zaskarżoną decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w K. z dnia [...] Nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.
Wyrokiem z dnia 11 maja 2004 r., sygn. akt IV SA/Gl 122/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uchylił zaskarżoną decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w K. z dnia [...] Nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.
W tym miejscu należy podkreślić, iż jeszcze przed wydaniem w/wym. wyroków WSA z dnia 11 maja 2004 r. decyzją Dyrektora Aresztu Śledczego w B.- B. z dnia [...] Nr [...] ponownie rozpatrzono wniosek K.J. z dnia [...] i przyznano mu pomoc finansową w wysokości [...] zł..
Po otrzymaniu w/wym. wyroków WSA organ I instancji ponownie zajął się rozpatrywaniem wniosku K.J. z dnia [...] i odmówił mu przyznania pomocy finansowej na budownictwo mieszkaniowe - decyzją z dnia [...] Nr [...]. W wyniku odwołania złożonego przez K.J. Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w K. decyzją z dnia [...] Nr [...] uchylił decyzję organu I instancji i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania.
Pismem z dnia [...] K.J. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w K. z dnia [...] Nr [...].
Pismem z dnia [...] skierowanym do Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w K. złożył zażalenie na niezałatwienie w terminie ustawowym sprawy "przez niezastosowanie się do (...) stanowiska" zaprezentowanego w decyzji Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w K. z dnia [...] Nr [...].
W odpowiedzi na zażalenie Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w K. w piśmie z dnia [...] wskazał, że przedmiotowa decyzja została zaskarżona przez K.J. do WSA w Gliwicach i w tym stanie rzeczy - jego zdaniem - organ I instancji nie może w niniejszej sprawie podjąć działań dopóki skarga nie zostanie rozpatrzona przez WSA.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach K.J. domagał się załatwienia sprawy poprzez wydanie stosownej decyzji przez Dyrektora Aresztu Śledczego w B.-B. zgodnie ze stanowiskiem zaprezentowanym w decyzji Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w K. z dnia [...] Nr [...]. Zarzucił organowi naruszenie art. 35 i 36 k.p.a.. wskazał, że sprawa nie została załatwiona zgodnie z wyżej już wymienionymi wyrokami WSA.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Aresztu Śledczego w B.-B. wniósł o oddalenie skargi. Wskazał, że postanowieniem z dnia [...] wstrzymał wykonanie swojej decyzji z dnia [...] Nr [...]. Podkreślił, iż przedmiotowy wniosek z dnia [...] został rozpatrzony decyzją z dnia [...], którą przyznano K.J. pomoc finansową na budowę domu w wysokości [...] zł.
W piśmie procesowym z dnia [...] K.J. podtrzymał dotychczas prezentowane stanowisko. Podnosił, że w istocie organ nie rozpatrzył jego wniosku z dnia [...] decyzją z dnia [...], gdyż nielogicznym jest przyjęcie, że zrealizował wytyczne wynikające z wyżej już wspomnianych wyroków WSA, skoro orzeczenia te zapadły już po wydaniu decyzji z dnia [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
W pierwszym rzędzie należy podnieść, że w sprawie zaczepiającej bezczynność organu administracyjnego przedmiotem kontroli legalności, dokonywanej na podstawie art.1 §1 Prawa o ustroju sądów administracyjnych, jest kwestia, czy organ ten w ustawowym terminie nie zakończył sprawy administracyjnej, do rozpatrzenia której jest właściwy. Przy czym, w myśl art.3 §2 pkt 8 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, chodzi o sprawy załatwiane w sposób określony w art.3 §2 pkt 1-4 tej ustawy. Niniejsza sprawa należy do tej kategorii ze względu na treść żądania i formę jej załatwienia, nadto skarżący ma interes prawny we wniesieniu skargi, przeto jest ona dopuszczalna zarówno przedmiotowo, jak i podmiotowo. Zachowano również przepisany tryb, gdyż skarżący wykorzystał służący mu środek, stąd - przy spełnieniu dalszych wymogów formalnych - istniała podstawa do rozpoznania skargi.
Jak stanowi art.149 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uznanie skargi na bezczynność za zasadną skutkuje wyrokiem zobowiązującym organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. W sprawach, których przedmiotem jest bezczynność organów administracyjnych Wojewódzki Sąd Administracyjny ma na uwadze stan faktyczny i prawny istniejący w chwili orzekania. Takie stanowisko zajmował poprzednio Naczelny Sąd Administracyjny.
Przenosząc te rozważania na grunt niniejszej sprawy, godzi się w pierwszej kolejności stwierdzić, że skarga jest uzasadniona. Bowiem właściwy organ, mimo upływu ustawowego terminu nie załatwił sprawy przekazanej mu do ponownego rozpoznania decyzją organu odwoławczego z dnia [...].
Trzeba przy tym wyraźnie zaznaczyć, że właściwy organ załatwił sprawę wniosku z dnia [...] o przyznanie pomocy finansowej na budownictwo mieszkaniowe decyzją z dnia [...] Nr [...], którą przyznano skarżącemu pomoc finansową w kwocie [...] zł. Decyzja ta - jak wynika to z akt administracyjnych sprawy - nie została zaskarżona przez skarżącego, a co za tym idzie stała się decyzją ostateczną i prawomocną. O tym, że skarżący zaakceptował tą decyzję świadczy także jego oświadczenie złożone na rozprawie w dniu 13 maja 2005 r., że wobec załatwienia wniosku z [...] wystąpił w dniu [...], z wnioskiem uzupełniającym.
Co do podnoszonej przez skarżącego w piśmie procesowym kwestii, iż decyzja z dnia [...] nie stanowi załatwienia jego wniosku z dnia [...], należy ponownie wskazać skarżącemu, że w przypadku niezadowolenia z tej decyzji, mógł decyzję tą zaskarżyć do organu wyższej instancji, czego nie uczynił.
Reasumując wskazać należy, że wydanie decyzji załatwiającej wniosek skarżącego o przyznanie pomocy finansowej na budownictwo z dnia [...], powoduje, iż dalsze postępowanie administracyjne w zakresie tego wniosku stało się bezprzedmiotowe, a zatem organy administracji winny były rozważyć podjęcie stosownej decyzji w tej kwestii (art.. 105 § 1 k.p.a.).
Zgodnie z art. 149 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 z 2002 r., poz. 1270) uwzględniając skargę na bezczynność Sąd zobowiązuje organ do wydania aktu lub dokonania czynności.
Taka sytuacja zaistniała w przedmiotowej sprawie.
Skoro więc organ pierwszej instancji po przekazaniu mu sprawy do ponownego rozpoznania decyzją Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w K. z dnia [...] Nr [...] nie wydał w określonym ustawowo terminie stosownej decyzji,to pozostaje on w bezczynności.
W tym stanie rzeczy na podstawie art. 149 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji wyroku.