Uzasadnienie
W dniu 23 lipca 2014 r. do Sądu wpłynął urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, w którym skarżąca – E.P. zażądała zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika procesowego w osobie adwokata lub doradcy podatkowego.
W treści wniosku strona oświadczyła, iż pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z pełnoletnią córką – A.P. oraz, że nie posiada żadnych zasobów pieniężnych, przedmiotów wartościowych ani nieruchomości. Równocześnie wskazała, iż sama nie osiąga żadnego dochodu, natomiast źródłem utrzymania jej rodziny są pobierane przez córkę alimenty (200 zł) i stypendium socjalne (1.050 zł), a nadto świadczenia z pomocy społecznej. Skarżąca dodała, że na obciążające ją miesięczne stałe koszty utrzymania składają się: czynsz (637,53 zł) oraz opłaty za tzw. media, w wysokości ogółem prawie 350 zł.
W toku rozpoznania wniosku zważono, co następuje.
Stosownie do art. 243 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - zwanej dalej "p.p.s.a.", stronie na jej wniosek może być przyznane prawo pomocy. Zgodnie zaś z art. 245 §1 przywołanej regulacji, prawo pomocy może zostać udzielone w zakresie częściowym lub całkowitym.
W pierwszej kolejności należy odnotować, że skarga w niniejszej sprawie została złożona na przewlekłe prowadzenie postępowania w przedmiocie zasiłku rodzinnego, będącego świadczeniem stanowiącym formę szeroko pojętej pomocy społecznej. W konsekwencji, skarżąca jest w tej sprawie zwolniona od kosztów sądowych z mocy samego prawa, co wynika z art. 239 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., a tym samym, jej wniosek o zwolnienie z obowiązku uiszczenia tych kosztów jest bezprzedmiotowy i jako taki nie podlega rozpoznaniu (wnioskodawczyni została już o tym fakcie poinformowana przez Sąd wcześniejszym pismem z dnia 28 lipca 2014 r.).
Odnosząc się natomiast do wniosku E.P. o ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika należy przywołać zasadę wyrażoną w art. 246 §1 pkt 2 p.p.s.a. Stosownie do jej brzmienia, przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym (czyli po myśli art. 245 §3 cytowanej regulacji, mogącym obejmować ustanowienie jednego z wymienionych w tym przepisie profesjonalnych pełnomocników) następuje wtedy, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Dokonana w tym kontekście analiza stanu majątkowego i sytuacji życiowej strony doprowadziła do konkluzji, że okoliczności sprawy uzasadniają uwzględnienie zgłoszonego żądania. Z oświadczeń wyżej wymienionej wynika, iż nie posiada ona żadnych zasobów finansowych ani łatwego do spieniężenia majątku. Jest przy tym osobą długotrwale bezrobotną (vide: zaświadczenie z dnia 8 lipca 2014 r. - karta nr 27 akt sprawy) i nie uzyskuje jakiegokolwiek dochodu (co uprawdopodobniła zaświadczeniem Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. - patrz: karta nr 28 akt sprawy). Źródłem utrzymania jej rodziny są alimenty (200 zł - patrz: wyrok stanowiący kartę nr 5 akt sprawy), stypendium socjalne córki (1.050 zł) oraz świadczenia z pomocy społecznej, co zważywszy deklarowaną przez nią wysokość niezbędnych kosztów stałych, do których należy doliczyć konieczne wydatki na wyżywienie, zakup odzieży i środków czystości, nie pozwala na dokonanie w zasadzie jakichkolwiek oszczędności.
Mając na uwadze powyższe uznano, że opłacenie należności związanych z udziałem adwokata w postępowaniu sądowoadministracyjnym przekracza możliwości płatnicze wnioskodawczyni i dlatego postanowiono jak w sentencji działając na podstawie art. 258 §1 i §2 pkt 7 p.p.s.a. w związku z art. 246 §1 pkt 2 tej ustawy.
Na marginesie warto zwrócić uwagę, że choć we wniosku skarżąca zażądała ustanowienia adwokata lub doradcy podatkowego, to w niniejszej sprawie może ją reprezentować wyłącznie adwokat. Doradca podatkowy jest bowiem uprawniony do występowania przed sądem administracyjnym wyłącznie w postępowaniach, które (co nie ma w niniejszej sprawie miejsca) toczą się w przedmiocie sądowej kontroli decyzji, postanowień i innych aktów administracyjnych dotyczących obowiązków podatkowych i celnych oraz w sprawach egzekucji administracyjnej związanej z tymi obowiązkami (wynika to wprost z art. 41 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 5 lipca 1996 r. o doradztwie podatkowym - Dz. U. z 2011 r., nr 41, poz. 213 ze zm.).